Archief - Wat is het pijnlijkste dat je ooit hebt meegemaakt?

Goh echte fysieke pijn nog niet echt:
Mr op basis van de littekens op mijn lichaam
- Gevallen met mijn neus op een paal door voetje lap, neushuid gescheurd, nog altijd last van bloedneuzen sinds dat ik klein was. (laten toebranden enkele maanden geleden)
- Groot litteken op mijn linkerknie door met mijn fiets als ik 12 jaar was ofzo aan grote snelheid over asfalt te scheuren, heeft heel lang geetterd en dat zie je nog altijd.
- Messteek ergens op mijn mooie dikke buik
- Klein jaar geleden, een superontstoken zenuw in een tand na een tandartsbezoek, ik ging er godver zelf uittrekken met een tang, je wil niet weten hoe ik daarna nr de tandarts ben gereden
- Op mijn duim zit er een groot litteken, mr ik ehb dat eens in een dronken / stonede bui proberen over te duwen tot hij zo mooi de andere kant raakte, das me gelukt en dan mooi terug gezet. Er zitten ook nog littekens op mijn handen van te springen met handen vooruit in gebroken glas. (zattigheid)

Mentale pijn: niet zoveel eigenlijk toch niet publiekelijk vernederd ofzo, ktrek me dat niet zo snel aan
Mss emotionele pijn: vriend van me uit de transport, die vermoord werd vr 30 euro in brussel en dan opgerold in een tapijt. Die gasten hebben 3 jaar gekregen
Chauffeur van bij ons thuis, die in de vaart is gereden en verdronken
Andere chauffeur, die zich te pletter heeft gereden tegen een boom in Mons

koebeest zei:

vingers tussen autodeur, autodeur was toe. Vingers niet gebroken maar plat :') . Enorm veel pijn en als ik eraan terugdenk vreemd zicht zo platte vingers

Klik om te vergroten...

Idem
+
stamp in ballen
+
redelijk recent:
krijg iets onder duimnagel (~1mm diep, langs zijkant) en beweeg hand in verkeerde richting waardoor nagel tot ongeveer halverwege wordt losgetrokken... moest ik toch eventjes neer zitten
En nu kan ik me tenminste vaag iets inbeelden bij marteltechnieken waarbij ze nagels lostrekken

fireflymr zei:

Niet het pijnlijkste; maar ooit hebben ze eens een buisje door mijn piet gedouwd tot in mijn blaas, om die dan te vullen met water. Ik gruwel er nu nog van

Klik om te vergroten...

"kids in a sandbox" wannabe

Hoe zit dat voorval met die messteek in elkaar?

Areknia zei:

Hoe zit dat voorval met die messteek in elkaar?

Klik om te vergroten...

Ja en die kerel die een slag kreeg van een bierflesje mag dat ook wel is uitleggen

roslar zei:

Goh echte fysieke pijn nog niet echt:
Mr op basis van de littekens op mijn lichaam
- Gevallen met mijn neus op een paal door voetje lap, neushuid gescheurd, nog altijd last van bloedneuzen sinds dat ik klein was. (laten toebranden enkele maanden geleden)
- Groot litteken op mijn linkerknie door met mijn fiets als ik 12 jaar was ofzo aan grote snelheid over asfalt te scheuren, heeft heel lang geetterd en dat zie je nog altijd.
- Messteek ergens op mijn mooie dikke buik
- Klein jaar geleden, een superontstoken zenuw in een tand na een tandartsbezoek, ik ging er godver zelf uittrekken met een tang, je wil niet weten hoe ik daarna nr de tandarts ben gereden
- Op mijn duim zit er een groot litteken, mr ik ehb dat eens in een dronken / stonede bui proberen over te duwen tot hij zo mooi de andere kant raakte, das me gelukt en dan mooi terug gezet. Er zitten ook nog littekens op mijn handen van te springen met handen vooruit in gebroken glas. (zattigheid)

Klik om te vergroten...

Ge bent zo te zien iets vergeten:

- Als baby/kleuter: op mijn kop gevallen.

Skateboard + berg + snelheid + 1 voet schuift van mijn deck = major pain.

Goh, aangezien het nogal moeilijk is om pijn te herinneren, zou ik het niet weten.

Pols gebroken toen ik 8-9 jaar was: vrij pijnlijk, en ik kan nogaltijd geen zware lasten dragen voor langere tijd met die pols.

Ingegroeide teennagel: hoeveel zeer kan een stomme teen nu doen omdat ze er even in snijden? Ik had veel zin om direct te vragen of ze mijn voet er niet mee konden af doen (al zou dat achteraf gezien meer problemen veroorzaakt hebben dan opgelost)

Ik ben nog nooit neergestoken, nog geen buisjes in mijn penis geduwd gekregen (??), en zo ver ik weet heb ik al mijn organen nog.

Doort skaten sleutelbeen gebroken, ni willen geloven da het echt erg was en uitendelijk nog een dag gewacht eer ik naart spoed ben vertrokken (om 14u smiddags gebroken, dag erna tegen 9u naar spoed). Kweet nog dat ik savonds me wa maten thuis heb gezeten en daze me aant uitlachen waren me mijn rare houding (scheve schouder enzo, blauw, dik,...). Ding deed hoe langer hoe meer pijn, eens op spoed hebben ze mij een harnas aangedaan (ze trekken uw beide schouders naar achter en spannen tegelijk dat harnas aan) zonder verdoving. En da moest goed strak staan zei de dokter. Het komt er op neer daze da bot hebben rechtgetrokken. Was zeer pijnlijk.

Ander ding wat zeer deed was operatie aan mijn linkerbal via de maagholte. Ze naaien dat gat terug toe (was een 3cm) terwijl uw buik vol lucht zit (rond de organen, niet erin, ze blazen die op om beter te kunnen opereren). Da spant dus keihard (duurt een goeie week eer die lucht begint weg te gaan), ik verzeker u dat gaan kakken of hoesten nog nooit zo veel zeer heeft gedaan als dan.

net zoals Decay, het breken van m'n sleutelbeen.
Gevallen met een pocket bike, zowa half flauw gevallen. Maar ge voelde daar niks aan, eerst dachten we dat dat met wat flexium gel op te lossen viel. Dan toch maar naar de dokter gereden en die zei dat het gebroken was. Ook zo'n harnas aangekregen om uw schouders aan te spannen.
Het pijnlijkste kwam eigenlijk de dag nadien, ik wou een T shirt aantrekken en maak een verkeerde beweging waarbij dat bot verschuift (van -- naar _- ). Nog nooit zo hard afgezien echt liggen zweten van de pijn.

Verdoving die ik door mijn arm voelde trekken, raar gevoel.

-In een verroeste paal klimmen en eraf schuiven met als resultaat hande en bene geschaafd vol met stukjes roest en afgebladerde verf
-Stuk van vinger gesneden
-Droppen van een 2 meter ramp, vallen en landen op je been met als resulataat gescheurd scheenbeen
-Zo nen buffalo van vroeger in the nuts

Vorig jaar tijdens skivakantie (kon totaal niet skiën), een bordercross-parcourke genomen. Bocht volledig gemist, en ik vlieg dus door de lucht. Bij de landing mijn arm willen zetten om de schok op te vangen, slecht idee. Schouder uit de kom.

Ne maat die nog achter mij was, heeft alles terug op zijn plaats getrokken :'(

We waren met de moto aan het rijden, ik zat vanachter was 14 jaar dan ofzo. En we nemen een bocht en daar waren dus werken geweest en lag er wat zand op de baan nog. Achterste wiel schuift weg, wij sleren 5meter over den asfalt verder. Resultaat: Been bijna 3de graads verbrand, ongeveer plek van 20cm.
Ik moest dan naar de spoed waar ze daar zonder verdoving de miniscule steentjes en vuil uit die wonde moesten schrapen. Later nog 2 weken iedere dag verzorging moeten krijgen, nieuw verband enzo maar dat verband plakte altijd aan mij vel.

Ik lag in het gezegende jaar 2006 (donderdag 12 januari) rond 8 uur 's avonds (thuis was bezig, kweet niet meer wanneer da begint.) in de zetel wat naar TV te kijken toen ik wat buikpijn kreeg. Op zich no biggie maar die buikpijn werd erger en erger en na een tijdje begon ik over te geven. Kvoelde mij echt wel rotslecht dus ik zei tegen ons moeder da ze de dokter moest bellen (twas ondertusse al 22.30 uur ofzo). Zij ging er echter vanuit dat het een buikgriepke was en datk ni zo moest overdrijven. Nuja, het overgeven werd alleen maar erger (gal veronderstel ik) en de pijn groeide exponentieel. Op een gegeven moment lag ik in de zetel zo te zweten van de pijn dat ik kledingstukken uit deed, ik begon te ijlen (random getallen zeggen, zinnen zeggen die op niets sloegen) en toen ik naar mijn moeder keek draaide mijn ogen weg van de zeer. Toen had ze door dat er echt iets niet in orde was en belde ze toch maar naar de dokter. Wij om 12 uur 's nachts naar de huisdokter, die voelde is aan mijn buik en zei "ga maar naar spoed." meer zei hij niet maar hij was toch ongerust.
Hij zei ook van "ja laat morgen is weten wa het is" dusja .. hij had wel iets serieus gevoeld I guess.
Wij dan naar spoed voor mijn buikgriepke. Enkele onderzoeken later gingen ook zij ervan uit dat het een buikgriepke was maar ze hielden me een nachtje bij voor toezicht.

2:30. Ik kreeg een kamer toegewezen op een verdieping met veel oudere mensen en in de kamer waar ik lag, lag ook een andere man. Slapen was uit den boze, ik had wel wat pijnstillers gekregen maar de pijn bleef aanhouden. Ergens na 3 uur (4 of 5 uur?) vroeg ik om nog een pijnstiller. Ik werd dan afgesnauwd door de verpleegster van wacht: "ge hebter al genoeg gehad en na 3 uur geve we da niet meer." (ze was echt wel boekig omdatk op mijn belleke had geduwd.) Kdeed mijn ogen dan maar dicht en ik was effectief heel efkes weg denk ik want toen ik mijn ogen weer opendeed stond die oude man in zijn onderbroek nietsvermoedend naast mijn bed mij aan te staren. Kweet niet meer juist hoe maar hij is wel terug naar zijn bed gegaan. Iets later op de nacht hoor ik de verpleegsters zeggen: "dit is de kamer van de vrouwe Charel, gij moet trug naar uw kamer gaan, kom maar mee.". Echt poeslief tegen die kerel en mij dan afsnauwen...

In ieder geval, de volgende dag mee voor allerlei tests, CT-scan, MRI-achtig gedoe (kben da stuk volledig vergeten door de pijn), wat ze doen bij zwangere vrouwen om te zien of de baby nog leeft.
Rond 10 uur kwam dan dé diagnose: mijn appendix was ontstoken. Achja, kan bij iedereen voorvallen zeker?
Een uurtje later kwamen ze dan met het nieuws dat hun diagnose van de ontstoken appendix fout was en dat het probleem blijkbaar was dat mijn darmen in de knoop zaten (sort of speaking, er is een wetenschappelijke term voor en ze zaten niet LETTERLIJK in de knoop hé. In ieder geval, er was een opstropping).
Dit was blijkbaar nogal ernstig en ik werd in allerijl geopereerd. De chirurg heeft toen 5 centimeter afgestorven darm eruit gesneden (da was de pijn denk ik, dat dat was aan het afsterven) en de uiteindes weer aan elkaar geknoopt (weer niet letterlijk geknoopt hé.). Na de operatie (die 3 uur had geduurd) lag ik in die kamer/zaal waar nog andere geopereerden lagen en moest ik echt dringend naar het toilet maarja, kwas vrij verzwakt. Daarom hebben ze toen een buisje aangebracht om zo urine af te laten.
Man, dat deed pijn en deugd op dezelfde moment.
Anywayz, daarna mocht ik naar mijn kamer, de familie was al aan het wachten aan de deur van de operatiekamer (very much drama 'n stuff) en ik had nergens meer last van die dag maar ik was wel zeer vermoeid. Anywayz, goed geslapen die nacht.
De volgende ochtend komt mijn pa mij bezoeken, die zegt "dag zoon" en ik antwoord met het vomeren van gal.(niet op hem, maar in een bakje) Voordat hij binnenkwam was er echt geen probleem. Anywayz, dat overgeven bleef maar aanhouden en toen hebben die verpleegsters buisjes in mijn neus gestoken zodat ze, indien het nodig was, iets uit mijn maag konden trekken met een spuitje.
(Die dag kwamen ook redelijk wat vrienden mij bezoeken, ik denk niet dat het aangenaam is om te zien dat je vriend met een buisje in zijn neus half-bewusteloos ligt maar soit.)
Maarja, de volgende dag mocht dat buisje weer uit mijn neus en begon ik me echt wel beter te voelen. Woensdag of donderdag werd ik ontslagen (klein weekje in het ziekenhuis gelegen dus) en ben nadien nog 3 weken thuis moeten blijven van school (5de middelbaar toen).
On a sidenote: blijkbaar had ik al jaren een soort van bloedverlies in mijn darmen en dat hebben ze tijdens die operatie ook opgelost. Kheb na de operatie wel 3 zakken bloed gekregen en dat veroorzaakte ook wel wat koorts en pijn maar niks in vergelijking met wat ik die donderdagnacht heb gevoeld.

Anywayz, dat was zowat het meest pijnlijke (fysiek dan toch) dat ik ooit heb meegemaakt. Khebber nog een litteken van (de operatie). De oplettende lezer zal ook gemerkt hebben dat ik geopereerd ben op vrijdag de 13e.

//edit: de wetenschappelijke naam was: divertikel van meckel

men talrijke valpartijen met de koers waar er toch wel eentje uitschoot nl met men pols onder de band van ne camionnette geraakt die nog reed, men pols schoof gewoon x aantal meter over't asfalt met als gevolg vel eraf tot op men zenuwen (3e graad verbrand vergelijking)

toen hebbek echt ligge crepere van de pijn

Ik weet datk eens enorm veel pijn heb geleden, maar via verdringing (?) ofzo kan ik mij niet precies herinneren wat dat juist was :/

Blauwe ballen tbfh :\ zeker als ge dan op uw fiets me sportzadel na huis moe :')

Duffman- zei:

MRI-achtig gedoe (kben da stuk volledig vergeten door de pijn), wat ze doen bij zwangere vrouwen om te zien of de baby nog leeft.

Klik om te vergroten...

Echografie? Zo'n koud zalfke smere en duwen met een machientje in de hand?

Mergiora zei:

Verstoppertje, ik lag onder het bed en degene die moest tellen hield er na een tijdje mee op en besloot dat hij de tijd die hij moest wachten beter kon spenderen door van de rand van het bed erop te springen.

Met als gevolg dat men neus gebroken was.

Klik om te vergroten...

lol vergelijkbaar, mijn broer moest es zn kamer opruime maar woud a ni doen en kroop onder het bed. Om die der uit te doen komen sprong ik op het bed, hij probeerde het tegen te houden -> gebroken arm :')