Archief - Asiel en Migratie

1m56 voor 42 kilo. Almensh Belete oogt kwetsbaar en breekbaar. Zo praat ze ook. Stil, haast fluisterend. Maar in dat frêle lichaam huist een stalen wil, gehard door haar verleden in Addis Abeba, de Ethiopische hoofdstad waarvan ze op haar vijftiende plots en ongevraagd afscheid moest nemen. Na de verkiezingen in 2005 ging de politie woest en brutaal tekeer. Resultaat: 193 doden, 763 gewonden en duizenden arrestanten. Onder hen mogelijk Beletes vader, al weet ze dat niet zeker. Het laatste dat ze weet is dat hij in de gevangenis zat en dat haar moeder, drie maanden zwanger, afgetuigd in het ziekenhuis lag. "Ik weet niet of ik een broertje of een zusje kreeg, ik weet niet of het baby'tje die klappen heeft overleefd",

vertelt Almensh, met afgewende blik.

Een vriend van de familie kreeg de opdracht om Almensh, samen met haar één jaar oudere zus Mimi, het land te helpen ontvluchten en in veiligheid te brengen. "We reden uren in zo'n beestenwagen en dan moesten we nog de hele nacht wandelen voor we een luchthaven in Kenia bereikten. Een man die we niet kenden, vergezelde ons. Geen idee naar welk land we vlogen. De treinrit naar Brussel duurde twee uur. Daar hebben mijn zus en ik dan asiel aangevraagd." Hoe het haar ouders is vergaan, daar heeft Belete het raden naar. "Het is zes jaar geleden dat ik nog contact met hen had. Ik heb hun adres aan het Rode Kruis gegeven, maar daar vonden ze niemand. Eigenlijk wil ik het niet weten. Het kan dat ik goed nieuws krijg, maar slecht kan ook. Als ik daaraan denk..."

Lopen voor de lol

In haar geboortestad had Belete het niet slecht. Haar vader had een grote winkel met allerhande spullen, haar moeder zorgde voor het huishouden. Almensh wilde dokter worden. Ze studeerde hard, haar cijfers waren goed. En ze liep. Voor de lol, maar toch, ze liep. "Dat ging zo in Ethiopië: als Derarte Tulu of Haile Gebrselassie weer eens een olympische medaille of wereldtitel wonnen, begon iedereen op straat te lopen. (lacht) Twee, drie maanden. Langer duurde dat niet. Echt sporten was dat niet." Toen Almensh veertien werd, keerde de stemming in Addis Abeba. "Ik moest van mijn vader samen met mijn zus posters en affiches kleven op muren en bussen. Voor ons was dat een grap, maar het was wel gevaarlijk, want het waren politieke pamfletten - wisten wij veel. Eén keer zijn we opgepakt en opgesloten. Ik zat zeven dagen vast. De politie wist dat we alles in opdracht van mijn vader deden."