Opvoeding kan geen kwaad, maar pubers zijn nogal asociaal tov hun ouders en willen nu eenmaal experimenteren in vele gevallen, althans in onze Belgische samenleving. Ik heb als jongen ook 't één en ander meegemaakt met die chattoestanden, en helaas maar waar kan dat je leven verwoesten op 'n bepaalde manier, vooral emotioneel dan. Ik ben sinds 'n jaar met MSN opgehouden, aangezien de dwaasheid ervan droop. Als er iemand me echt nodig heeft, wel dan kunnen ze me altijd 'n mail sturen ipv dat MSN gedoe. Op die manier weet je ook wel snel wie je beste vrienden zijn (in mijn geval slechts twee, waaronder m'n vriendin). Laat staan dat je chatpartners je gaan opbellen, dat is in vele gevallen teveel gevraagd (sms en chat zijn toffer blijkbaar). Misschien is 't allemaal maar voor in de puberteit en blijft het daarbij, dat hoop ik althans. Nuja, deze mentaliteit zegt ook al veel over die zovele 'hechte vriendschappen' over het internet, dat is pas gevaarlijk. Voor je 't weet, heb je echt niemand die in je leven komt. Chatten doet je imo ook nooit verlangen naar 'n (echt) gesprek, aangezien je in 'n kwestie van 'n paar seconden elkaar kunt 'ontmoeten'. Ik zie deze technologie alleen aanvaardbaar als je de persoon reeds kent én je elkander mist, zoniet zie ik het nut er niet van in, aangezien dit de laagste vorm van communicatie is. De e-mail staat iets hoger, aangezien je toch 'n bepaald verlangen creeërt, je 'n bepaalde wachttijd hebt. Chat leert je jammergenoeg dat tijd belangrijk is, en je meteen 'n antwoord verwacht. Je stuurt geen e-mail om gewoon 'hallo' te zeggen, je zult 'n degelijke boodschap overbrengen, iets nuttig, iets dat je wilt vertellen wat voor jou belangrijk is, iets dat toch op z'n minst vast blijft voor 'n lange periode. Chat leert je eerder praten over banaliteiten.
. 
.
