Schiet me niet dood maar ik vind persoonlijk dat je hier nogal vrij 'kort door de bocht gaat'. Vooral je laatste statement vind ik wel érg voorbarig voor iemand die nog nooit geconfronteerd is geweest met dat soort situaties, dat vermoed ik althans. Om dan nog maar te zwijgen van het feit dat je geen argumenten kan bedenken waarom iemand zo'n zaak
niet zou aannemen...
Advocaat is inderdaad een beroep zoals een ander. En uw voornaamste taak is dat je de belangen van je cliënt behartigt. Maar ikzelf vind dat de uitoefening van je beroep je
mens zijn niet mag aantasten, om het even over een filosofische boeg te gooien. Van zodra het persoonlijk wordt moet je er een een einde aan maken. Niet alleen in je eigen belang maar vooral in het belang van je cliënt. Ik geloof namelijk rotsvast in het recht op verdediging, dat is één van de hoekstenen van de rechtsstaat. En als beschuldigde zijnde ben je niet gebaat bij een advocaat die voortdurend in de knoop ligt met zichzelf. Dus dan vind ik dat je zowel tegenover het beroep van advocaat, als tegenover je cliënt, verplicht bent om zo'n zaak te weigeren.
Nu, in zaken waar kinderen, extreem geweld etc. betrokken zal zal élke advocaat vroeg of laat wel met die problematiek te maken krijgen. Zo'n zaken laten niemand onberoerd denk ik, Steven Seagal even niet meegerekend. En als die problematiek zich aandient moet je een afweging maken tussen je
mens zijn en je opdracht als advocaat, inclusief de bijhorende verplichtingen. Maar van zodra het moeilijk wordt om je dierbaren onder ogen te komen (of beter nog, jezelf), dan is het hoogtijd voor een tussentijdse evaluatie.
Nogmaals, ik vond het erg kortzichtig om zo'n moeilijke kwestie af te handelen met 'Advocaat is uw beroep.'. Imo reikt dat soort zaken véél verder dan enkel en alleen uw professioneel leven. En daarover kan je pas oordelen van zodra je er voor staat. Ik heb ook de ambitie om ooit, laat ons hopen, strafpleiter te worden. Of ik mij mentaal ga kunnen weren tegen dat soort zaken? Geen flauw idee eerlijk gezegd. Ik zou zo'n zaken altijd met de grootste rationaliteit proberen te benaderen, elke advocaat zal wel vanuit dat idee vertrekken. Maar ik zal nooit toelaten dat zo'n zaken mij als mens 'aantasten', want dat is het mij simpelweg niet waard.
Sorry van de morele shit maar ik moest het toch even kwijt. En 't is opbouwend hé, geen flame!
Dus?
