Sonny Crockett zei:
Dus iemand die zijn leven heeft gewerkt; een 'bouwgrond' koopt voor zijn kinderen later; en dan wat later mag vernemen dat die bouwgrond plotsklaps geen bouwgrond meer is, ... moet niet teveel klagen?
Nogal kort door de bocht, niet?
Mensen moeten eens leren nadenken, en dat doe je niet door hun foute beslissingen continu te vergoeden.
Overigens, wie een bouwgrond koopt in bebost gebied voor hun kinderen "later", moet je die beschouwen als:
A) de, ocharme, hardwerkende Vlaming die zich kapot heeft gewerkt en dan zijn laatste cent heeft geïnvesteerd in een duurzaam project? Of
B) de rijke Vlaming met zoveel geld (tot hiertoe geen probleem) dat hij ermee kan speculeren om reeds 10 jaar op voorhand loten bouwgrond te kopen in bebost gebied en op die manier onze ziekelijke verkavelingsdrang (met alle negatieve externaliteiten vandien) niet alleen in stand houdt maar ook nog eens een extra boost geeft?
Jij denkt A, ik denk B.
En ja, ik weet dat de baksteen-Vlaming er nog altijd van overtuigd is dat vastgoed en bouwgrond een eeuwig-durend verhaal is van onbeperkte rendementen, maar dat is nochtans geen vaststaand markt-economisch gegeven hoor. Wie speculeert, die kan al eens de bal misslaan en zeker als hij dat doet bij gratie van een (soms wispelturige) overheid waarbij je in dit geval zelfs van kilometers zag aankomen dat het huidige verkavelingsbeleid
onhoudbaar is (en in deze kwestie dus allesbehalve wispelturig is).
Hier heb je zo'n voorbeeld:
DURE BOUWGROND VOOR KINDEREN WORDT BESCHERMD BOSGEBIED "Dit is eigenlijk diefstal"
Nog los van het verwerpelijke feit dat je eventjes schaamteloos uw kinderen onder zware druk zet om een groot deel van hun leven te gaan bepalen (een vaak gebruikte tactiek van egoïstische ouders met geld: financiële voordelen geven aan uw kinderen in ruil voor een kroost die zich in uw buurt gaat nestelen).
