Dat is jouw mening, punt.
Een quotum houdt niet in dat mensen niet meer mogen kiezen met wie ze mogen trouwen, het houdt wel in dat er mogelijk een belemmering is om met de getrouwde in dat ene land te wonen. Ze kunnen ook in Marokko, Turkije etc. wonen en een onderscheid tussen EEG en niet-EEG is al zeer gebruikelijk voor tal van zaken. Dit zouden we eventueel kunnen uitbreiden met landen als USA, Canada, Australië en Japan. We zitten hier t.g.v. de gastarbeid en ons koloniale verleden (in Nederland in ieder geval, Antillianen zijn de groep migranten die met afstand de meeste problemen veroorzaken) met een uniek probleem waar een unieke oplossing voor nodig is.
Laten we eerlijk zijn, juist dat type huwelijksmigranten is bepaald geen verrijking voor onze samenleving. Dan hebben we eindelijk de mensen een beetje geintegreerd en dan halen ze weer een slaafs Berbersmeisje hiernaar toe dat geen woord Nederlands spreekt, of die kansloze extreem agressieve Antilliaan (ik heb ook ervaring met zo'n jongen die je al het ziekenhuis in sloeg als je naar hem keek) die door het bestuur daar bij wijze van spreken op het vliegtuig is gezet zodat zij er van af zijn.
Maar goed, voor wie een quotum te ver gaat is er nog een andere oplossing, een waar jij je wellicht wel in kan vinden: een taaltoets. Eerst vloeiend Nederlands leren, dan pas Vlaming (of Nederlander) kunnen worden en pas dan hier blijvend mogen wonen.
Het is eerlijk en perfect haalbaar aangezien de partner een leraar heeft die bij wijze van spreken 24/7 beschikbaar is.
Ook zou eventueel een minimum opleidingsniveau kunnen worden geëist (van een door ons erkende onderwijsinstelling) en zou onze overheid haar eigen burger zorgplichtig kunnen maken gedurende bijvoorbeeld de eerste 5 jaar.
Op die manier kan het kaf van het koren worden gescheiden en kan liefde worden gescheiden van andere motieven om een vrouw naar hier te halen.
