Archief - Jonge verkeersslachtoffers + omgeving

Aanleiding naar deze thread : het kleine neefje van een goede vriend is zijn 2 jaar jonger broertje kwijt geraakt door een verkeersongeval toen ze van school beiden naar huis fietsten (hij is 11 jaar nu) (ze wonen op +- 1 km van school). Spijtige zaak zowiso maar nu na 3 maand heeft hij nog altijd het verlies niet kunnen verwerken en opteren zijn ouders om hem naar de psychiater te sturen.

Dit vind ik echter een 'rare' keuze vermits ik bij een psychiater eerder depressieve,psychotische,exentrieke mensen zie.

Nu ik het geluk heb gehad om op die leeftijd geen dergelijke dierbare te verliezen kan ik moeilijk hierover meepraten over de impact van dit gebeuren. Een zicht op hoe een ouder zich voelt is makkelijk te vormen dan hoe een jong kind ermee omgaat.

-Zijn hier mensen met persoonlijke ervaringen (van vroeger of recent) die hun verhaal hierover kwijt willen zodat ik de gevolgen kan inschatten? (pm mag ook) / invaliditeit van broer en/of zus mag ook.


Nu na een beetje opzoekwerk vond ik dit:
" In 2002 werden 10.213 minderjarigen slachtoffer van een verkeersongeval. Van hen verloren 86 het leven, 1001 raakten ernstig gewond en 9125 raakten licht gekwetst. En deze cijfers zeggen nog niet alles! Denk maar aan al die kinderen en jongeren die plots een dierbare zus,broer,vriend,klasgenoot,... verliezen of worden geconfronteerd met een zwaar traject van herstel of blijvende invaliditeit van een familielied of vriend. Ook zij zijn - zij het onrechtstreeks - verkeersskachtoffers. Deze aantallen komen niet terug in de statistieken van het Belgisch Instituut voor Verkeersveiligheid"

conlusie : elk jong verkeersslachtoffer heeft een impact op zijn directe omgeving.

Nu het rouwproces zowiso al zwaar is (2 maand geleden is men opa overleden en zelfs op 20-jarige leeftijd is de schock ni te onderschatten), vraag ik me af hoe kinderen ermee omgaan vermits zij nog jonger en onwetender zijn (kunnen het dus moeilijk vatten en zitten dus met veel 'waarom?' vragen)

Voor volwassenen (ook weer ffjes opgezocht) bestaan er zelfhulpgroepen,weblogs,colleges,vrienden/familie maar voor jonge kinderen zijn deze veel minder of niet bereikbaar.

- Zijn er andere alternatieven/methoden om de situatie aan deze jonge kinderen uit te leggen. Ik weet dat ouders de eerste begeleiders zijn maar bij mijn mening weten die ook niet altijd om het goed uit te leggen en op een gepaste manier.
-Dus welke opvang/ begeleiding kan er nog zijn buiten een psychiater? Leerkrachten schiet me nog te binnen maar hoe moeten zij het dan aanpakke? Bestaan er hulppakketten of een 'handleiding' voor met deze problemen om te gaan of behoort dit tot de opleiding van leerkracht?


Verder biedt levenslijn helmen,fluovestjes,... om deze problemen aan te pakken op hun site vind ik ni veel terug van opvang en/of begeleiding.


Ikzelf los deze problematiek op mijn eigen manier op, anderen zijn psychologisch te zwak (geen belediging) om het feit te verwerken. Erover praten,gedichten maken,muziek zijn middelen die kunnen helpen maar welke manier zie ik nog over het hoofd?


Hou het commentaar gestructureerd aub en het NIET de bedoeling dat we het verkeer gaan bespreken (te snel rijden,zat achter het stuur,...), Zoniet vraag ik een slotje aan.

Met vriendelijke Groet,
Pesti

misschien beetje "offtopic":

ik woon in st-niklaas, nu hebben wij het 'geluk' dat de markt heraangelegd is weee ) met het gevolg dat er meer zebrapaden zijn dan vroeger.

op zich geen problemen met meer zebrapaden rond de grootste markt van belgie was het nie voor het feit dat mensen en vooral tijdens de ochtend en avondspits jongeren ( iedereen onder de 18 dus ) nonchalant het zebrapad overfietsen ( meestal met volle snelheid ) met de volle overtuiging dat de wagens/bussen/taxi's/brommers wel voor hun zulle stoppen omdat ze 'zwakke weggebruiker' zijn en omdat ze op het zebrapad zijn, ook al staat aan de overdekte plaatsen ( waar de meeste oversteken ) DUIDELIJK aangeduid: "FIETSERS VERPLICHT AFSTAPPEN"

nu is de markt zone 30, niet snel zult ge zeggen, ge moet maar eens komen aangereden tegen 30 km/u als er plots iemand zo maar over het zebrapad fietst , een auto kan nog redelijk goed stoppen op korte afstand dan, jammer genoeg is er ondertussen wel ne kleine ( al tijdje geleden ) tegen de zijkant van ne bus gereden ( niet onder de wielen gekomen ), waarschijnlijk omdat hij dacht dat de bus wel voor hem ging stoppen en dat hij dacht dat hij voorrang had om over een zebrapad te fietsen , busbestuurder heeft daar niks van gemerkt ( nuja, een vlieg tegen u auto merkt ge ook niet ) en is doorgereden en word dan maar beschuldigd van vluchtmisdrijf enzo

het is voor een deel ( kzeg niet iedereen ) door de arrogantie van de mensen/ jongeren, al dan niet per voertuig, tegenover het auto/bus/... verkeer dat er slachtoffers vallen ( omgekeer gebeurt het ook, da weet ik ).

heb zo ook al wat familie of dierbare kennisen verloren. maar hiervan nooit echt mentaal vanafgezien.
waar ik het meest van afgezien heb ( nieks dat je vraagt maar mss kan helpen ) is de scheiding van mijn ouders en het feit dat de vrouw die zich zelf onze moeder noemt ons de rug heeft toegekeerd en noois meer naar ons heeft omgekeken. dit nu al bijna 3 jaar. en iedere dag doet dit nog pijn.
ook ik kan en durf er niet over praten. omdat ik de indruk krijg dat mijn gevoelens niet begrepen worden...
wenen lukt ook niet, ook bang dat hier verkerde reacties van omstanders opkomen.

hoe ik dat voor een deel heb kunnen verwerken is door afreageren op boksbal en dergelijke.
gewoon die frustraties eruit slaan en mij hevig kwaad maken op die boksbal tot hij kapot was.

psyschiaters zijn totaal niet voor zotten of zo zoals veel mensen denken. er bestaan btw ook nog altijd kinderpsychologen. die zeer goed hun werk doen.
maar mij niet hebben kunnen helpen hierin. ik zit nog met een frustratie te veel in me, een woede die blijft zitten. en er maar niet uitwil.
sommige dagen mag je me nieks zeggen of ik word agressief. en op profesioneel gebied is dit enorm ambetand.
naar mijn zeggen dit al van het begin zal dit maar beteren eenmaal " mij moeder " mij voorbijloopt zonder mij te herkenen en ik haar een slag kan geven.
die ze in mijn ogen nog te goed heeft van al haar handen die op mij hebben gestaan, het feit dat ze mij bijna dood reedt, en dat ze me wegwenste uit haar leven in mijn gezicht.
dit alles moet ik kunnen terug geven aan haar. meer een wraak actie zoals je zult denken. maar dat is het niet. het is een persoonlijke opkroping die maar zal over gaan als ik haar hoor en weet waarom ze dit alles heeft gedaan ( met een slag bedoel ik dus dit he niet slaan, alle mss toch nie slaan).

u neefje moet mss ook eens zijn furstraties kunnen uitwerken.
of gewoon de "dader" zien en hem vragen stellen.
alles wat je moet onthouden is : op ieder antwoord die je krijgt volgt een nieuwe vraag

mvg
kurobu

Diene kleine is 11 jaar, wat ge vooral moet doen is antwoorden op zijn vragen, zorgen dat hij geen schuldgevoel heeft (als dat mogelijk is), hem duidelijk uitleggen hoe da ineenzit - vooral hem begrijpen is moeilijk aangezien hij moeilijk kan zeggen wat er in hem rondgaat. Ge zegt dat ze samen naar huis aan het fietsen waren, dan heeft hij waarschijnlijk ook redelijk schokkende beelden in zijne kop. Ge moet ervoor zorgen dat hij de dingen kan 'plaatsen', diene kan da nog ni gelijk ne volwassene dus moede hem daarbij helpen.

Een psychiater is er niet enkel voor de 'zware' gevallen
Het is belangrijk dat die kleine er met iemand kan over praten die alles vanop een afstand kan bekijken. Zijn ouders en direkte omgeving kunnen die kleine niet opvangen omdat ze zelf met verdriet te kampen hebben.
En een psychiater kan daarbij helpen om op een langzame, serene manier daarover te praten.
Ik heb zelf een dergelijke situatie meegemaakt, welliswaar niet met een kind, maar met een jong volwassene. Daar zag ik dus echt dat je er gewoon niet op een normale manier kan over praten zonder dat er iemand begint te wenen of hysterisch te doen. Op zich is dit niet verkeerd maar ik kan me wel voorstellen dat iemand van 11 jaar daar serieus van schrikt en dat moeilijk kan begrijpen wat er voor zorgt dat het verwerkingsproces voor hem vermoeilijkt.

Dus een psychiater kan de aangewezen persoon om daarmee om te gaan. Nu, wat zeker moet vermeden worden is het voorschrijven van medicatie. Als je daarmee begint stopt het niet.
Maar zoals ik al zei dient een psychiater niet enkel voor de zware gevallen of het voorschrijven van paardemiddelen.

B.

Merci al voor de response maar oke psychiater is niet altijd voor de zware gevallen maar hij kost ook al geld en kdenk niet da een psychiater het probleem kan oplossen zoals vrienden/familie/begeleiders kunnen doordat er geen persoonlijke band is.. kinder zijn nogal angstig voor vreemden..

Nu wat is jullie mening als ze ouders,leraren,begeleiders,.. tips geven om de jonge omstaanden direct op te vangen en te begeleiden.. dus om de shock te verminderen waar nodig. Evenals klasgenoten/vrienden/broers/zussen middelen geven zodat ze beter kunnen omgaan met het feit?
Op zich een zeer goede manier maar denken jullie dat die kinderen deze middelen wel nodig hebben?

open discussie so go ahead

Ik heb twee dagen een lijk zien liggen op de weg (wel al met deken over), maar zelf dat zet je eens tot nadenken.

Uit een boek van Vermassen zou ik zeggen dat hij moet proberen zijn gevoelens, vragen en energie om te zetten in iets positiefs, doe samen iets voor verkeersslachtoffers ofzo (zelfs dat gastje laten rondlopen met een simpele petitie voor iets kan hem misschien al beter doen voelen)

Maar wat volgens mij vooral het probleem is, is dat men gewoon geen tijd meer geeft voor een rouwproces, zodra het 'te lang' duurt moet er een psycholoog aan te pas komen.
Het kan best zijn dat dat kind gewoon heel veel tijd nodig heeft om het te verwerken, geef het dan ook die tijd, al duurt dat een half jaar.

Wat ik weet uit eigen ervaringen (2 neven van eenzelfde gezin die met een paar jaar er tussen zijn overleden, 1 op de weg, de ander een speelongeluk), was wel ook niet héél nauw betrokken (maar ge voelt er toch nen serieuzen klap van).
Mensen worden soberder na zo een klap (ook nog gezien bij een klastitularis die haar man verloren had aan zelfmoord), ook dat moet je niet tegengaan als ze zich daar beter bij voelen (maar ik denk niet dat dit van toepassing is op een klein manneke)

Mijd het onderwerp ook niet, spreek er over, heel eerlijk. Ik denk dat ge zeker geen foefkes moogt wijs maken.

Pestilence_007 zei:

Merci al voor de response maar oke psychiater is niet altijd voor de zware gevallen maar hij kost ook al geld en kdenk niet da een psychiater het probleem kan oplossen zoals vrienden/familie/begeleiders kunnen doordat er geen persoonlijke band is.. kinder zijn nogal angstig voor vreemden..

Nu wat is jullie mening als ze ouders,leraren,begeleiders,.. tips geven om de jonge omstaanden direct op te vangen en te begeleiden.. dus om de shock te verminderen waar nodig. Evenals klasgenoten/vrienden/broers/zussen middelen geven zodat ze beter kunnen omgaan met het feit?
Op zich een zeer goede manier maar denken jullie dat die kinderen deze middelen wel nodig hebben?

open discussie so go ahead

Klik om te vergroten...

bij kinderen kunt ge een soort van verhaal voor lezen waar ook een erg iets gebeurd in het kind zijn directe omgeving en hoe dat kindje ermee omgaat.
zo kunnen ze zien dat ze niet de enige zijn, dat er nog mensen verdriet hebben en pijn en vragen, ...
en daarna een open gesprek starten in de klas, zo kunnen ze er met elkaar over praten. wat imo goed kan helpen. ze begrijpen elkaar, de situatie en staan er niet alleen voor.

je kan ook nog steeds het kind laten tekenen wat het voelt. zo kan je soms nog het meest een kind zijn gevoelens achterhalen.

kinderen hebben degelijke hulp nodig zodat ze de situaties kunnen plaatsen niet vergeten maar plaatsen.
en dat is wat moeilijk is bij kinderen het heheel kunnen plaatsen in hun leven. en het gebeuren zeker niet minimaliseren of onderdruken. maar gewoon de waarheid op een zachte manier ookal is dit moeilijk. het kind mag niet het gevoel hebben dat er gegevens of dingen worden achter gehouden.

en hem genoeg steuenen als leerkrachten , broers , zussen , vriendjes en vooral ook ouders en familie. hem niet contstant vragen hoe gaat het ? is het al wat beter ? en zo een vragen. maar hem zelf de keuze laten wanneer hij er wil over babbelen. gedwongen moeten babbelen levert alleen maar meer woede op. en kan zeer veel pijn doen als je daar niet klaar voor bent.

dit zijn voorbeelden die ik heb gebruikt bij mezelf.
een verhaal lezen ( verhaalen lezen erover ) teken wat ik voel, veel steun gekregen en niemand dwingt mij op te praten maar wacht tot ik het wil. en zo is het goed gegaan. en gaat het nog steeds goed.

mvg
kurobu

nogis merci voor de reply's

nu om het ffjes over een andere boeg te smijten : vinden jullie dat jongeren voldoende 'beveiligd' zijn in het verkeer of laat de verkeerssitatie te wensen over? Elke morgen fiets ik ook naart school en moet soms wel goe op men hoede zijn om zelf geen ongeluk te hebben, maar vermits kleine kinderen vaak minder oplettend zijn kan dit voor meer ongevallen zorgen. Vinden jullie dat kinderen verplicht een fluovestje moeten dragen, een fiets op maat (op te grote fietsen vallen ze makkelijker, helm , begeleider moeten hebbe om naar en van huis te gaan? Zo heb je nu zone 30's aan school maar is dit volgens jullie voldoende?

Dan terug on-topic , vermits we hier over het 'overleden' van vriendje/broer/zus spraken heeft het kind natuurlijk een andere opvang en begeleiding nodig dan kinderen die met een blijvende handicap zitten. Hoe denken jullie dat kinderen met een handicap van broer/zus/vriend omgaan en hoe zouden zij met de invalide moeten omgaan?

Ik weet uit ervaring dat het zeer moeilijk is om een handicap van kennis te moeten aanvaarden, je voelt je eerst hulpeloos en langst de andere kant vind je dat de handicapte ook hulpeloos is omdat hij in sommige situaties is aangewezen op hulp van zijn vrienden.

toen ik een jaar of 15 was kende ik iemand die verongelukt is met de auto. De persoon die reed was nu niet bepaald nuchter en het was een geluk dat 3 van de 4 nog leven aangezien ze er alllemaal uit geslingerd zijn. nu de omstandigheden kunnen goed of slecht zijn, feit blijft dat er iemand overleden is. Persoonlijk was ik enorm geschrokken aangezien ge over zoiets nooit denkt... ik heb dat eigenlijk goe verwerkt achteraf gezien, had ze'n doodskaartje in men jas gestoken ter herinering en dat vaagde uiteindelijk gewoon weg.. blijft een jammerlijke zaak uiteraard.
Toch heb ik er niet met iemand over gepraat ofzo... niet met ouders of vrienden (ben dan ook niet zon type) .. maar wel geluisterd en anderen opgevangen zullen we maar zeggen


een handicap vind ik 1 van de ergste dingen die er zijn, ik zou niet weten hoe ik dat zou oplossen moet een dierbare of ikzelf dergelijk tragisch lot zijn toegeschreven. Wel weet ik dat als ik bv. een kleine verwacht dat ik er alles aan zou doen om de situatie te vermijden... idd abortie

Het verkeer is zowiezo geen al te veilige zaak voor de zwakke weggebruikers, en als je het voor de jongsten veiliger wilt maken, dan zal dat enkel lukken met regels die gelden voor alle zwakke weggebruikers, ik denk dus niet dat het een aparte problematiek is.

Misschien moeten ze wel de leeftijd wat optrekken tot wanneer een kind op het fietspad mag. (is nu tot en met 9 jaar dacht ik, zou misschien beter tot en met 11 zijn)

ff comment op zavvi - bedankt voor uw comment maar abortie lijkt me nogal overdreven voor die reden. Een mens is een wezen die veel kan betekenen voor een wereld. In mijn visie is elk leven nutteloos tenzij je iets doet wat de wereld en het algemeen geluk beter maakt (iets uitvinden,project starten,...) (nuja ffkes offtopic )

Nu heb'k nog meer zitten onderzoeken en via de website van Levenslijn ben'k ik bij Zebra terechtgekomen - zij zetten zich in voor deze jonge verkeersslachtoffers. (www.zebraweb.be)
1) kenden jullie deze organisatie?
2) Wat vinden jullie van hun initiatief/werking?

voor mezelf:
1) ik ken de organisatie niet
2) ik vind het een zeer mooi initiatief en het kan een groot hulpmiddel zijn om het kinderen duidelijk te maken wat er is gebeurt (door middel van de boeken en die trolley voor docenten enzo). Langst de andere kant ben'k ik van mening dat het kind het op zijn eigen manier moet verwerken, geen enkel persoon is hetzelfde en men gaat anders om met rouwproces.
Anderen blijven wenen en verdriet hebben, anderen zien het als een gebeuren in het leven.
Heb echter geen idee hoe kinderen met rouwen en verlies omgaan maar ik denk wel dat het hun duidelijker en draagbaarder kan worden als ze zien dat ze niet de enigen zijn.

... =)

ff reply op u comment op de mijne...
Ik ben akkoord dat mensen iets moeten doen in hun lven om hun algemeen geluk te verbeteren... maar met de huidige technologie kan je op tijd op de hoogte zijn van een autistisch/gehandicapt kind ... deze kinderen (hoe triest ook) kunnen volgens mij niet veel algemeen geluk aanbrengen... ouders maken zichzelf de illusie dat ze niet meer hoeven als de liefde die hun 'dom' kind ze kunnen geven. Terwijl de ouders er emotioneel enook financieel onderdoor gaan. En het leven wat die kinderen dan gegeven wordt vind ik onwaardig, beter van de situatie te vermijden en met een emotioneel litteken overblijven dat zeker kan vervagen.


zebraweb had ik nog nooit van gehoord
uiteraard kan je niet anders dan een site als deze te steunen, zij bieden immers hulp aan voor wie wil met alleen de beste intenties.
Toch is de site niet op niveau van kinderen imo ..
vb. "Broers en zussen van verongelukte kinderen

Een nieuwe website voor jou...

Daar ben je dan. Je broer, je zus, is om het leven gekomen in een verkeersongeval. Het gezin staat op de kop, je loopt er verloren bij. Verdriet, verwarring, boosheid, onbegrip. Wat moet je er mee? De buitenwereld lijkt je zo vreemd, zo ver en toch blijft alles rond je gewoon doorgaan."

als ne kinderen deze bijna poëtische tekst moet verstaan zijn da slimme gastjes. Ook lijkt het me raar dat iemand die een situatie moet verwerken dit zal opzoeken op internet, hoe dit te doen.
Sommige kinderen gaan idd anders met de situatie om als andere, maar ik denk dat met liefde van de ouders... begrip van andere of iemand die een kind een beetje kan aanpakken meer inbreng heeft daarin.
Het beste lijkt me om erover te praten... kind zijn mening laten zeggen, zijn mening horen, en zijn beeld proberen te begrijpen, dit dan omvormen naar iets positiefs en eigenlijk het leven verder te laten gaan door de focus op andere zaken te leggen... immers heb je zoiets pas verwerkt als je niet elke dag aan denkt en als je er toch aan denkt niet in tranen uitbarst... dan denk ik aan sporten, muziek, scouts etc.... ook individuele bezigheden als pc, console, boeken, etc... hangt natuurlijk van kind tot kind af.
.

op offtopic ding : oke abortus bij een 'misvormd' of 'achterstaand' kind kan ik abortus nog begrijpen. Ik denk niet dat iemand dit echt wilt maar dat is een aangeboren en geen verkregen letsel/handicap door een ongeval.. de overgang van een zeer gezond mens naar een rolstoelpatient is zeer hard.

nu als ge zebraweb opent komde op de kinderafdeling site.. vanboven ziet ge da er nog indeling is voor ouders,professionelen enzovoort ffkes klikken en ge hebt al duidelijkere uitleg. Nuja de website is louter voor meer info want ik dacht da zebra boeken uitbracht voor jonge kinderen met tips in enzo

Heb ffkes kleine enquête gemaakt, als jullie die ffkes willen invullen en hiere posten,pm'en,mailen (staat in profile)

http://users.pandora.be/sven.jacobs/Kwanenquete.doc


kvertrek strak op snowboardvakantie dus zal ni meer kunnen antwoorden komende week in deze topic

zal als'k terug ben een conclusie maken zodat we daarop verder kunnen

klein vraagske

ja kzen heel terug van snowboarden

- Is er iemand van jullie (die slachtoffer is geweest) waarbij ik een interview mag afnemen? (duurt +- 30-40 min en kan tussen pot en pint (op cafe dus )). Dit kadert wel in een schoolproject maar ik denk niet dat het zoveel verschil maakt met deze topic.

gelieve hiervoor pm te sturen da we tijd en plaats kunnen afspreken

Wel ja,

Toen ik 3 was heb mama/broer/nicht/ik een redelijk zwaar ongeval gehad. Ik had eigelijk niets -_-', mijn broer was wat blauw, mijn nicht hebben ze moeten reanimeren en mijn mama heeft 2 jaar verlamd gelegen.
Ik ben nu ondertussen ook al 19 jaar dus na al die jaren zou ik het toch vergeten moeten zijn. Ma ik heb wel zelf door dat er iets in mijn onderbewuste zit dat mij blijft "knagen".
vb.: wie dan ook als iemand te laat is met de auto wordt ik altijd zeer ongerust. Voor de rest ben ik dan ook wel een zeer bezorgt type naar de andere toe. Ze zeggen wel dat niet niet moet overdrijven maar soit, dat lukt niet echt. En beter wat bezorgder dan geen bezorgheid zeker
Er zijn nog wat van die dingen ze (vooral voor mij 10de moet ik het moeilijk gehad hebben). Ma hoe jong je ook bent het blijft wel zitten, hoe ouder hoe beter gewoon.
Mijn nicht is nu advocaat en mijn mama kan trg lopen, fietsen, wandelen, kuisen , maar binnen enkele jaren zal het toch wel een rolstoel worden ook (nek en rug was gebroken).
Ach ja, hierdoor begrijpt een mens ook wanneer ze zeggen:

ALS WE MAAR GEZOND ZIJN!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Op 19 januari 2005 was ik zelf betrokken bij een "zwaar" ongeval. Ik was op weg naar school voor examen wiskunde en reed langs de N49 Knokke-Antwerpen van Kaprijke richting Zelzate. Daar ging ik een vriend ophalen die mee zou rijden.
Ter hoogte van Ertvelde naderde ik de lichten. Ik matigde mijn snelheid en zoals verwacht sloeg het verkeerslicht over van groen op oranje. Ik remde, niet bruusk, ik kon gemakkelijk nog stoppen. Toen voelde ik een enorme klap en hoorde ik mijn achterruit kapot springen. Ik ben even bewusteloos geweest maar toen ik weer bij kwam besefte ik direct wat er gebeurd was.

Het enige waar ik kon aan denken op die moment was:
1) Mijn vriendin zit toch niet bij mij. Ik keek naast me en de zetel was leeg.
2) Ik moet hier ZO SNEL MOGELIJK WEG.

Ik probeerde mijn deur open te doen, maar dat ging niet. Door de klap was mijn auto naar binnen gebogen zoals jullie kunnen zien op deze foto.
Gelukkig waren al mijn ramen gesprongen aan de zijkant dus ik ben dan maar door mijn raam gekropen. Toen moest ik mij even neerzetten dus ik zat daar, in het midden van het kruispunt, naast mijn auto. Even later, nadat ik van de schok bekomen was schoten mijn grijs cellen in gang. Ik ging naar mijn auto, zette de motor af en nam mijn gsm die ik in het vakje in mijn deur had gelegd. Ik ging van het kruispunt af.

Er kwam een vrouw naar mij die blijkbaar verpleegster was. Ze had een verbanddoos bij, haalde watte eruit. Ze ontsmette die en begon op mijn voorhoofd te duwen. Blijkbaar had ik een snijwonde van tegen mijn stuur te botsen (ja ik had mijn gordel aan). Dat had ik nog niet eens gevoeld. Ze zei me ook dat ze de 100 al verwittigd had. Nadat ze klaar was heb ik mij gewoon aan de kant gezet, proberen mijn moeder te verwittigen (niet gelukt, ze was aan het werk) en mijn vriendin (ging ook niet, ze pakte niet op). Kheb dan maar mijn schoonmoeder gebeld en gevraagd of zij het nodige kon doen (school verwittigen, mijn moeder, haar dochter). Ik was er vrij zeker van dat ze mij naar het ziekenhuis van eeklo zouden brengen (dichts bijzijnde). Ondertussen was de brandweer aangekomen, heeft een kerel daarvan mij zo een kraag omgedaan en moest ik in de wagen wachten op de ambulance. Die arriveerde 5 minuten later, ze hebben mij ingeladen en we waren weg naar het ziekenhuis. De politie heb ik niet meer gezien.

Ondertussen had ik pijn gekregen in mijn linker schouder. Ik dacht wel dat het van de schok was + de gordel die mij tegen hield. In het ziekenhuis bevestigden ze mijn vermoeden. Op de spoed hebben ze mijn wonde genaaid, al het glas uit mijn haar, hoofd en lichaam gehaald (ik zat vol met kleine glasstukjes). Mijn moeder en vriendin zijn dan gearriveerd, helemaal in paniek. Wat later moest ik weg voor allerlei scans enzo. Daarna hoorde ik dat ik niks mankeerde maar ik toch een nacht in observatie moest blijven omdat ik bewusteloos ben geweest na de klap.

De dag erna mocht ik naar huis, had nog veel pijn in de schouder en een ik had blijkbaar ook een zware hersenschudding. Al bij al valt da nog mee als ge die foto's ziet van men auto.

Mijn vader heeft daarna een andere auto gekocht voor hem en ik heb de zijne gehad. Ik ben zo snel mogelijk weer met de auto gaan rijden. In het begin heb ik de N49 wat vermeden maar nu rij ik daar ook op ze

Ik heb alles alleen verwerkt, geen dokter, geen psycholoog/psychiater. In de eerste weken heb ik wel regelmatig zitten wenen om het verlies van mijn autoke (ja toch wel). Het was namelijk mijn eerste auto, khad hem zelf betaald, kheb ook met die leren rijden. Het materiele verlies was niks, maar er was voor mij ook een emotionele waarde aan die auto en daar had ik het even moeilijk mee...

Ik had ook geen behoefte om met mijn vriendin over het ongeval te praten. Ik ben een persoon die alles alleen kan verwerken, zonder te praten. En zo heb ik dat dan ook gedaan. Er werd weinig gesproken over dat ongeval en dat was goed voor mij.

Nu anno 8 maart 2006, meer dan een jaar later wacht ik nog altijd op geld van de verzekering. Ik heb al geld gehad voor de kosten van het ziekenhuis, doktersbezoek, de waarde van mijn auto. Ik krijg nog een morele schadevergoeding maar dat zal niet veel zijn hebben ze mij gezegd, alhoewel ik toch een duidelijk litteken van ongeveer 2 cm in men gezicht heb.

Als iemand vragen heeft, of een soortgelijke situatie heeft meegemaakt mag je me altijd mailen of pm'n ofzo. Kwil altijd wel praten

ne goeien dag nog!

wie of wat heeft er in u 'gat' gereden?