Myst!Q zei:
Een gehandicapte praat inderdaad niet over zijn handicap en ze zien zichzelf als doodnormale mensen maar als wij zouden zeggen dat zij even hard kunnen zijn als een "gezond" iemand dat lijkt mij een beetje heel erg naiëf, ik heb nog nooit een gehandicapte gezien die voor zichzelf opkomt, ze hebben een heel erg teer karakter, zeg iets verkeerd en je kan al gemakkelijk de grootste weenbui ontketenen.
Bah, dit is zo veralgemeend dat het niet mooi meer is. Mijn broer zit in een rolstoel, maar kent geen enkele van de kenmerken die je hier opnoemt.
Er zijn inderdaad gevallen die door het leven gaan met enorm veel zelfmedelijden, voortdurend een crisis nabij. Maar er zijn er ook genoeg (en naar mijn ervaring zelfs meer, veel meer) die leren relativeren, die zelfs veel harder zijn dan doodnormale mensen, die maken van het leven wat ervan te maken valt (je zou soms verbaasd zijn hoe ze hun plan kunnen trekken), en die zelfs zelfspot kennen.
Vaak zijn die zelfs hard voor elkaar ook. Ik denk aan jongeren die enkel met krukken kunnen lopen die elkaar gaan pootje-lappen. Of de bijnamen die ze elkaar geven. Of whatever.
In short: denk maar niet dat de doorsnee gehandicapte zo teer is als jij denkt
ad: 
(of hoe was het ook alweer)
