PsYchO.p2 zei:
Vervangingsinkomsten zijn onderdeel van het belastbaar inkomen.
En over je tweede punt: Aandeelhouders dragen risico door hun geld vast te leggen in een bedrijf, meer eigen inbreng impliceert dus meer risico wat recht geeft op meer inspraak. Economische rechtvaardigheid heet dat. Vandaar blijf ik erbij dat je vergelijking op niets slaat.
Je eerste punt is niet relevant: zulke mensen blijven netto-ontvangers, en bovendien blijven ook de mensen die géén vervangingsinkomen ontvangen en simpelweg geen belastbaar inkomen hebben óók hun stemrecht behouden.
Wat je tweede punt betreft moet je toch eerst nog een stap terugzetten. Je stelt het namelijk voor alsof iedereen geld heeft, alsof het in ieders macht ligt om aandelen te kopen en op die manier te wegen op het beleid van een bedrijf. Dat is onzin. Nagenoeg geen enkele particulier kan genoeg aandelen kopen om het beleid van een bedrijf te beïnvloeden: alles wordt beslist door een paar hoofdaandeelhouders. Om nog maar te zwijgen van de armsten der aarde die eenvoudigweg geen middelen hébben om ook maar een enkel aandeel te kopen - en dat zijn er heus meer dan je denkt.
Ik zie het toch iets anders. Uiteindelijk komt nagenoeg alle productie neer op het toevoegen van arbeid aan grondstoffen die de aarde ons biedt.
Ik vind: in beginsel moet dan ook ieder recht hebben op eenzelfde deel van de aarde (los van praktische beslommeringen). Dat is nu duidelijk niet het geval. De Shells van deze wereld (en hun aandeelhouders) claimen een groot deel van die grondstoffen. En dat zonder dat Jan met de pet daar ook maar enige zeggenschap over kan uitoefenen. De Shells van deze wereld doen dus met hun grondstoffen wat hen het meest opbrengt. In die zin wordt hun handelen dus min of meer bepaald door de rijkeren (wij dus). De bezitslozen hebben dus niks in de pap te brokken.
Waarom zouden we niet democratisch kunnen beslissen waarvoor we onze grondstoffen gebruiken, eerder dan dat te laten beslissen door de mensen die het meeste geld te bieden hebben?
Ik heb het al eens eerder gezegd: "consumentendemocratie" komt eenvoudigweg neer op meer iPods, minder voedsel. Accijnzenkiesrecht pur sang.
Edit: misschien is "meer iPods, minder malariamedica" een betere slagzin.