Inzetten op terugkeer is iets waar ik dan weer niet achtersta. Of beter gezegd, liever niet zou moeten achterstaan.
Indien migratie anders zou georganiseerd zijn, zou het ook niet nodig zijn om speciaal aandacht te besteden aan een terugkeerbeleid.
En met 'anders' bedoel ik 'minder chaotisch', 'minder ongeorganiseerd'.
Als we al in staat zouden zijn om selectief te bepalen wie wel; en wie niet in aanmerking komt voor asiel, dienen we ons achter ook minder bezig te houden met terugkeerbeleid. Meer nog, idealiter zelfs helemaal niet.
Wie we aanvaarden, zouden in mijn ogen enkel die mensen mogen zijn die ofwel op de vlucht zijn voor oorlog of omwille van (en dat is wel niet zo eenvoudig te controleren) wie of wat ze zijn. Denk maar aan geaardheid of welbepaalde politieke opvatting de ze erop nahouden, welke in eigen land het risico inhouden op bestraffing.
Vluchtelingen die uit oorlogsgebied komen, zullen uiteraard nooit als eerste voet in België zetten. Wat dat betreft kan ik er me wel in vinden dat er afspraken worden gemaakt. We 'moeten' ons deel doen. Maar, en ik herhaal het nogmaals, niet op de manier waarop dat vandaag is georganiseerd, waarbij we totaal geen controle hebben op wie binnenkomt. Het probleem daarbij immers is, dat wij niet zomaar iemand kunnen/mogen terugsturen, eens wordt vastgesteld dat die persoon ofwel niet uit een oorlogsgebied komt of gewoon niet is wij hij/zegt te claimen te zijn. Zodra zo iemand aangeeft te komen (en hoe gaan we dat controleren?) uit een land/gebied waar de mensenrechten worden geschonden, mogen wij al niemand terugsturen. Met andere woorden, dit systeem maakt dat het voor mensen die daadwerkelijk op de vlucht zijn en met recht en rede een asielaanvraag wensen in te dienen, moeilijk, zo niet onmogelijk wordt gemaakt. En dat is vind ik een stuk erger/onmenselijker dan terecht iemand terugsturen die in de eerste plaats nooit voet aan de grond had mogen zetten.