Ik vind het een moeilijke kwestie en ik heb er nog geen mening over,
maar ik zou wel willen reageren op denkpistes van sommigen.
Het artikel is wel wat onduidelijk wat de leeftijdsgroep betreft.
Maar de meesten hier interpreteren het als pubers en jongeren,
maar ik denk eigenlijk dat het over de jongere groep gaat...
Sommigen doen die doodswensen af als occasioneel of een hype maar ik zou er niets zo snel mee zijn.
Ik kan me inbeelden dat kinderen echt ongelukkig kunnen zijn.
Maar is het ooit anders geweest?
Er zal altijd wel iets geweest zijn, bv. kinderarbeid.
Kinderen kunnen niet anders dan deelnemen aan de volwassenmaatschappij.
Nu worden ze tussen crèches en grootouders gesleept en moeten ze naar school.
Math'ke zei:
Het feit is gewoon dat we ondanks alle vooruitgang die gemaakt wordt toch een negatieve evolutie aan het meemaken zijn.
Alles wordt duurder, ouders gaan werken en trachten het maximum uit het maximum te halen zodat hun kind ook de nodige kansen krijgt later, het gevolg daarvan is dat kinderen veel vaker minder aandacht krijgen thuis en de gevolgen daarvan moet ik niet uitleggen natuurlijk. Vooral de huidige generatie ouders die kinderen rond de 14 - 16 jaar hebben springen daarbij uit de boot.
Alles is altijd al duurder geworden.
Genious zei:
70% van de huwelijken faalt.
in veel gezinnen werken beide ouders full-time. (ik denk dat het andere de uitzondering is)
de studiedruk is in al die tijd erg toegenomen (zeker in de zin van dat men veel vaker verwacht dat je studeert)
de samenleving is goddeloos geworden (los van het feit of ge nu gelooft of niet en van de mindere kantjes die het had, maar de katholieke moraal bracht wel een aantal belangrijke waarden met zich mee)
een mens is by default niemand (we zijn gewoon met zo veel, dan kan het niet anders dan minder persoonlijk worden), de drang om zich ergens bij te kunnen scharen wordt dus extra groot.
Er zijn denk ik wel verklaringen genoeg lijkt me.
Maar ik geloof dat het eigenlijk die eerste 2 zijn die het hem vooral doen.
Huwelijken falen niet.
Vroeger was het gewoon not done dat mensen uit elkaar gingen.
Wat is beter dan, een gezin waarvan de ouders elkaar niet meer kunnen uitstaan maar toch moeten samenleven of een gezin waarvan de ouders voor persoonlijk geluk opteren?
Verwachtingen voor de jeugd lagen altijd al hoger.
En goddeloos. Onze belangen zijn gewoon veranderd, we geloven niet langer in de kerk, maar wel in de wetenschap.
Uiteindelijk ligt zingeving bij jezelf, nu hebben we ruime keuze wat we willen geloven.
Dieleman_F zei:
Ook al aan gedacht dat het niet alleen aan de maatschappij ligt? In Nederland ligt het aantal zelfmoorden veel lager, en het is nu niet dat er zo'n gigantische maatschappelijke verschillen zijn...
Ah, die Nederlanders da's toch gewoon een vrolijke bende,
die pessimistische Belgen ook altijd
Madster zei:
Ben er niet zo zeker van of de werkdruk 100 jaar geleden effectief hoger lag. Tegenwoordig moet iedereen maar presteren, moeten quota gehaald worden. 100 jaar geleden moest je gewoon maken dat je patatten op tijd gepoot waren en dat was dat (wat niet wegneemt dat dat nog altijd zware fysieke arbeid kon zijn, 't gaat hem erom dat er veel meer mentale druk komt bij kijken).
Ik denk niet dat dat te onderschatten is
Als er gewerkt moest worden op het veld was er ook niet veel aandacht voor de kinderen, of ze moesten meehelpen.
Elk jaar hetzelfde, elk jaar die onzekerheid.
Volgens mij is er in wezen in de maatschappij, buiten de technologie en de informatie, niet veel veranderd. Natuurlijk ziet alles er anders uit, maar dezelfde problemen blijven.
De periode van een 9-5 job voor de papa en een mama aan de haard was maar een korte fase in de recente geschiedenis.
Maar dat zijn allemaal al argumenten eigenlijk die afwijken.
Waarom zouden kleine kinderen daar last van ondervinden?
