Red_Dog
Legacy Member
Nazi-jager Simon Wiesenthal is dinsdag overleden. De 96-jarige Wiesenthal overleed thuis in de Oostenrijkse hoofdstad Wenen in zijn slaap.
Wiesenthal overleefde in de Tweede Wereldoorlog de twaalf concentratiekampen waar hij als jood gevangen werd gehouden en wijdde de rest van zijn leven aan de opsporing van oorlogsmisdadigers, het levendig houden van de herinnering aan de holocaust en de bestrijding van antisemitisme en racisme.
Wiesenthal, die in de holocaust 89 familieleden verloor, zorgde er naar zijn zeggen voor dat elfhonderd nazi's voor de rechter werden gebracht. Maar hij trok ook ten strijde tegen neonazisme en racisme en hamerde erop dat de mensheid lering moest trekken uit de ervaring van de joden. Het verleden mag nooit worden vergeten, stelde hij. Zijn levenswerk begon toen de Amerikanen in mei 1945 het vernietigingskamp Mauthausen in Oostenrijk bevrijdden. Het was het twaalfde kamp waarin Wiesenthal had gezeten en het vijfde vernietigingskamp. Hij woog bij zijn bevrijding maar 45 kilo.
Wiesenthal besefte snel dat vrijheid zonder gerechtigheid niet mogelijk is. "Ik wilde hier een paar jaar aan wijden. Het werden decennia."
Ook toen hij al in de 90 was bleef Wiesenthal op het verleden wijzen en waarschuwen tegen een herhaling daarvan. De gruwelen van de Serviërs tegen de etnische Albanezen in Kosovo vervulden hem met afgrijzen, maar hij zei dat niemand hun tragedie mocht vergelijken met de moord op zes miljoen joden.
"Wij leven in een tijd van de trivialisering van het woord holocaust," zei hij in mei 1999 in een vraaggesprek met het persbureau AP. "Wat met de joden is gebeurd kan met geen enkele misdaad worden vergeleken. Iedere jood had een doodvonnis zonder datum."
Wiesenthal werd 31 december 1908 geboren in Buczacs, een dorp in de buurt van het tegenwoordige Lvov in Oekraïne dat toentertijd deel uitmaakte van het Oostenrijks-Hongaarse rijk. Hij studeerde civiele werktuigbouwkunde in Praag en Wenen en haalde in 1932 de ingenieurstitel. Hij werkte als bouwkundig ingenieur in Sovjet-Rusland alvorens naar Lvov terug te keren, waar hij een architectenbureau begon, voordat de Russen en vervolgens de Duitsers Lvov bezetten en de terreur begon.
Van 1941 tot 1945 zat Wiesenthal in concentratiekampen. Na de bevrijding wierp hij zich op de opsporing van oorlogsmisdadigers, aanvankelijk in samenwerking met de Amerikanen, later zelf vanuit een appartement in Wenen dat tot de nok toe vol stond met dossiers en uitgroeide tot het Joods Documentatiecentrum.
Zijn rol in de opsporing van Adolf Eichmann, de voormalige SS-commandant die de uitroeiing van de joden organiseerde, was onduidelijk. Eichmann werd in 1960 door Israëlische agenten uit Argentinië ontvoerd, waarna hij in Israël werd berecht en opgehangen. Wiesenthal is er dikwijls van beschuldigd zijn rol te hebben aangedikt. Hij beweerde niet alleen dat de opsporing van Eichmann aan hem te danken was, maar zei ook dat hij in 1954 al wist waar Eichmann uithing, maar dat Israël hem niet geloofde. De gevangenneming van Eichmann "was teamwork van velen die elkaar niet kenden", zo zei Wiesenthal in 1972. "Ik weet niet of en in welke mate de berichten die ik naar Israël heb gestuurd, zijn gebruikt."
Een van degenen die Wiesenthal opspoorde was de Oostenrijkse politieman Karl Silberbauer, die verantwoordelijk was voor de arrestatie van Anne Frank en haar deportatie naar Bergen-Belsen, waar zij overleed. Hij besloot Silberbauer in 1958 te gaan zoeken, omdat een jongere had gezegd pas te zullen geloven dat Anne Frank had bestaan als Wiesenthal de man had gevonden die haar en haar familie had gearresteerd. Na vijf jaar zoeken kon Silberbauer in 1963 worden aangehouden.
Wiesenthal slaagde er niet in Josef Mengele, de "Engel des Doods" van Auschwitz, voor het gerecht te brengen. Mengele overleed in Zuid-Amerika na tientallen jaren aan arrestatie te zijn ontkomen.
----------------------
Onvoorstelbaar veel respect voor die man...
Wiesenthal overleefde in de Tweede Wereldoorlog de twaalf concentratiekampen waar hij als jood gevangen werd gehouden en wijdde de rest van zijn leven aan de opsporing van oorlogsmisdadigers, het levendig houden van de herinnering aan de holocaust en de bestrijding van antisemitisme en racisme.
Wiesenthal, die in de holocaust 89 familieleden verloor, zorgde er naar zijn zeggen voor dat elfhonderd nazi's voor de rechter werden gebracht. Maar hij trok ook ten strijde tegen neonazisme en racisme en hamerde erop dat de mensheid lering moest trekken uit de ervaring van de joden. Het verleden mag nooit worden vergeten, stelde hij. Zijn levenswerk begon toen de Amerikanen in mei 1945 het vernietigingskamp Mauthausen in Oostenrijk bevrijdden. Het was het twaalfde kamp waarin Wiesenthal had gezeten en het vijfde vernietigingskamp. Hij woog bij zijn bevrijding maar 45 kilo.
Wiesenthal besefte snel dat vrijheid zonder gerechtigheid niet mogelijk is. "Ik wilde hier een paar jaar aan wijden. Het werden decennia."
Ook toen hij al in de 90 was bleef Wiesenthal op het verleden wijzen en waarschuwen tegen een herhaling daarvan. De gruwelen van de Serviërs tegen de etnische Albanezen in Kosovo vervulden hem met afgrijzen, maar hij zei dat niemand hun tragedie mocht vergelijken met de moord op zes miljoen joden.
"Wij leven in een tijd van de trivialisering van het woord holocaust," zei hij in mei 1999 in een vraaggesprek met het persbureau AP. "Wat met de joden is gebeurd kan met geen enkele misdaad worden vergeleken. Iedere jood had een doodvonnis zonder datum."
Wiesenthal werd 31 december 1908 geboren in Buczacs, een dorp in de buurt van het tegenwoordige Lvov in Oekraïne dat toentertijd deel uitmaakte van het Oostenrijks-Hongaarse rijk. Hij studeerde civiele werktuigbouwkunde in Praag en Wenen en haalde in 1932 de ingenieurstitel. Hij werkte als bouwkundig ingenieur in Sovjet-Rusland alvorens naar Lvov terug te keren, waar hij een architectenbureau begon, voordat de Russen en vervolgens de Duitsers Lvov bezetten en de terreur begon.
Van 1941 tot 1945 zat Wiesenthal in concentratiekampen. Na de bevrijding wierp hij zich op de opsporing van oorlogsmisdadigers, aanvankelijk in samenwerking met de Amerikanen, later zelf vanuit een appartement in Wenen dat tot de nok toe vol stond met dossiers en uitgroeide tot het Joods Documentatiecentrum.
Zijn rol in de opsporing van Adolf Eichmann, de voormalige SS-commandant die de uitroeiing van de joden organiseerde, was onduidelijk. Eichmann werd in 1960 door Israëlische agenten uit Argentinië ontvoerd, waarna hij in Israël werd berecht en opgehangen. Wiesenthal is er dikwijls van beschuldigd zijn rol te hebben aangedikt. Hij beweerde niet alleen dat de opsporing van Eichmann aan hem te danken was, maar zei ook dat hij in 1954 al wist waar Eichmann uithing, maar dat Israël hem niet geloofde. De gevangenneming van Eichmann "was teamwork van velen die elkaar niet kenden", zo zei Wiesenthal in 1972. "Ik weet niet of en in welke mate de berichten die ik naar Israël heb gestuurd, zijn gebruikt."
Een van degenen die Wiesenthal opspoorde was de Oostenrijkse politieman Karl Silberbauer, die verantwoordelijk was voor de arrestatie van Anne Frank en haar deportatie naar Bergen-Belsen, waar zij overleed. Hij besloot Silberbauer in 1958 te gaan zoeken, omdat een jongere had gezegd pas te zullen geloven dat Anne Frank had bestaan als Wiesenthal de man had gevonden die haar en haar familie had gearresteerd. Na vijf jaar zoeken kon Silberbauer in 1963 worden aangehouden.
Wiesenthal slaagde er niet in Josef Mengele, de "Engel des Doods" van Auschwitz, voor het gerecht te brengen. Mengele overleed in Zuid-Amerika na tientallen jaren aan arrestatie te zijn ontkomen.
----------------------
Onvoorstelbaar veel respect voor die man...
