renaat6
Legacy Member
Er was een tijd dat, behalve voor bepaalde beroepen zoals mijnwerkers, e.a, men pas op zijn 65ste op pensioen kon gaan. Het gros van de werkende bevolking had dan een bijdragebetalende loopbaan van 47 of meer jaren achter de rug, en kon in het beste gaval daarna amper de helft van het aantal gewerkte jaren van zijn pensioen genieten. Vandaag gaan een groot deel van de werknemers, al dan niet vrijwillig, na 32 of iets meer werkjaren op rust, en genieten in de meeste gevallen langer van hun pensioen dan dat de jaren die zij gewerkt hebben.
Als nogal extreem linkse rakker, zijn uitspraken van het VBO zelden aan mij besteed. Hun bezorgdheid over het in stand houden van ons pensioensstelsel deel ik volledig, maar dat men via het in rekening brengen van de levensverwachting, de lineaire verlaging van het pensioensbedrag beoogt is dan weer typisch voor een organisatie die begrijpelijkerwijs de belangen van de bezittende klasse verdedigt.
Voor mij is de oplossing van het 'vergrijzingsprobleem' even eenvoudig als het sociaal is, al is het wel tegen het zere been van de meesten onder ons, omdat het afstand neemt van het bestaande 'solidariteitsprincipe' waardoor ook diegenen die het niet nodig hebben mee-eten uit de gezamenlijke verzekeringspotten.
Waarom moet iemand die bij zijn pensionering voldoende eigendom en waardepapieren heeft verzameld, welke hem een voldoende inkomen verzekeren, daar ook nog eens een al dan niet behoorlijk pensioen als zakgeld boven op krijgen? En waarom dient iemand die gans zijn leven, wegens zijn laag inkomen niet de mogelijkheid had om 'voor zijn oude dag te zorgen', het te stellen met een bedrag van onder of bij de armoedegrens?
Laat men het pensioensbedrag afhankelijk maken van eigendom en andere inkomsten die men bij zijn op ruststelling heeft. Als er niet genoeg geld meer is om aan iedereen te geven, dat men het dan alleen spendeer aan diegenen die het nodig hebben...
Als nogal extreem linkse rakker, zijn uitspraken van het VBO zelden aan mij besteed. Hun bezorgdheid over het in stand houden van ons pensioensstelsel deel ik volledig, maar dat men via het in rekening brengen van de levensverwachting, de lineaire verlaging van het pensioensbedrag beoogt is dan weer typisch voor een organisatie die begrijpelijkerwijs de belangen van de bezittende klasse verdedigt.
Voor mij is de oplossing van het 'vergrijzingsprobleem' even eenvoudig als het sociaal is, al is het wel tegen het zere been van de meesten onder ons, omdat het afstand neemt van het bestaande 'solidariteitsprincipe' waardoor ook diegenen die het niet nodig hebben mee-eten uit de gezamenlijke verzekeringspotten.
Waarom moet iemand die bij zijn pensionering voldoende eigendom en waardepapieren heeft verzameld, welke hem een voldoende inkomen verzekeren, daar ook nog eens een al dan niet behoorlijk pensioen als zakgeld boven op krijgen? En waarom dient iemand die gans zijn leven, wegens zijn laag inkomen niet de mogelijkheid had om 'voor zijn oude dag te zorgen', het te stellen met een bedrag van onder of bij de armoedegrens?
Laat men het pensioensbedrag afhankelijk maken van eigendom en andere inkomsten die men bij zijn op ruststelling heeft. Als er niet genoeg geld meer is om aan iedereen te geven, dat men het dan alleen spendeer aan diegenen die het nodig hebben...
.