De chaos is compleet, het epicentrum van wat ik denk dat de laatste en voor mij hevigste ontploffing is wordt zichtbaar, maar ik kan er voorlopig niet aan voorbij kijken, het lijkt eindeloos. Stukken plafond die naar beneden zijn gekomen samen met de ophanging en glas, heel veel glas. De bovenkant van de plafond tegels is geïsoleerd en deze isolatie is zwart geworden, ik denk van het stof, maar dat maakt de indruk alleen maar meer luguber. Ik verman mij en besluit eerst in de buurt rond te kijken of er mensen zijn die ABC nodig hebben. Gek dat ik daar zo over denk, A van ademhaling verzekeren, B van bloedingen stelpen, en C van circulatie op gang houden, het hart dus. Zo ontdek ik een dame van het luchtvaartpersoneel die naast het gebroken glas van het trappenhuis ligt in een gigantische plas bloed. Er is een man over gebogen die op haar buik een jas duwt. Ze is duidelijk nog in leven maar heeft een oppervlakkige ademhaling. Alhoewel haar ogen open zijn kan ik geen contact met haar krijgen. Haar pols perifeer is niet te voelen, centraal in de hals wel. Langs haar zit een verkrampte jonge man, spreekt Nederlands. Ook zijn rechterbeen is op minstens 2 plaatsen gebroken en het bot steekt er gewoon uit, zijn voet is verdraaid alsof die er nog amper aan hangt.
Er is reeds een knelband aangelegd om het bloeden te stoppen, maar hij heeft veel pijn en dreigt het bewustzijn te verliezen. Ik vraag of ik iets kan doen, maar communicatie is heel moeilijk. Dan verschijnt plots een militaire arts bij de bloedende vrouw die vragen stelt die we zo goed mogelijk proberen te beantwoorden. Hij heeft duidelijk ook een adrenaline high en roept meer dan hij spreekt. Hij vraagt waar de bloeding is en pas dan beginnen we echt te zoeken. De jas wordt verwijderd, maar we zien geen bloeding of wonden aan de buikzijde. De kleren worden opengesneden met een schaar, iets wat je eigenlijk als arts wil hebben maar niet op een vliegtuig mag meepakken. We vinden nog niets en besluiten haar om te draaien. Dat lukt maar moeilijk, maar het is onmiddellijk duidelijk dat ze een grote gapende wonde heeft central in de lage rugzone. Er wordt prompt een compress ingepropt om de bloeding te stoppen wat ook redelijk lukt. Ik vraag me af hoeveel bloed ze heeft verloren, te zien aan de plas rond haar moet dat enkele liters zijn. Haar benen zijn verlamd, of dat denk ik toch vast te stellen. We draaien haar terug om en proberen bloed van de benen naar het hart te krijgen door de benen omhoog te houden. Ik krijg opdracht om haar zo te houden. Dat is lastig, maar het lukt tot iemand het geniale idee heeft om er twee koffers onder te plaatsen.
