Creeping Death zei:
Je hebt wel gelijk maar die moeten moet (
) niet letterlijk nemen. Da's eerder de standaard manier van zeggen. Wat raad je anderen aan om eens te proberen is wat vrijer verwoord.
Even inpikken op de Mcdo, Quick, Burger King vraag. Zijn er nog zaken waar je resoluut voor de Vlaamse/Belgische winkel kiest?
En hoe consequent ben je in je keuze? Als product X 100 euro kost op Amazon en 150 bij Van den Borre, waar koop je dan? Ben zelf ook wel fan die filosofie en probeer die ook wel toe te passen maar soms grote prijsverschillen doen me wel overstag gaan.
Zoveel mogelijk, maar ik leg mezelf daar geen concrete doelstellingen voor op ofzo.
Liefst zo lokaal mogelijk: respectievelijk op stadsniveau, Belgisch niveau, EU-niveau of Westers niveau (VS, Japan, Australië, ...) en pas als het echt niet anders kan, ik er niet op let of het prijsverschil te groot is zal ik Chinese producten kopen. Die laatsten hebben een geopolitieke strategie om onze eigen bedrijven kapot te concurreren met hun staatsbedrijven en vervolgens al onze assets hier voor een prikje op te kopen. Ik snap eerlijk gezegd niet hoe wij als Westerse consumenten zo blind kunnen zijn voor die strategie en voor 20 euro verschil een zoveelste Chinese kopie durven kopen van een uitstekend Westers product.
En dan heb ik het nog niet over de milieu-impact van al die goederen die moeten verscheept worden. Dat kan je er nog als surplus bij rekenen.
Creeping Death zei:
Ik kan me vergissen maar ik zie in jou ook geen grote consument. En daar mee bedoel ik dat je me heel bewust lijkt in dingen aan kopen en niet teveel zottigheden koopt? Klopt dat?
En wat is guilty pleasure, zowel materieel als fysiek en mentaal?
Klopt grotendeels. Zoals je merkt ben ik een vrij bewuste consument: een groot deel van mijn geluk in iets te kopen is het besef dat mijn geld in "goede" handen terecht komt. Ook wil ik in mijn waarde gelaten worden als klant. Het mooiste voorbeeld daarvan vind ik Ryanair. Joepie, je hebt een vlucht kunnen boeken die goedkoper is dan uw dagelijkse treinrit. Maar dan moet je daar wel als opgejaagd wild gaan samenhokken om te boarden, zit je 2 uur met uw knieën in uw nek en moet je constant die irritante reclame aanhoren. Dat probeer ik dus zoveel mogelijk te vermijden. Voor € 100 extra, heb ik dan liever het gevoel dat mijn reis al start bij het boarden, en dat mijn geld gebruikt wordt in een werkbaar economisch model.
Tegen allerlei imitatieproducten kan ik ook niet. Intellectuele eigendomsrechten zijn heilig en de motor voor innovatie.
Kleren koop ik niet superveel maar als ik er koop zijn het wel degelijke kleren, en laat ik mij adviseren door een bediende in de winkel. Dan betaal ik daar graag een meerprijs voor die ik online misschien niet had moeten betalen. Ik zal dan ook een trouwe klant zijn.
Ik hoop dat dit niet snobistisch overkomt want dat is het helemaal niet. Het achterliggende idee is gewoon:
kwaliteit > kwantiteit. Ik koop dan ook vaak slechts iets nieuws als het vorige kapot is. Ik heb precies ergens een voorgeprogrammeerde drang naar een efficiënte, duurzame inzet van middelen. Dit terwijl veel (milieu-)problemen in onze huidige maatschappij voortvloeien uit overconsumptie:
- overconsumptie van ruimte-inname
- overconsumptie van verbruiksmiddelen zoals verpakkingsmateriaal
- overconsumptie van voedingsmiddelen
- overconsumptie van gadgets, kleren, ...
Gewoon doen wat je gelukkig maakt. Bijvoorbeeld de krant lezen op zondagmorgen met een croissant en koffie. Een avondje met vrienden filosoferen. Een avondje stevig uitgaan op een underground techno-feest en je laten meeslepen door de "trance". Enzovoort.
