Time
Legacy Member
,De Champions League is een commercieel gedrocht', zei Louis van Gaal tien jaar geleden. Toch droomt de trainer van AZ 67 al het hele seizoen van een entreebewijs voor het kampioenenbal en kijkt de hele wereld deze week reikhalzend uit naar de terugwedstrijden van de halve finales tussen Milan en Manchester United, en Liverpool en Chelsea.
De kampioenenliga is uitgegroeid tot een heuse geldmachine. De winnaar van de eindstrijd over drie weken in Athene krijgt straks een eindafrekening waarop een bedrag van ongeveer 45 miljoen euro zal staan. De verdeling van de reclame-inkomsten en de tv-rechten gebeurt immers op basis van de sportieve prestaties én de inbreng van de zender van het land van de ploeg. Engeland staat dan helemaal bovenaan, maar de buit zal voor de nieuwe kampioen - als die op de Britse eilanden gevestigd is - wat lager dan verhoopt uitvallen omdat drie teams uit het Verenigd Koninkrijk het ver schopten.
De Champions League trekt op deze manier echter de verhoudingen behoorlijk scheef. Toen FC Porto drie jaar geleden voor dé verrassing zorgde door de beker met de grote oren naar de Douro mee te nemen, streek het minder centen op dan Man United dat al in de 1/8ste finales was gestruikeld.
Europese topclubs als Barcelona, Real Madrid, Milan, Juventus, Bayern München, Liverpool, Arsenal, Chelsea en Manchester United behoren nagenoeg ieder seizoen tot de Europese elite en vergroten op die manier telkens weer de kloof met de rest. Ook al verstrooit de Uefa jaarlijks 74,4 miljoen euro van de inkomsten van de kampioenenliga als solidariteitsbijdrage over nationale bonden, liga's en clubs.
De verschillen tussen de clubs zouden overigens ook zonder de miljoenenliga gigantisch groot zijn. De Engelse kampioen mag volgend seizoen het leuke bedrag van 75 miljoen euro aan nationale tv-rechten in zijn begroting inschrijven. De laatste uit de Premier League kan nog steeds op 45 miljoen euro rekenen. De tv-pot voor het hele Belgische voetbal bedraagt 36 miljoen euro en de tv-zenders hebben de voorbije maanden onze clubs proberen duidelijk te maken dat ze niet meer van plan zijn zo'n gekke som neer te tellen. Het is concurrentievervalsing van het zuiverste water, maar geen EU-parlementslid dat van plan lijkt er wat aan te doen.
De kampioenenliga is een competitie voor de elite. Niet alleen wat de clubs betreft, maar zeer zeker ook voor de fans. Toegangsbewijzen zijn onbetaalbaar geworden voor Jan Modaal. Een vriend betaalde ruim duizend Zwitserse frank (625 euro) voor drie kaartjes voor de finale in Athene. Bij de aankoop van twee kaartjes voor een optreden van Brian Wilson in Groningen ging er vorige week echter ook 135 euro van mijn kredietkaart af.
In de nationale topcompetities zijn alle wedstrijden bijna onbetaalbaar geworden. In Engeland moet tot 98 pond (150 euro) neergeteld worden voor een duel uit de Premier League. Voetbal is er niet langer een volkssport, maar een vermaak voor de betere middenklasse. De man met de pet trekt naar een pub in de buurt van het stadion en volgt er, samen met de vrienden waarmee hij vroeger achter het doel stond, de match van zijn favoriete team op een groot beeldscherm.
De exorbitante prijzen ten spijt is het ontiegelijk moeilijk om aan een entreebewijs voor één van de topnummers uit de Champions League te geraken. De beste manier is je laten uitnodigen door een van de sponsors. Hun klanten hebben de plaats ingenomen van de echte supporters.
Het commerciële gedrocht is echter meer dan ooit het walhalla van het voetbal. Vroeger zagen we de beste spelers en teams van de wereld slechts om de vier jaar aan het werk op de wereldbeker. De Champions League biedt de wereldsterren de mogelijkheid wekelijks te schitteren. De beste Afrikanen, de uitzonderlijkste Argentijnen en de briljantste Brazilianen zijn present op het kampioenenbal.
De Europese topclubs hebben de rol van de nationale teams als vaandeldragers van het voetbal overgenomen. Het niveau van de Champions League ligt veel hoger dan dat van de wereldbeker. Logisch wellicht, want clubelftallen spelen een heel jaar samen en werken dag in dag uit aan automatismen. Nationale teams moeten in een minimum van tijd klaar worden gestoomd.
Ieder nationaal elftal, ook van de grote landen, heeft posities in het elftal die zwak bezet zijn. De Rode Duivels zijn al jaren op zoek naar een betrouwbare rechtsachter. In Engeland is de voorbije dertig jaar blijkbaar geen bekwame linkermiddenvelder geboren.
Clubs zijn niet afhankelijk van wie waar ter wereld komt. Zij kunnen op de transfermarkt een oplossing voor al hun problemen vinden. Zeker als ze geregeld langs de kassa van de Champions League mogen passeren.
Het steile niveau van de toppers van de kampioenenliga wordt niet alleen verklaard door de kwaliteit van hun vedetten, maar vooral ook door hun rijkdom in de breedte. De betere spelers zijn meer dan ooit geconcentreerd in een beperkt aantal clubs. Dat is vooral duidelijk in de Premier League. In het seizoen 1996-'97 werd Manchester United Engels kampioen met 75 punten. In deze campagne tellen de Red Devils drie spelrondes voor het eind al 85 punten, maar dat zijn er vier te weinig om zeker te zijn van een nieuwe landskroon.
De kampioenenliga is uitgegroeid tot een heuse geldmachine. De winnaar van de eindstrijd over drie weken in Athene krijgt straks een eindafrekening waarop een bedrag van ongeveer 45 miljoen euro zal staan. De verdeling van de reclame-inkomsten en de tv-rechten gebeurt immers op basis van de sportieve prestaties én de inbreng van de zender van het land van de ploeg. Engeland staat dan helemaal bovenaan, maar de buit zal voor de nieuwe kampioen - als die op de Britse eilanden gevestigd is - wat lager dan verhoopt uitvallen omdat drie teams uit het Verenigd Koninkrijk het ver schopten.
De Champions League trekt op deze manier echter de verhoudingen behoorlijk scheef. Toen FC Porto drie jaar geleden voor dé verrassing zorgde door de beker met de grote oren naar de Douro mee te nemen, streek het minder centen op dan Man United dat al in de 1/8ste finales was gestruikeld.
Europese topclubs als Barcelona, Real Madrid, Milan, Juventus, Bayern München, Liverpool, Arsenal, Chelsea en Manchester United behoren nagenoeg ieder seizoen tot de Europese elite en vergroten op die manier telkens weer de kloof met de rest. Ook al verstrooit de Uefa jaarlijks 74,4 miljoen euro van de inkomsten van de kampioenenliga als solidariteitsbijdrage over nationale bonden, liga's en clubs.
De verschillen tussen de clubs zouden overigens ook zonder de miljoenenliga gigantisch groot zijn. De Engelse kampioen mag volgend seizoen het leuke bedrag van 75 miljoen euro aan nationale tv-rechten in zijn begroting inschrijven. De laatste uit de Premier League kan nog steeds op 45 miljoen euro rekenen. De tv-pot voor het hele Belgische voetbal bedraagt 36 miljoen euro en de tv-zenders hebben de voorbije maanden onze clubs proberen duidelijk te maken dat ze niet meer van plan zijn zo'n gekke som neer te tellen. Het is concurrentievervalsing van het zuiverste water, maar geen EU-parlementslid dat van plan lijkt er wat aan te doen.
De kampioenenliga is een competitie voor de elite. Niet alleen wat de clubs betreft, maar zeer zeker ook voor de fans. Toegangsbewijzen zijn onbetaalbaar geworden voor Jan Modaal. Een vriend betaalde ruim duizend Zwitserse frank (625 euro) voor drie kaartjes voor de finale in Athene. Bij de aankoop van twee kaartjes voor een optreden van Brian Wilson in Groningen ging er vorige week echter ook 135 euro van mijn kredietkaart af.
In de nationale topcompetities zijn alle wedstrijden bijna onbetaalbaar geworden. In Engeland moet tot 98 pond (150 euro) neergeteld worden voor een duel uit de Premier League. Voetbal is er niet langer een volkssport, maar een vermaak voor de betere middenklasse. De man met de pet trekt naar een pub in de buurt van het stadion en volgt er, samen met de vrienden waarmee hij vroeger achter het doel stond, de match van zijn favoriete team op een groot beeldscherm.
De exorbitante prijzen ten spijt is het ontiegelijk moeilijk om aan een entreebewijs voor één van de topnummers uit de Champions League te geraken. De beste manier is je laten uitnodigen door een van de sponsors. Hun klanten hebben de plaats ingenomen van de echte supporters.
Het commerciële gedrocht is echter meer dan ooit het walhalla van het voetbal. Vroeger zagen we de beste spelers en teams van de wereld slechts om de vier jaar aan het werk op de wereldbeker. De Champions League biedt de wereldsterren de mogelijkheid wekelijks te schitteren. De beste Afrikanen, de uitzonderlijkste Argentijnen en de briljantste Brazilianen zijn present op het kampioenenbal.
De Europese topclubs hebben de rol van de nationale teams als vaandeldragers van het voetbal overgenomen. Het niveau van de Champions League ligt veel hoger dan dat van de wereldbeker. Logisch wellicht, want clubelftallen spelen een heel jaar samen en werken dag in dag uit aan automatismen. Nationale teams moeten in een minimum van tijd klaar worden gestoomd.
Ieder nationaal elftal, ook van de grote landen, heeft posities in het elftal die zwak bezet zijn. De Rode Duivels zijn al jaren op zoek naar een betrouwbare rechtsachter. In Engeland is de voorbije dertig jaar blijkbaar geen bekwame linkermiddenvelder geboren.
Clubs zijn niet afhankelijk van wie waar ter wereld komt. Zij kunnen op de transfermarkt een oplossing voor al hun problemen vinden. Zeker als ze geregeld langs de kassa van de Champions League mogen passeren.
Het steile niveau van de toppers van de kampioenenliga wordt niet alleen verklaard door de kwaliteit van hun vedetten, maar vooral ook door hun rijkdom in de breedte. De betere spelers zijn meer dan ooit geconcentreerd in een beperkt aantal clubs. Dat is vooral duidelijk in de Premier League. In het seizoen 1996-'97 werd Manchester United Engels kampioen met 75 punten. In deze campagne tellen de Red Devils drie spelrondes voor het eind al 85 punten, maar dat zijn er vier te weinig om zeker te zijn van een nieuwe landskroon.
Agger