KnutdeIJsbeer
Legacy Member
Hallo lieve landgenoten. Ik heb een column geschreven voor de aankomende match tegen Argentinie. Graag hoor ik wat jullie ervan vinden.
Ik zie het al zitten. Zaterdagavond, zes uur voor de televisie. Het povere Argentinië tegen een Belgisch team, met misschien wel iets te veel, zelfvertrouwen. Speelplaats: Brasilia. Ik geef jullie mee dat hier vrij weinig gescoord wordt. De eerste twintig minuten zien we een schaakspel, het spel doet denken aan de kookkunsten van een spastische opa. Je valt zowat in slaap, het stemgeluid van de commentator is hoe dan ook slaapverwekkend aangezien Jeroen Elshoff er niet meer is.
In deel twee van de eerste helft zal het wat agressiever worden. Kompany wordt een beetje gefrustreerd omdat het niet loopt, beetje schelden, beetje vloeken, duwtje hier, tackeltje daar. Hij krijgt geel. Net voor rust krijgt België een levensgrote kans die Lukaku wonder boven wonder over kopt. Romero laat zijn keeperskunsten als nooit tevoren zien.
In de rust zet ik Sporza aan om te kunnen walgen van het Belgische volk en Jan Mulder. Karl Vannieuwkercke legt in zijn eerste zin al gelijk de link met Nederland: ''IS DIT GOED GENOEG OM DE OLLANDERS TE VERSLAAN???''. Jan Mulder knikt instemmend, de zuurpruim is immers verworden tot een Belgenhooligan. Er wordt weer met bergen slijm, wit spul en allerlei andere shit gegooid, gespoten omdat het spel van België zogenaamd fantastisch is.
De tweede helft barst het spel pas echt los. De Belgen gaan nog meer ten strijde trekken waardoor de Argentijnen meer kansen krijgen. Leo Messi en Angel Di Maria stuiten verschillende keren op de dekselse Courtois. Die man heeft zoveel swek en zoveel uitstraling dat die bal zo als een magneet in zijn handjes komt.
We komen in de laatste 10 minuten. Sergio Romero staat er als een onzekere jongen bij. Hij heeft meermaals geblunderd maar er zit een engeltje op het houtwerk. Aan de andere kant is Courtois, Thibaut Courtois. Het hele gezicht onder het snot. Complotdenkers uit Argentinië zeggen dat hij ooit tot aan de oksels in de dopingpot heeft gehangen. Hij is onstuitbaar.
In de blessuretijd is het knotsgek. Courtois tikt een schot van Messi uit de kruising. Di Maria denkt voor de rebound te kunnen gaan maar wordt onderuitgehaald, krijgen de Argentijnen een penalty? Nee, de scheidsrechter heeft meerdere video's van het clubje duikelaars bekeken. De Argentijnen maken zich zo druk dat ze vergeten te verdedigen. Met zevenmijlslaarzen is Lukaku op weg naar de hopeloze Romero. Hij staat iets te ver van zijn doel (dat doet hij wel vaker). Lukaku besluit het schitterend met een stiftje, maar die dekselse Romero haalt de bal net voor de lijn weg met al zijn laatste krachten. De Belgen kijken vragend naar de scheidsrechter, maar die geeft geen krimp.
We gaan verlengen, maar voordat de verlenging begint gaan we eerst nog even naar Diablo, Canvas. Bossie geniet nog na van de blessuretijd. Tegenover hem zitten twee achterlijke Belgen die niet meer durven te kijken van spanning. Een onzekere Karl als nooit tevoren, gaat het België ten onder aan de arrogantie?
De munt wordt opgegooid. De aanvoerders van beide landen schudden elkaar de hand. We gaan verder met de verlenging. Deze verlenging past eigenlijk niet bij de kreet ''WAT EEN WK''. Je kijkt nog liever naar een enerverend potje korfbal. Dat knotsmalle, gekke Korfbal. Toch ietwat gek. Dat vinden wij gek.
Er komen strafschoppen, niet meer dan logisch. De lijstjes worden gemaakt. Marc Wilmots weet het ook niet meer, de gillende keukenmeid is in een shock van de spanning. Een paar meter verder staat,familie van Freddy Heineken, de bondscoach van Argentinië en legt zijn beide handen op de schouder. Hij zegent hem namens God. Hij moet het gaan doen, schiet hij Argentinië weer eens naar de halve finale van het WK.
Strafschoppen, dat vinden we leuk, toch? Ik weet niet hoe het met u zit. Een toss wijst uit dat de Belgen mogen beginnen met de penalty's. Sergio Romero zal de komende minuten als een schietschijf worden gebruikt, verwachten we. Hazard legt aan, schiet de bal netjes in het hoekje. Netje bolt lekker, niets mis mee. Daarna legt Higuain aan, schiet de bal met een gelukje net buiten bereik van le Thibaut in de linkerhoek. De zes volgende penalty's zijn allen een formaliteit. Beide ploegen tellen met gemak drie strafschopjes erbij op hun saldo.
De vijfde penalty is voor Axel Witsel, de slager van Luik. Witsel kijkt vastberaden als nooit te voren. Romero slikt zijn speeksel in, de handjes trillen overduidelijk, ritalinnetje had goed van pas gekomen. Axel neemt zijn aanloop, ietwat clownesk. Het doet je denken aan een slapstick á la Charlie Chaplin. Witsel schiet, maar tegen de lat aan. Witsel staat vol ongeloof na te kijken, hij weet het, het is gebeurd als de Argentijnen de bal erin schieten. Garay schiet hard, onberispelijk hard, maar tegen de lat. Courtois juicht keihard, zou ik ook doen. Maar er gebeurt iets onwerkelijks. De bal stuitert in een polletje, deze geeft het een dusdanig effect dat de bal alsnog het doel ingaat.
Wat doe ik thuis op de bank? Ik sta op, ik juich als nooit te voren, keihard.
België ligt eruit.
Ik zie het al zitten. Zaterdagavond, zes uur voor de televisie. Het povere Argentinië tegen een Belgisch team, met misschien wel iets te veel, zelfvertrouwen. Speelplaats: Brasilia. Ik geef jullie mee dat hier vrij weinig gescoord wordt. De eerste twintig minuten zien we een schaakspel, het spel doet denken aan de kookkunsten van een spastische opa. Je valt zowat in slaap, het stemgeluid van de commentator is hoe dan ook slaapverwekkend aangezien Jeroen Elshoff er niet meer is.
In deel twee van de eerste helft zal het wat agressiever worden. Kompany wordt een beetje gefrustreerd omdat het niet loopt, beetje schelden, beetje vloeken, duwtje hier, tackeltje daar. Hij krijgt geel. Net voor rust krijgt België een levensgrote kans die Lukaku wonder boven wonder over kopt. Romero laat zijn keeperskunsten als nooit tevoren zien.
In de rust zet ik Sporza aan om te kunnen walgen van het Belgische volk en Jan Mulder. Karl Vannieuwkercke legt in zijn eerste zin al gelijk de link met Nederland: ''IS DIT GOED GENOEG OM DE OLLANDERS TE VERSLAAN???''. Jan Mulder knikt instemmend, de zuurpruim is immers verworden tot een Belgenhooligan. Er wordt weer met bergen slijm, wit spul en allerlei andere shit gegooid, gespoten omdat het spel van België zogenaamd fantastisch is.
De tweede helft barst het spel pas echt los. De Belgen gaan nog meer ten strijde trekken waardoor de Argentijnen meer kansen krijgen. Leo Messi en Angel Di Maria stuiten verschillende keren op de dekselse Courtois. Die man heeft zoveel swek en zoveel uitstraling dat die bal zo als een magneet in zijn handjes komt.
We komen in de laatste 10 minuten. Sergio Romero staat er als een onzekere jongen bij. Hij heeft meermaals geblunderd maar er zit een engeltje op het houtwerk. Aan de andere kant is Courtois, Thibaut Courtois. Het hele gezicht onder het snot. Complotdenkers uit Argentinië zeggen dat hij ooit tot aan de oksels in de dopingpot heeft gehangen. Hij is onstuitbaar.
In de blessuretijd is het knotsgek. Courtois tikt een schot van Messi uit de kruising. Di Maria denkt voor de rebound te kunnen gaan maar wordt onderuitgehaald, krijgen de Argentijnen een penalty? Nee, de scheidsrechter heeft meerdere video's van het clubje duikelaars bekeken. De Argentijnen maken zich zo druk dat ze vergeten te verdedigen. Met zevenmijlslaarzen is Lukaku op weg naar de hopeloze Romero. Hij staat iets te ver van zijn doel (dat doet hij wel vaker). Lukaku besluit het schitterend met een stiftje, maar die dekselse Romero haalt de bal net voor de lijn weg met al zijn laatste krachten. De Belgen kijken vragend naar de scheidsrechter, maar die geeft geen krimp.
We gaan verlengen, maar voordat de verlenging begint gaan we eerst nog even naar Diablo, Canvas. Bossie geniet nog na van de blessuretijd. Tegenover hem zitten twee achterlijke Belgen die niet meer durven te kijken van spanning. Een onzekere Karl als nooit tevoren, gaat het België ten onder aan de arrogantie?
De munt wordt opgegooid. De aanvoerders van beide landen schudden elkaar de hand. We gaan verder met de verlenging. Deze verlenging past eigenlijk niet bij de kreet ''WAT EEN WK''. Je kijkt nog liever naar een enerverend potje korfbal. Dat knotsmalle, gekke Korfbal. Toch ietwat gek. Dat vinden wij gek.
Er komen strafschoppen, niet meer dan logisch. De lijstjes worden gemaakt. Marc Wilmots weet het ook niet meer, de gillende keukenmeid is in een shock van de spanning. Een paar meter verder staat,familie van Freddy Heineken, de bondscoach van Argentinië en legt zijn beide handen op de schouder. Hij zegent hem namens God. Hij moet het gaan doen, schiet hij Argentinië weer eens naar de halve finale van het WK.
Strafschoppen, dat vinden we leuk, toch? Ik weet niet hoe het met u zit. Een toss wijst uit dat de Belgen mogen beginnen met de penalty's. Sergio Romero zal de komende minuten als een schietschijf worden gebruikt, verwachten we. Hazard legt aan, schiet de bal netjes in het hoekje. Netje bolt lekker, niets mis mee. Daarna legt Higuain aan, schiet de bal met een gelukje net buiten bereik van le Thibaut in de linkerhoek. De zes volgende penalty's zijn allen een formaliteit. Beide ploegen tellen met gemak drie strafschopjes erbij op hun saldo.
De vijfde penalty is voor Axel Witsel, de slager van Luik. Witsel kijkt vastberaden als nooit te voren. Romero slikt zijn speeksel in, de handjes trillen overduidelijk, ritalinnetje had goed van pas gekomen. Axel neemt zijn aanloop, ietwat clownesk. Het doet je denken aan een slapstick á la Charlie Chaplin. Witsel schiet, maar tegen de lat aan. Witsel staat vol ongeloof na te kijken, hij weet het, het is gebeurd als de Argentijnen de bal erin schieten. Garay schiet hard, onberispelijk hard, maar tegen de lat. Courtois juicht keihard, zou ik ook doen. Maar er gebeurt iets onwerkelijks. De bal stuitert in een polletje, deze geeft het een dusdanig effect dat de bal alsnog het doel ingaat.
Wat doe ik thuis op de bank? Ik sta op, ik juich als nooit te voren, keihard.
België ligt eruit.
