Stapelverliefd op de Rode Duivels
Dacht dat ik gevoelloos was geraakt van al het plichtmatig geschuif en onrustbarend geklungel; dat ik vanwege al die vijfjes en zesjes dat zich profvoetballer noemt de opwinding voor het spel voorgoed verloren was.
Maar woensdagavond gebeurde het weer eens: tot over mijn oren verliefd. Op de Rode Duivels godbetert. Ik zag ze spelen tegen Europees kampioen Spanje en kon alleen maar oh en ah zuchten en af en toe ontlokte een Belg mij kraaiend een ohlala of hahaha.
Keeper Stijnen heeft de uitstraling van de dikke vrouw van een kermisklant. Maakt niet uit: voor hem staan twee geweldige voetballers. Kompany, centrale verdediger, kenden we in Europa al, maar dat hij zó goed aan de paal kon dansen zeg. Bijna compleet: atletisch, sprintsnel en gezegend met techniek én inzicht, dus opbouwend sterk. Hadden wij die in het dartele Oranje maar. Bij de constant flirtende Kompany moest ik denken aan Rijkaard die op het EK 1988 voorstopper speelde.
Vanden Borre, rechtsback, is het mooiste dat ik in jaren op de catwalk heb gezien. Hij schitterde verdedigend en aanvallend. Waarom moet die arme jongen in de Mickey Mouse League genaamd Serie A zijn brood verdienen? Waarom hebben PSV, Ajax, Feyenoord en AZ deze kruising van Gerets en Cafú over het hoofd gezien?
Dat geldt trouwens ook voor het strakke kontje van Defour, middenvelder. Eredivisieclubs hebben gigantisch zitten snurken. Straks gaat Lyon hem halen.
Gelukkig speelt Vertonghen al in Nederland. Hij leek tegen Spanje de reïncarnatie van de voetballer Vandereycken, die gewetenloos kon schoffelen. Het vernietigende en geraffineerde linkerbeen van Vertonghen is trouwens wél sexy. Overduidelijk bij Ajax opgeleid, Jan, dat zie je aan de oplossingen die hij vindt.
Fellaini, sleurende middenvelder met ongetwijfeld enorm libido, is een van de meest wilskrachtige Europese voetballers van het moment. Een beest. De Belgen moeten zijn grilligheid (hij liet de Spanjaarden gelijkmaken) maar voor lief nemen. Met zo’n winnaar komen (doel)punten vanzelf.
Timmy Simons, verdediger/middenvelder, kennen we van PSV. Degelijk, nuttig; lekker huisvrouwtje dat trouw de boodschappen doet. Klokslag 6 uur staan de piepers met een bal gehakt op tafel. Sonck, spits, kon als aantrekkelijk au pairmeisje niet aarden in Amsterdam. Bij de Rode Duivels is hij, slimme spits, weer thuis.
Wat voetbal vaak strontvervelend maakt is het wachten, rondspelen zonder de intentie een doelpunt te maken. Aan die conventie hadden België en Spanje lak. En zo ontrolde zich een ouderwetse wedstrijd die uitgroeide tot een voetbalklassieker. Likkebaardend lekker waren natuurlijk de snelle combinaties van de onoverwinnelijke Spanjaarden, maar ook België trakteerde ons op on-Belgisch hogeschoolvoetbal.
Natuurlijk is een WK-kwalificatiewedstrijd geen WK-finale maar het duel tussen België en Spanje was even mooi als wreed (winnende goal Spanje in blessuretijd) en daarom onvergetelijk. Woensdagavond waren de moedige, vaardige Belgen de Hongaren van 1954, de Nederlanders van 1974. Ik heet onze zuiderburen van harte welkom als loser van de moderne voetbalwereld. Een grotere eer is er niet. Want wie wil geen morele winnaar zijn? De meest memorabele interlands zijn dramatisch verloren interlands. Als het spel maar om van te watertanden is.
Mijn hoop is gevestigd op een spoedige interland tussen België en Nederland. Er ligt een laag stof over de Derby der Lage Landen. Hoogste tijd voor een krachtmeting. Onze kindsterretjes verdienen serieuze tegenstand en een lesje in nederigheid. Oranje is nu al geplaatst voor Zuid-Afrika omdat het zich in een lachwekkend zwakke poule bevindt.
Zo zal het verder gaan: België plaatst zich na een heroïsche poulewedstrijd tegen de Turken als tweede achter een ongenaakbaar Spanje. Via een oogstrelende maar nipte zege in de barrage met Portugal wordt het WK bereikt. Een schop onder de hol van de cynische bondscoach Vandereycken zorgt voor een goede sfeer. In Zuid-Afrika spelen de Rode Duivels onder leiding van de wel internationaal ervaren Dick Advocaat soms keihard maar altijd oogstrelend. In The Herald Tribune schrijft de commentator dat dit het beste Belgische elftal ever is. Uitblinkers zijn Kompany (Real), Vertonghen (ManUnited), Ferlaini (AC Milan) en Dembélé (Arsenal). In de finale wint Duitsland onverdiend van een aanvallend België dat in de 40ste minuut een combinatie over 142 schijven op de paal ziet eindigen. Wat volgt, zijn waterlanders en eeuwige roem.
en dat heeft stijnen jammer genoeg voorgehad...
) 
