Quechua
Legacy Member
Het moet herkenbaar zijn voor velen van jullie: wanneer je vertelt dat je wielerliefhebber bent, krijg je vaak een cynische opmerking in de trant van 'ze zitten toch allemaal aan de dope'. De wielersport heeft het natuurlijk aan zichzelf te danken: in welke sport zijn er dopingschandalen van dit formaat? Het boegbeeld Lance Armstrong, zevenvoudig winnaar van het grootste evenement binnen de wielersport, biechtte aan Oprah Winfrey op dat hij alles met verboden middelen had gereden. Nederlanders Michael Boogerd en Thomas Dekker, de onfortuinlijke Belg Frank Vandenbroucke maar ook mindere goden bleken stijf te staan van de doping.
Sommigen hebben, moedeloos, beweerd dat het dan maar beter is om het toe te staan, dan vechten ze tenminste met gelijke wapens. Hoewel het als eerste reactie begrijpelijk is, is dit toch wel een erg kortzichtige uitspraak. Allereerst moeten we bedenken dat doping niet verboden is omdat het valsspelen was - pas na de dood van Tommy Simpson op de Mont Ventoux in 1967 begon men dopingcontroles echt aan te scherpen. Gezondheidsredenen zijn dus de eerste reden om doping streng af te wijzen. Daarnaast is het 'strijden met gelijke wapens' een illusie als je doping toestaat, aangezien ploegen met een hoger budget (of met een hogere bereidheid om gezondheidsrisico's te nemen) dan in het voordeel zijn - denk aan Ricco en Pantani. Kortom, mijn eerste statement met betrekking tot doping is dat toestaan absoluut geen oplossing is. Het lijkt een inkoppertje, maar ik hoor nog te vaak beweringen van deze aard.
Verder is het absoluut van belang dat we er open en eerlijk over praten en dat de omerta - een prachtige term uit de maffiawereld die zoveel betekent als zwijgen - doorbroken wordt en blijft. In de doofpot stoppen, de kop in het zand steken en Oostindisch doof zijn zoals dat vroeger vaak gebeurde is geen optie. Wat dit betreft is er genoeg bewijs dat de cultuur veranderd is op grote schaal. Het is inmiddels eerder regel dan uitzondering dat ex-dopeurs letterlijk een boekje opendoen over hun verleden, daarbij het openbaren van namen vaak niet schuwend. Beroemde voorbeelden zijn onder meer Tyler Hamilton, David Millar, Michael Rasmussen en meer recent Thomas Dekker. Helaas is de wielersport nog steeds doordrenkt van duistere types uit een duister verleden, onder ploegleiders en renners. Geen groot probleem als een ex-dopeur terugkeert in de wielersport omdat het koersinzicht toch heel bruikbaar is, maar niet zonder ooit openheid van zaken te hebben gegeven of duidelijkheid over afwijzing van doping.
Hierbij wil ik aantekenen dat het voor mij moeilijk is om een renner als Rebellin -wat een ouwe baas op zijn 45e!-, Valverde -wat knap om het hele jaar zo goed te zijn- en Zakarin -wat geweldig, die aanvallende rijstijl- aan te moedigen. Voor geen van drieën geldt dat ze echt openheid geven over hun verleden, en zeker de laatste twee acteren nog altijd op een niveau dat minstens zo hoog is als voor hun schorsing. Het geeft op zijn minst te denken. Ofwel hebben ze blijvend voordeel van hun dopinggebruik, ofwel gebruiken ze in meer of mindere mate nog steeds.
Wat mij betreft is er in het huidige peloton echter sprake van gegrond optimisme. Ik geloof dat in de wielersport pelotonbreed een grondige schoonmaak is geweest. Het bloedpaspoort dat in 2008 is ingevoerd heeft voorkomt eigenlijk erg veel op het gebied van dopinggebruik. Grote schommelingen in de hermatocrietwaarde, excessen met bloedzakken, dat soort zaken zijn verleden tijd. Geen Ricco, Riis en Landis meer in de huidige wielersport. We zien wielrenners die wel gepakt worden grijpen naar andere middelen, en soms worden er maskerende middelen aangetroffen. De houding van renners in het peloton en verschillende initiatieven voor een schoner wielrennen hebben naar mijn mening effect gesorteerd. De nieuwe helden van het wielrennen zijn vooralsnog van onbesproken gedrag - uitzonderingen daargelaten. Zeker, op de Skyploeg is veel kritiek, en wellicht terecht - misschien dat ze inderdaad voordelen hebben van bepaalde medische attestjes; het is echter op geen enkele manier te vergelijken met het echte schaamteloze dopinggebruik van de voorbije jaren.
Wat mij echter ook opvalt, is dat er geen extreme aanvallen meer plaatsvinden. Het mag misschien een cliché zijn, maar de 'menselijke maat' is terug - een Landis aanval waar solo 15 minuten werd teruggepakt zie ik nooit meer. De aanvallen van een Quintana - toch de beste pure klimmer ter wereld - zijn niet buitenaards. In de 'CyclingNews Clinic', het meest cynische wielerforum op aarde, zijn veel cynici het zelfs eens dat er geen bizarre dingen meer zijn gebeurd afgelopen Giro.
Ik denk dat we doping nooit volledig uitroeien, maar dat het peloton schoner is dan ooit.
Drie leuke vragen hier voor de discussie:
1. Hoeveel procent van het peloton gebruikt?
2. Als er iemand gebruikt, wie zou het zijn? (meerdere namen/ploegen mogelijk)
3. Is er teveel aandacht voor doping in de wielersport, en moet er meer controle plaatsvinden in andere sporten?
Sommigen hebben, moedeloos, beweerd dat het dan maar beter is om het toe te staan, dan vechten ze tenminste met gelijke wapens. Hoewel het als eerste reactie begrijpelijk is, is dit toch wel een erg kortzichtige uitspraak. Allereerst moeten we bedenken dat doping niet verboden is omdat het valsspelen was - pas na de dood van Tommy Simpson op de Mont Ventoux in 1967 begon men dopingcontroles echt aan te scherpen. Gezondheidsredenen zijn dus de eerste reden om doping streng af te wijzen. Daarnaast is het 'strijden met gelijke wapens' een illusie als je doping toestaat, aangezien ploegen met een hoger budget (of met een hogere bereidheid om gezondheidsrisico's te nemen) dan in het voordeel zijn - denk aan Ricco en Pantani. Kortom, mijn eerste statement met betrekking tot doping is dat toestaan absoluut geen oplossing is. Het lijkt een inkoppertje, maar ik hoor nog te vaak beweringen van deze aard.
Verder is het absoluut van belang dat we er open en eerlijk over praten en dat de omerta - een prachtige term uit de maffiawereld die zoveel betekent als zwijgen - doorbroken wordt en blijft. In de doofpot stoppen, de kop in het zand steken en Oostindisch doof zijn zoals dat vroeger vaak gebeurde is geen optie. Wat dit betreft is er genoeg bewijs dat de cultuur veranderd is op grote schaal. Het is inmiddels eerder regel dan uitzondering dat ex-dopeurs letterlijk een boekje opendoen over hun verleden, daarbij het openbaren van namen vaak niet schuwend. Beroemde voorbeelden zijn onder meer Tyler Hamilton, David Millar, Michael Rasmussen en meer recent Thomas Dekker. Helaas is de wielersport nog steeds doordrenkt van duistere types uit een duister verleden, onder ploegleiders en renners. Geen groot probleem als een ex-dopeur terugkeert in de wielersport omdat het koersinzicht toch heel bruikbaar is, maar niet zonder ooit openheid van zaken te hebben gegeven of duidelijkheid over afwijzing van doping.
Hierbij wil ik aantekenen dat het voor mij moeilijk is om een renner als Rebellin -wat een ouwe baas op zijn 45e!-, Valverde -wat knap om het hele jaar zo goed te zijn- en Zakarin -wat geweldig, die aanvallende rijstijl- aan te moedigen. Voor geen van drieën geldt dat ze echt openheid geven over hun verleden, en zeker de laatste twee acteren nog altijd op een niveau dat minstens zo hoog is als voor hun schorsing. Het geeft op zijn minst te denken. Ofwel hebben ze blijvend voordeel van hun dopinggebruik, ofwel gebruiken ze in meer of mindere mate nog steeds.
Wat mij betreft is er in het huidige peloton echter sprake van gegrond optimisme. Ik geloof dat in de wielersport pelotonbreed een grondige schoonmaak is geweest. Het bloedpaspoort dat in 2008 is ingevoerd heeft voorkomt eigenlijk erg veel op het gebied van dopinggebruik. Grote schommelingen in de hermatocrietwaarde, excessen met bloedzakken, dat soort zaken zijn verleden tijd. Geen Ricco, Riis en Landis meer in de huidige wielersport. We zien wielrenners die wel gepakt worden grijpen naar andere middelen, en soms worden er maskerende middelen aangetroffen. De houding van renners in het peloton en verschillende initiatieven voor een schoner wielrennen hebben naar mijn mening effect gesorteerd. De nieuwe helden van het wielrennen zijn vooralsnog van onbesproken gedrag - uitzonderingen daargelaten. Zeker, op de Skyploeg is veel kritiek, en wellicht terecht - misschien dat ze inderdaad voordelen hebben van bepaalde medische attestjes; het is echter op geen enkele manier te vergelijken met het echte schaamteloze dopinggebruik van de voorbije jaren.
Wat mij echter ook opvalt, is dat er geen extreme aanvallen meer plaatsvinden. Het mag misschien een cliché zijn, maar de 'menselijke maat' is terug - een Landis aanval waar solo 15 minuten werd teruggepakt zie ik nooit meer. De aanvallen van een Quintana - toch de beste pure klimmer ter wereld - zijn niet buitenaards. In de 'CyclingNews Clinic', het meest cynische wielerforum op aarde, zijn veel cynici het zelfs eens dat er geen bizarre dingen meer zijn gebeurd afgelopen Giro.
Ik denk dat we doping nooit volledig uitroeien, maar dat het peloton schoner is dan ooit.
Drie leuke vragen hier voor de discussie:
1. Hoeveel procent van het peloton gebruikt?
2. Als er iemand gebruikt, wie zou het zijn? (meerdere namen/ploegen mogelijk)
3. Is er teveel aandacht voor doping in de wielersport, en moet er meer controle plaatsvinden in andere sporten?
