zo ene gaan we nooit meer hebben....
ad:
in mijn boekje trainer n°1 du monde...
ik heb nog het +1 uur durende interview van den vrt erges op videoband staan, prachtig interview
Raymond kennende zal hij hierboven al een team trainen
edit
Na trainer te zijn geweest bij Borgworm en Sint-Truiden, werd hij aangesteld tot trainer van de Belgische nationale ploeg, een functie die hij uitoefende van 1968 tot 1976. Zijn twee grootste successen met de Rode Duivels waren een derde plaats op het Europees landenkampioenschap in 1972 en, naar eigen zeggen, het feit nooit een doelpunt te hebben geïncasseerd van het Nederlandse nationale elftal, toen algemeen beschouwd als de beste ploeg ter wereld.
Als trainer van Sporting Anderlecht bereikte hij de finale van de Beker voor Bekerwinnaars in 1977 en opnieuw in 1978, een finale die hij won. Na een kort verblijf in Frankrijk en Brazilië ging hij aan de slag bij Standard Luik met wie hij tweemaal kampioen van België werd (1982 en 1983) en opnieuw de finale van de Beker voor Bekerwinnaars bereikte. In 1987 keerde hij naar Anderlecht terug en won nog een kampioenstitel en twee Bekers van België.
Raymond Goethals naderde stilaan de 70 maar zijn mooiste moment als trainer moest nog komen. In 1990 werd hij aangetrokken door Olympique Marseille van Bernard Tapie, die absoluut een Europabeker wou behalen, wat een primeur zou betekenen voor het Franse voetbal. Het eerste seizoen (1991) werd het doel nipt gemist en verloor Marseille de finale van de Europabeker voor Landskampioenen met de strafschoppen tegen Rode Ster Belgrado. Twee jaar later, in de eerste finale van de Champion's League, haalde OM het met 1-0 tegen AC Milan. Raymond Goethals, die toen in Frankrijk de status van voetbalgoeroe genoot, verliet Marseille hetzelfde jaar. Hij werd nog voor één jaar trainer van Sporting Anderlecht en eindigde in schoonheid met een nieuwe titel van Belgisch landskampioen.
