Archief - Jupiler Pro League 2009-2010 - deel 8

Heren,

Ik ga er morgen dus niet kunnen bijzijn. Eén van de klotigste tegenslagen die ik al meemaak in mijn Genks bestaan. Mijn kas is opgefret, en mijn nagels bestaan ook al niet meer.

Ookal is de hel van Staaien een overroepen term, zullen jullie je in de hel bevinden. Niemand kan u af, niemand gunt u iets. Ge staat er samen met nog 799 man rond u, en 11 gasten op het veld. Van die laatste moet het komen, maar ge kunt het zelf in gang steken.

Binnen minder dan 24 uur zijn we ofwel aan het feesten, of steken we met onze grond in de kop. Maar morgen zitten we in de hel, ik zeg het nog is. En het zal aan jullie liggen of we ons uit de hel kunnen slagen of niet. 800 zielen tegen tienduizend anderen. Een halve provincie achter jullie, maar op dat moment ga je er niks aan hebben.

Het was een hard seizoen. Slecht gestart, lang bespot, mee gelachen geweest, ... noem maar op. We hebben op een degradatieplaats gestaan. We zijn meerdere malen met agressie en/of verdriet in ons bloed naar huis gekeerd van onze Cristal Arena. Allemaal beloftes die als een kaartenhuisje in elkaar vielen toen de eerste bal aan het rollen ging.

Voor mij was het ook geen gemakkelijk jaar. Ik ben enkele dierbaren verloren, thuis liep het niet altijd van een leien dakje en mensen hebben me in de steek gelaten. Bon, dat is het leven. En leven en voetbal zijn twee dingen die meer gemeen hebben dan we denken. Plekken waar ge die miserie kunt vergeten, zijn enorm schaars. En toch had ik er ééntje.

In tegenstelling tot de tegenstander, waren wij het die met knikkende knieën naar Genk trokken, met de moed der wanhoop onze auto nog eens voltankten voor de rit naar Genk of diep zuchtend de bus opstapten. Maar de verbondenheid, het broederschap, het voor mekaar door het vuur gaan, deed me al die miserie vergeten. Hopelijk vergeten jullie, moest het -God verbiede het- morgen fout aflopen, deze verbondenheid en broederschap ook niet.

En die eigenschappen waren er ook, toen we thuis tegen Club Brugge als een halfdode soldaat uit een modderige loopgraaf zijn beginnen kruipen, onze rug rechtten op Germinal Beerschot, onze armen in de lucht staken op Sclessin en ons wapen terug in de aanslag namen tegen Westerlo.

Kijk dan morgen (of vandaag) eens rond u. Bekijk die vier verschillende tribunes, gevuld met onze gele vijand, nog een laatste keer. Smeer uw keel, en volg de massa. Onze massa. Laat de gazetten maar schrijven, laat hun forum maar zeveren en laat de pers maar bullshitten. Morgen (of vandaag) is onze eer en onze weerbaarheid het enige wat er toe doet. We hebben er nooit gezeten, maar we zijn inmiddels zo stug en afgeleefd als een mijnwerker op het einde van zijn loopbaan.

Ge zult enkele gezichten voor de laatste keer terugzien, en op sommigen hunne smoel gaat ge een aantal maanden mogen wachten. Kijk er naar uit of verafschuw het, maar het seizoenseinde is aangebroken. Zwaai nog één keer met die vlag, steek nog één keer die handen omhoog en schreeuw nog één keer die longen uit uw lijf. Onze spelers op het veld zullen het nodig hebben. Toon ze de weerbaarheid die wij al een seizoen lang bezitten.

Heren, maak mij en de andere kaartloze Genkies morgen trots.

http://www.youtube.com/watch?v=9rFx6OFooCs&feature=player_embedded

Klik om te vergroten...