Wie nooit de schietsport beoefend heeft, beschouwt de schietsport niet echt als een sport. Niets is echter minder waar.
Het schieten is inderdaad geen actiesport, en een toeschouwer heeft de indruk dat alles vanzelf gaat. Het schieten is immers een "inwendige" of een "concentratie" sport. Wat niet wegneemt dat een goede algemene conditie zeer belangrijk is voor een topschutter. Tot de basistraining van een schutter behoort joggen, zwemmen, fietsen, kracht en duurtraining, naast de specifieke schiettraining.
De concentratie en de zelfbeheersing die een schutter moet opbrengen bij elk schot die hij (of zij) afvuurt is te vergelijken met de concentratie die een sprinter moet opbrengen bij de start van de 100m sprint. Alleen moet een schutter deze concentratie 60 maal opbouwen in een periode van 1hr30min. Het is niet uitzonderlijk dat een schutter na een wedstrijd volledig uitgeput is, zowel mentaal als fysiek. Een wedstrijdkarabijn kan tot 7kg wegen.
Door het feit dat een algemene goede conditie voldoende is, maar dat vooral zelfbeheersing, concentratie, en techniek doorslaggevend zijn, is de leeftijd van de competitieschutters zeer uiteenlopend. Sommige topschutters hebben reeds deelgenomen aan 4, 5 of zelfs 6 Olympische Spelen. Een bijkomend feit bij deze langdurige sportcarrières is : de sportiviteit. Ik denk dat er in geen enkele andere sport een even grote sportiviteit bestaat als in de schietsport. Natuurlijk zijn de verliezers teleurgesteld, maar in geen enkel andere sport wordt een winnaar zo vaak gefeliciteerd door zijn collega atleten als bij het schieten. Het feit dat schieten een tot en met individuele sport is, is daarvan waarschijnlijk de basis. Een tegenstander kan jouw resultaten niet beïnvloeden en jij kan die van je tegenstander niet beïnvloeden. Iedere atleet is ten volle verantwoordelijk voor zijn eigen resultaat.