Ergens anders gelezen, echt wel interessant leesvoer over de aankomst van vandaag
Deze col is nog maar één keer in wedstrijdverband beklommen. Tijdens de Tour de L’Avenir U23. Een verslag van Lars van den Berg die die dag 5 minuten verloor op een rit van 22 km....
....Van zulke lange cols zijn er in Europa niet veel. Maar tot aan skistad Méribel is de Loze niet zo bijzonder.
En dan ineens, bij rotonde des pistes, kan je naar rechts en zie je dat tegen een blauwe piste op een geasfalteerd fietspad is neergelegd – van twee meter breed. Het gaat er zo steil omhoog dat het bijna lachwekkend is. Het paadje ligt er verloren bij, te midden van liften en gras. Het lijkt de bedoeling niet om hier omhoog te fietsen, terwijl het toch de enige autovrije col in Europa is.
Wat volgt zijn zeven kilometers waarbij je soms het idee hebt door een groene Vinex-wijk te rijden als het even afvlakt, maar veel vaker denkt dat men een vergissing heeft begaan. Om de driehonderd meter ligt een steile muur van 20 procent, waar recreanten moeten lopen omdat ze het lichtste verzet niet rond krijgen. Het fietspad is als een laken over het reliëf van de bergkam gelegd. Langs een golfbaan, door een dennenbos, over een pad dat werd gebruikt door mensen die niet van skiën hielden, maar wel van wandelen.
Onregelmatig wegdek
Als je voor de lol omhoog fietst, kan je op de vlakke stukken even ademhalen. Maar als het om het hardst moet, is dat onregelmatige wegdek „om moedeloos van te worden”, zegt Lars van den Berg. Omdat je nergens in een ritme kan komen. „Een lange intervalsessie”, zegt Jumbo-Visma-trainer Mathieu Heijboer. „De langste inspanning deze Tour. Primoz [Roglic] is er zo vaak omhoog gereden dat hij hem kan dromen.” Omdat hij er vuurwerk verwacht. Waarschijnlijk van zijn naaste belager, Tadej Pogacar. Heijboer: „Op een goede dag win je seconden, op een slechte verlies je een half uur.”