Moeilijke situatie. Ik zal ineens mijn hele verhaal vertellen.
Op deze moment ben ik trainer van een jeugdpleugje (E/D jongens). Vroeger heb ik altijd zelf gespeeld, maar ik was (en eigenlijk nog altijd) een klein ventje. Toen ik wat ouder begon te worden begon ik heel veel last te krijgen van mijn knieën, zeker na zware bloktrainingen. De grotere van de ploeg kwamen goed over het net met relatief weinig moeite, maar ik moest elke keer voluit gaan om met men vingertoppen over het net te geraken. Tot op een moment dat ik door mijn knie zakte... Kraakbeen gescheurd, de precieze naam weet ik niet meer. Het was iets heel ingewikkelds, maar een jaartje gerust. dan uiteindelijk terugbegonnen, ondertussen met vaste posities dus ben ik libero geworden. Ik was heel goed in verdediging (ik pakte zo goed als elke bal) maar dan na een half jaartje voelde ik opnieuw de pijn opkomen. Weer een half jaartje gerust en dan nog eens geprobeerd, maar na een paar maanden opnieuw de pijn. Uiteindelijk heb ik, met heel veel pijn in het hart, besloten om te stoppen met zelf te volleyballen want altijd uitvallen en terugkomen in een ploeg die vorderingen heeft gemaakt is echt niet plezant.
Mijn club is Mendo Booischot, heb destijds één keer het Vlaams kampioenschap gewonnen en enkele keren tweedes, ben ook één keer Belgisch kampioen geworden maar dat was met de oudere ploeg en ik zat dus op de bank... Nu train/coach ik dus een jongensploegje, en dat bevalt me heel goed.