Archief - Wielerseizoen 2010

vulle zei:

vraag mij af wat dit dan betekent voor het huidig wielrennen als zo'n talent ook al aan het spul zit om tog niet zo'n ongelooflijk palmares bijeen te rijden.

Klik om te vergroten...

vulle zei:

Mja, Valverde moet geen slachtoffer zijn van de onkunde vd machtsorganisaties in het wielrennen. Als hij idd te maken had met de zaak fuentes moesten ze hem jaren geleden geschorst hebben, beter dan 3-4 jaar rondrijden zoals hij nu deed.

Klik om te vergroten...

dadash zei:

Is niet de onkunde van de machtsorganisaties binnen het wielrennen die ervoor zorgt dat Valverde nog rond fietst is de corruptie binnen het Spaanse gerecht die ervoor zorgt. Meteen toen duidelijk wordt dat Fuentes meer dan enkel wielrenners als klant had hebben ze de ganse zaak toegedakt. Hadden de Duitsers en Italianen niet hun eigen onderzoek gedaan dan reden Basso en Ulrich ook nog rond.

Klik om te vergroten...

vulle zei:

Ahja juist, was ik vergeten. Geruchten deden de ronde dat Fuentes o.a. voetballers en tennissers als klant had en bijgevolg ging alles daar de doofpot in en werd o.a. ook Valverde beschermd. Bedankt op dat even op te frissen

Klik om te vergroten...

gentille zei:

Alsook Alonso en Nadal werden genoemd. Meer dan 200 sporters werden verdacht in die zaak (waaronder 50 wielrenners) de volledige ploeg Real Madrid werd gelinkt aan de zaak. Het doping gebruik rondom de wielrenners zijn ze, deels, beginnen uitspitten, van de rest is gezwegen.

Het is was gemakkelijk om de wielrenners er uit te kiezen, die sport is namelijk al besmet met het doping-gebruik. Stel je voor dat dit was overgewaaid naar het tennis, voetbal en F1 (in deze sporten stond/staat Spanje namelijk ook op kop) ze zouden op slag geen topsporters meer hebben gehad.

De hele zaak stinkt ferm.

Klik om te vergroten...

Volderke zei:

Ik wil Michel en Karl.

Klik om te vergroten...

Sgt METHOD Man zei:

Michel en José

Klik om te vergroten...

Sgt METHOD Man zei:

Michel en José

Klik om te vergroten...

psp zei:

Renaat en José

Klik om te vergroten...

Brief aan Alexandre Vinokourov

Beste Alexandre Vinokourov,

Ik wil je bij deze feliciteren met je overwinning in de 96e Luik-Bastenaken-Luik. Wat je deed getuigt van uitzonderlijke klasse en is ongetwijfeld de vrucht van dagenlange zelfpijniging op een fiets. Je bent een groot atleet met bijna onbeperkte mogelijkheden. Dat durf ik zelfs niet in twijfel trekken.

Je koerste zondag als vanouds. Verontschuldig me mocht dat laatste woord minder aangename herinneringen naar boven brengen. Aan de andere kant wil ik niet liever dan dat je je die julimaand van 2007 nog eens voor de geest haalt. Je weet wel. Je had de tijdrit in Albi gewonnen, met vers bloed, van een ander. Het deed pijn, bij iedereen. Lieven Van Gils (een fijne collega van me) schiet nu af en toe nog wakker, badend in het zweet. Getraumatiseerd. Daags voor je ontmaskering zette je een handtekening op zijn tafel en op de vraag waar je je kracht vandaan haalde, mompelde je een verhaal over de ontberingen in de sportschool van Alma-Ata. Mooi verhaal.

Jij hebt in die Tour de sport waar je zelf verliefd op bent, vreselijk in de steek gelaten. We waren toen net de zwartste periode aan het afsluiten. Jan Ullrich en Ivan Basso hadden we gehad, Floyd Landis volgde en Michael Rasmussen lag zwaar onder vuur. Op dat moment, tijdens de Tour, in een hotelkamer of een caravan (waar het was kan me eigenlijk niets schelen), nog een bloedtransfusie ondergaan, getuigde van misprijzen voor iedereen die de sport een warm hart toedraagt. Je kon die Tour toch nooit meer winnen, was zwaar gevallen in de eerste week. Waarom dan? Omdat het deel uitmaakte van het ritueel, omdat je wist dat je toch niets kon overkomen? Tenzij je je van bloedzakje vergiste. Het onmogelijke gebeurde. Weet, Alexandre, dat nonchalance meestal voortspruit uit routine.

Het klopt. Je stond twee jaar aan de kant en je mag opnieuw koersen. Chapeau dat je die periode met de fiets en niet met de vodkafles hebt overbrugd. Je kan er zelf niet aan doen dat je maar voor twee jaar werd geschorst. Dat is waar. En daar zal je ook niet meer bij stilstaan. Jij hebt die bladzijde omgedraaid. Jij, verankerd in je eigen waarheid.

Je hebt wel een punt. Als ze je laten meedoen, moet je ook mogen winnen. Want dat blijft de essentie van topsport, de beste willen zijn. Maar daar gaat het nu net om. Ik had je liever nog niet zien koersen. Er zijn namelijk gradaties in bedrog. Er zijn ook gradaties in schaamteloosheid. En dus zouden er ook meer gradaties moeten zijn in de strafmaat. Kruimeldiefstallen, bankovervallen, doodslag en moord vragen verschillende sancties. Voorbedachtheid daarbij een verzwarend argument.

Hopelijk besef je, Alexandre, dat je met die schorsing van twee jaar goed bent weggekomen. Zeker als je alles plaatst in de tijdsgeest van toen, het zwaard van Damocles boven het hoofd van Michael Rasmussen indachtig. Die laatste kreeg dezelfde strafmaat als jij, maar heeft geen sociaal vangnet dat gevormd wordt door een paar ministers. Rasmussen is verbannen tot eeuwig hoongelach, pek en veren in de vorm van een sombrero en vooral tot het lidmaatschap van een klein, obscuur ploegje dat Luik-Bastenaken-Luik of de Tour nooit zal mogen rijden. Levenslang eigenlijk.

Je hebt nooit iets toegegeven. Integendeel, je wentelde je in de rol van het slachtoffer. Je hebt eerst staalhard ontkend en bleef later obstinaat zwijgen. Zondag een kwartier na de aankomst had je het over je grote revanche. Revanche? Op wie of op wat? Op je eigen leugen. Ik verslikte me maandagmorgen in mijn cappuccino bij het lezen van de kranten. Daar werd je verschillende keren geciteerd. ‘Ik kan het ook zonder doping. Ik heb geboet.’. Heb jij die woorden echt uitgesproken? Als dat zo is, is dat de eerste keer dat je een intrinsieke bekentenis aflegt. Ben je dan toch een kazakkendraaier? Het zou je sieren, een beetje laat, maar beter laat dan nooit.

Vorig jaar was ik erbij in Castillon-La-Bataille toen je je eerste koers reed na je schorsing. Nu ja een koers, een criterium. Het was bloedheet, excusez le mot, in de buurt van Bordeaux. Ik lag met mijn zoontje van vijf in de gracht om foto’s van je te nemen. Elk met onze eigen fototoestel. We blijven gek van de koers, weet je.

Je had toen geen ploeg, maar je wist wel dat Astana uiteindelijk voor jou en niet voor Johan Bruyneel zou kiezen. In afwachting reed je rond met een shirt en broek waarop VINO-4-ever stond. Hybris, hoogmoed. Helemaal aanmatigend werd het toen je voorbij de aankomst een Franse papa met zoontje schoffeerde omdat ze je een handtekening vroegen. Je had blij moeten zijn dat er nog mensen waren die zo’n handtekening wilden. Lieven Van Gils wil er geen meer. Op de terugweg naar ons vakantiehuisje hebben we er in de auto mee gelachen. VINO-4-ever? In VINO veritas had beter gestaan.

Ook al smaakten de druiven de voorbije week wat zuur. Naïef zijn we niet. Het verbaast ons dan ook niet dat zowel in Nederland als hier oud-renners plots voor jou in de bres springen en verontwaardigd reageren op het fluitconcert in Ans of het voorbehoud van de commentatoren. Iedereen heeft het recht op een nieuwe kans. De dooddoener hebben we nu al duizend keer gehoord. Vooral mensen die tot inkeer komen en waarvan je zeker bent dat ze dezelfde fouten nooit meer zullen maken verdienen die kans. Maar mensen die zichzelf meer slachtoffer dan dader voelen, spreken over revanche en hun grote gelijk, behoren voor mij niet tot die categorie.

Als er echt geen enkele kans is dat je de boel ooit nog bedriegt, mag je van mij gerust opnieuw bisschop of kardinaal worden. Maar je had wel zelf kunnen vermijden dat het verleden in je nek blaast terwijl je naar de toekomst kijkt.

Enfin, ik wil je toch nog eens feliciteren met je zege in Luik en je veel succes wensen in de Tour (als je er straks welkom bent)

Met sportieve groet,

Karl

(verschenen in De Morgen van woensdag 28 april 2010, eigen fotomateriaal Castillon-La-Bataille 4/08/2009)

Klik om te vergroten...