Fabrice N’Sakala
Vandaag om 20:25 door Alain Eliasy en Jürgen Geril
Clans in de kleedkamer, ruzie met Defour, hoe De Maio explodeerde... Een voetballer die verhuurd wordt, doet meestal geen boekje open over zijn moederclub. Maar Fabrice N’Sakala (27) gaat ervan uit dat hij nooit meer voor Anderlecht speelt. De overbodige linksback moest weg en werd uitgeleend aan het Turkse Alanyaspor. Maar niet zonder een boekje open te doen over de kleedkamer van paars-wit. “Ja, er zijn clans. En sommigen mogen meer dan anderen. Als Kara te laat komt, durft niemand zijn mond opendoen” Een opvallende monoloog.
“Deze foto... Deze foto zal ik inkaderen. Het is het beeld van mijn gezicht toen ik half augustus tegen Sint-Truiden al na 28 minuten gewisseld werd door Weiler. Een mooi aandenken aan Anderlecht, hè?(grijnst) Razend was ik. Ik wilde mijn shirt op de grond gooien. Hanni kwam mij troosten, maar ik riep:Raak me niet aan. Vanaf dan had ik de boodschap begrepen. Ik voelde niets meer voor Anderlecht en wist dat ik nooit meer voor hen zou spelen. Oké, ik was niet op niveau, maar hoe kon dat als niemand vertrouwen in mij had? Ik werd getolereerd omdat er geen andere linksback was, om de hoop te vullen. Speelde met een geweer tegen mijn slaap omdat ik niets verkeerds mocht doen. Neen, René Weiler haatte me niet, maar ik was allesbehalve het type linksachter dat hij zocht. Sinds die wissel liet ik me op de club dan ook verzorgen met mijn koptelefoon op. De trainer heeft daar nochtans een hekel aan, want hij wil dat je op zijn minst een praatje slaat met de kinesist... Maar mijn lach was weg.”
Tranen bij Jordan
“Hoe kon je zo rustig blijven? vragen velen mij. Jordan Lukaku had de match tegen STVV gezien en vertelde dat hij tranen in zijn ogen had voor mij. Vorig seizoen mocht ik onder Besnik Hasi ook al maar twaalf matchen meedoen. Die gaf achteraf nochtans toe dat ik geen slechte flankverdediger ben, maar hij verafschuwde mij na een incident met Defour. Steven was in de zomer tegen de staf gaan zeggen dat ik hem beïnvloedde om constant uit te gaan. Echt onzin. Ja, ik nodigde soms eens vrienden uit of ging eens op stap met Defour, maar in de bars waar we kwamen, hingen foto’s van Steven als speler van Standard. Ben ik dan de slechte invloed?”
“Nochtans beschouwde ik Defour lange tijd als mijn broer, stelde hem voor aan mijn familie en heb een goeie band met zijn vader. Echt waar, als hij weer eens stommiteiten uithaalde, praatte ik dat goed tegenover de coach en op het veld werkte ik dubbel zo hard als hij balverlies leed... Zo zit ik in elkaar. Zelfs Van Holsbeeck zei op het einde: Denk aan jezelf, want Steven zou dat nooit voor jou doen. Hij had gelijk. Uiteraard beschermde Anderlecht Defour omdat hij 6 miljoen had gekost. Toen er op het internet een naaktfoto van hem uitlekte, deed de club er werkelijk alles aan omdat te verhullen. Terwijl dat bij andere spelers niet waar zou geweest zijn, maar soit.”
“Sinds dat incident heb ik het nummer van Defour gewist en als ik morgen trouw, dan krijgt Steven geen uitnodiging. No way. Mijn schoenen en parfum die nog bij hem staan, mag hij gerust houden. Af en toe bekijkt mijn vriendin nog eens hun foto’s op Facebook, maar het kan me niets meer schelen. Omdat Defours vriendin Ornella absoluut wou dat mijn lief hun pasgeboren dochtertje bezocht, ben ik nog eens meegegaan. Maar dik tegen mijn goesting.”
“En zo ontstonden er best veel clans bij Anderlecht, want sommigen mochten meer dan anderen. Als Proto alles en iedereen aanviel in de media, zei het bestuur daar nooit niets over. Ook over Praet kwam zelden iets naar buiten, hoewel iedereen zag wat er speelde... Bepaalde jongens kregen zelfs schrik: Als ik in de clinch ga met hem en hij stapt naar de coach, dan beland ik op de bank. Het was op eieren lopen. Tja. Maar deed Suarez iets verkeerd, dan stond het wel wekenlang in de krant. Het is toch niet normaal dat twaalf spelers wilden vertrekken in januari? Anderlecht is toch een grote club die goed betaalt, neen?”
“Nog een voorbeeldje. Voor de Europese match tegen Monaco kwamen enkele jongeren te laat. De spelers applaudisseerden cynisch. Alleen kwam Kara nog later aangesloft, maar toen durfde niemand te klappen. Kara heeft eigenlijk het aura om leider te zijn, maar wordt niet aanvaard als patron. Baas zijn bij Anderlecht is trouwens niet simpel. De jongeren luisteren simpelweg niet. Nu, wat zou je willen van iemand als Lukebakio? Zo goed betaald en bij de jeugd deed hij altijd wat hij wou. Dan zei ik hem: Dodi doe eens inspanning. Maar het baatte niet. Ach, Balotelli zit ook zo in elkaar, niet?”
“Echt waar, soms beklaag ik me dat ik de boel niet eens liet ontploffen zoals Anthony Vanden Borre dat deed. Anthony is nadien verdorie gemakkelijker weggeraakt dan ik, terwijl hij nochtans veel meer verdiende. Maar de slechterik uithangen ligt niet in mijn aard. Om mijn woede te koelen, ging ik dan maar urenlang wandelen met mijn hond.”
Weiler geen prater
“Ligt de fout bij de club, ligt de fout bij de trainers? Onder John van den Brom speelden we maar om te spelen. Onder Besnik Hasi stelden we ons steeds in op de tegenstander. Bij hem wisten we wel hoe we de bal moesten veroveren, maar eens in balbezit had niemand nog benul van waar hij exact moest lopen en improviseerden we op basis van het talent van de aanvallers. Als beginnende coach maakte Hasi fouten en misschien hadden de spelers meer verantwoordelijkheid moeten nemen, maar er is toch meer nodig dan alleen een defensieve basis. Gelukkig heeft Weiler meer diepgang.”
f3f5f0ba-7139-11e6-868b-48e3fe5d6ccf_web
“Eigenlijk heb ik best veel respect voor Weiler. Hij nam een ploeg over waarvan de besten wilden vertrekken en dat ook lieten blijken. Dat is niet evident. De coach riep ons samen en zei: We zijn niet meer de beste ploeg in België en zullen hard moeten werken omdat weer te worden. Gelukkig haalde hij de Europese poules, want anders was de hele club al van slag geweest.”
“De trainer heeft een Duitse visie. Hij laat de ploeg veel lopen, één minuut te laat levert een fikse vermaning op en hij geeft openlijk kritiek. Dat is goed, maar daarnaast is het geen coach die veel praat. Alleen met jongens als Praet, Tielemans of Defour, omdat hij hen apprecieerde. Zijn beslissing om de groep begin deze zomer op te splitsen in een A- en B-kern heeft het team ook echt verscheurd, want sommigen konden er echt niet mee om dat ze opzijgeschoven werden.”
“Neem nu Sebastien De Maio. Aanvankelijk was hij een voortrekker. Toen Okaka eruit vloog, raadde De Maio hem tevergeefs aan om zich te verontschuldigen en bemiddelde hij bij de coach. Maar dan zat Seba zelf op de bank, kreeg hij een opmerking en ontplofte hij helemaal. We probeerden hem nog te kalmeren, maar hij kon de kritiek van de trainer echt niet appreciëren. Jammer, want ik kwam goed overeen met hem.”
Krachttraining
“Maar goed, ik ben nu zelf weg op Anderlecht. Mijn transfer is bij wijze van spreken in de kelder van de club geregeld. Engelse tweedeklassers zoals QPR, Reading of Birmingham wilden mij ook, maar als stand-in voor een titularis. Daarom gaf ik Van Holsbeeck toestemming om een uitleenbeurt naar het Turkse Alanyaspor te regelen. Eerlijk: de club weet niet eens of ik goed ben. Ze denken: Hij komt van Anderlecht en dus zal het wel zo zijn. Ik ben hier dan ook als een koning ontvangen en we wonnen direct 2-1. Het behoud is ons doel en als ik hier goed presteer, kan Anderlecht mij volgende zomer verkopen.”
“Neen, dit land geeft niet constant een vakantiegevoel. Akkoord, ik heb een appartement met zicht op zee en kan tot 12 uur ’s middags slapen omdat de training door de hitte pas om 20 uur begint, maar de oefensessies zijn 2,5 uur afzien. De eerste keer in de gym moest ik zelfs op mijn tanden bijten. Mijn ploegmaats tilden makkelijk tientallen kilo’s en dachten dat we op Anderlecht ook zoveel aan krachttraining deden. Om niet af te gaan, deed ik mee, maar achteraf was ik wel steendood.”
“Ze hebben hier overigens nog andere rituelen. Zo ondervond ik al dat naakt douchen geen optie is, door het vrome geloof. (lacht) En de kapitein is hier een echte patron. Zo belt hij vijf minuten voor het verzameluur naar alle jongeren om te zeggen dat ze zich moeten haasten. Daar kunnen ze bij Anderlecht nog iets van opsteken. Zeker nu de ambetante spelers – zoals ik – weg zijn.”
