Leuk dat dit onderwerp bestaat. Ikzelf zit al 10 jaar in een relatie. In het midden van deze relatie is bij mijn vriendin een zeldzame aandoening ontdekt (zonder medicijnen 2-3 jaar levensverwachting). Ze zal levenslang medicatie moeten nemen. Het gevolg is ook dat ze geen kinderen mag krijgen icm die medicatie. Stoppen met deze medicatie gedurende de zwangerschap kan...is totaal niet aangewezen gezien de korte levensverwachting...en kans dat medicatie hierna niet meer aanslaat is reël. Daarnaast hebben de dokters haar zoveel schrik aangejaagd dat ze niet zwanger mocht worden.
Op ons dagelijks leven (buiten kinderen) is de impact vrij beperkt. Ze moet dagelijks wel 5-6 pillen pakken en op vakantie mogen we niet op de grote hoogtes vertoeven.
Het onderwerp "kinderen" is in mijn ogen taboe, al zegt ze van niet. Ze begint er nooit zelf over, ik moet dit altijd doen. Onze enige oplossingen is adopteren of draagmoederschap.
Adopteren ziet ze niet zitten, want "Ge kunt geen band hebben met een kind dat niet de uwe is", ze oogt soms zelfs kwaad als ik hierover begin. Anderzijds zegt ze soms "ooh kijk wat een schattig kindje dat dit is"...

Door deze onzekerheid weet ik zelf ook niet meer wat ik wel/niet wil.
Ofwel een kinderloos leven waarbij we chill/decadenter zouden leven..maar op latere leeftijd (lees "bejaard") in mijn ogen eenzaam zullen leven. Ofwel een leven met kinderen (en als "logisch" gevolg wss ook kleinkinderen) en een minder eenzame oude dag.
Soms stel ik mij zelfs de vraag of een oude dag met haar wel is wat ik wil..of ik mijn eigen leven niet verkloot door haar aandoening. En dan kom ik tot de conclusie dat ik misschien egiostisch ben door daar zo over te denken.
Vrienden met kinderen beginnen hun eigen leven te leiden en hoor ik soms niet meer. Dit geeft mij dan schrik dat ik later een éénzame toekomst tegemoed ga.
Door het feit dat ze niet zwanger mag worden, staat ons seksleven op een zeer laag pitje (als we al 2-3x/jr "seks" hebben, mag ik blij zijn. En "seks" tussen aanhalingstekens..want de keren dat we dan iets hebben, stelt het zelfs niet veel voor). Met condoom + de pil heeft ze nog steeds schrik zwanger te raken

Elke keer ik vroeger iets wou ondernemen, werd het afgeblokt waardoor ik de laatste maanden zelf ook 0.0 initiatief neem op dat vlak. Ik wil die teleurstelling van altijd afgeblokt te worden niet meer meemaken.
Het enige dat mij tegenhoudt is dat ik volgens mij nooit beter ga vinden op andere vlakken binnen onze relatie. En de hamvraag is of seks wel zo belangrijk is in een relatie, zoals onze samenleving het doet uitschijnen. Ok in het begin van de relatie wel, maar wat eens een koppel 40-50-60 jaar is, dan domineert het karakter/andere belangrijke onderwerpen, denk ik dan.
Pfoeh...was zware kost, maar deed effe goed om het hier neer te typen!