Spookiekiller zei:
Wat ik mij afvroeg, zijt ge iemand met veel academisch potentieel? ASO afgemaakt, vooruitzicht op hogere universitaire studies? Zoja, dan kan ik wel verstaan dat uw vader streng is in die zaken.
Ja, en dan, moet ik daarom trouwen met een universitair? Ik ben 'kieskeurig' en 'slim' genoeg om niet de eerste de beste profiteur als lief te nemen, als het echt een dommerik was zouden we sowieso niet zo goed kunnen praten als nu. Ons mama is getrouwd met een universitair maar ze is écht niet zo goed af hoor.
Spookiekiller zei:
In dat geval: (puur hypothetisch, ik weet niks over u)
Het is aan u om een volwassen discussie op te starten met uw ouders, in tegenstelling tot het wegvluchten van de problemen. Maak duidelijk dat zijn controledwang niet normaal is (inzake punten, leren, ..) en vergelijk met andere leeftijdsgenoten. Iedereen heeft zich ooit wel eens moeten 'vrijvechten' van zijn ouders. Zolang het bij woorden blijft kan dit zeker geen kwaad.
Ik heb al genoeg proberen te praten en het draait altijd uit op een hoop geschreeuw over alles wat ik in mijn leven al fout heb gedaan (veel hoor). Ik ben ooit naar de schoolpsycholoog gegaan (moest van de mama, die zag dat ik erdoor zat), en die heeft ondanks mijn smeekbede om het niet te doen een afspraak gemaakt met ons pa. Die heeft zich schoon eruit gepraat met die psycholoog, hij kwam thuis en gaf mij een ferm pak slaag en een hele paasvakantie elke dag ruzie omdat ik het aandurfde om naar een psycholoog te gaan omdat ik het niet meer zag zitten door hém. Een mogelijkheid tot dialoog is er dus niet echt, hé? Ik heb altijd alles verdragen zonder veel te zeggen tegen mijn vrienden maar nu ben ik het gewoon beu, begrijp je dat wel?
Spookiekiller zei:
Ik denk ook dat ge het concept van 'alleen wonen' veel te rooskleurig inziet. Medeverantwoordelijk uw vriendje (die vermoedelijk ouder is), die u zekerheid geeft in zo'n plannen. Mocht het inderdaad zo zijn dat er hier sprake is van een oudere vriend, beroepsdiploma and what not, dan snap ik uw vader wel in zijn extreme houding. Een ouder wil altijd de beste toekomst voor z'n kind, en in zijn ogen neemt die kerel die weg.
Dat kan best, dat ik het te rooskleurig inzie, maar af en toe moet je een stap zetten waar een risico aan vasthangt. Zoals ik hier thuis zit heb ik hélemaal geen zekerheid. En ik snap mijn vader niet in zijn extreme houding. Mijn vriend is niet zomaar een of andere BSO-drugsverslaafde-lowlife zoals jij het beschrijft. Hij heeft nu een deftige en çava betaalde job, hij heeft een normaal maar niet overdreven sociaal leven, we doen samen leuke dingen maar ik offer mijn vrienden ook niet op voor hem ofzo, we zijn gewoon gelukkig samen. Als hij een 'slecht' liefje was zou mijn ma ook nooit akkoord zijn met onze relatie, zij is ook hoog opgeleid maar ze is redelijk en ziet dat hij een goeie jongen is, ook al heeft hij geen hoger diploma.
Spookiekiller zei:
Edit: Foto's op uw flickr account bevestigen mijn verhaal denk ik. Uw vader ziet er niet bepaald een marginale geweldenaar uit, en heel het gezin ádemt academische middenstand uit.
Ik zou eens goed nadenken voordat ge domme dingen gaat doen. Ik ken genoeg medestudenten die hun hele middelbare carrière druk van de ouders hebben gehad inzake studeren/cijfers. Op een bepaald moment zijt ge 18 en dan hebben zij dus niks meer te zeggen. Aan u dus om hen duidelijk te maken dat ze u niet meer kunnen dwingen om 16/20 te halen en elke avond tot 22.00 te leren. Het probleem zal ook voor een stuk bij uzelf liggen. Te weinig rebelerend gedrag getoond.
Dus foto's zeggen alles? Misschien moet ik eens een foto proberen te nemen als hij met schuim op zijn mond en een rooie kop staat te brullen tegen mama, mijn broer of mij? En nee, ik overdrijf niet. Wat een belachelijk argument is dat. "Academische middenstand", er is hier geen kastesysteem hé... Mijn pa is gewoon oerconservatief, én hij heeft trouwens een psychische stoornis (door zuurstoftekort bij de geboorte, ik zwans niet om mijn gelijk te halen), dus hij kán niet (altijd) redelijk zijn. De keren dat hij een lieve papa voor mij is geweest stellen niets voor bij de keren dat hij mijn leven een hel heeft gemaakt.
Te weinig gerebelleerd? Ge kent mij duidelijk niet, maar dat heeft totaal niks met de zaak te maken.
Fides zei:
De mama weent elke dag omdat het volgens mijn pa haar schuld is dat ik "zo'n mislukt en slecht opgevoed kind" ben. Als ik over scheiden begin, negeert ze dat gewoon, wat ik een teken vind dat ze gewoon niet durft. Ze is vroeger al naar een advocaat geweest om informatie te vragen maar ze is nooit verder gegaan. Gisteren dreigde papa om haar voor de vrederechter te slepen wegens mijn "slechte opvoeding" (kan dat?
) dus nu is ze redelijk geshockeerd daardoor, misschien ziet ze nu in dat het zo niet verder kan...
Voor het geval dat ons pa dat echt zou doen, als ik ruzies opneem met mijn gsm ofzo, is dat bewijsmateriaal? Hij dreigt wel gewoon vaak dus misschien komt er wel niets van.
