Toen mijn moeder gestorven is (ik was toen net geen 13 en mijn broer net 15), zijn mijn grootouders een paar maanden komen inwonen. Ik besef natuurlijk dat dat niet overal een optie is maar het heeft toen wel veel geholpen.
Mijn pa is toen wel rap weer van straat geraakt, al was hij toen absoluut nog niet op zoek. De ex-collega's van mijn ma hadden hem uitgenodigd voor het personeelsfeestje en hem naast een collega gezet wiens man een jaar ervoor ook zelfmoord had gepleegd. Ze hebben steun bij elkaar gevonden en zijn nu, bijna 25 jaar later, nog steeds samen.
Het geluk zit soms verscholen in een klein hoekje. Maar zoals hier reeds werd aangehaald, een relatie aangaan om maar niet alleen te zijn, is zeker een verkeerde keuze. Dat heb ik ook al tot mijn eigen scha en schande ondervonden.
Nu ga ik alleen nog voor een relatie waar ik op voorhand een echt goed gevoel bij heb. Het probleem is wel dat het wel heel lang duurt tot ik dat vind en het nog veel langer duurt vooraleer dat wederzijds is.
