Mrs.Tupel zei:
Hoe vroeg moet gij wel niet opstaan man?
Op dat uur zou ik toch ook geen zin hebben om met andere mensen te babbelen
Das waar de trein vertrekt e
Ik stap iets na 7 ergens anders op, maar ge weet wel, privacy enzo
Hoewel... Normaal sta ik wel iets voor 6 op.
Freya zei:
Ik vind het over het algemeen ook geen strak plan om random mensen aan te spreken of de trein of op straat of zo. Dat kán, maar volgens mij zitten de meesten daar toch gewoon ook niet op te wachten? Allez, ik toch niet, maar op dat vlak ben ik ook wel echt mega asociaal. Als ik op de trein zit, wil ik vooral dat mensen mij gerust laten. Zo een kort gesprek van 3 zinnen over en 't weer, dat vind ik nog wel eens plezant. Maar niets zo ergerlijk als iemand die je van haar noch pluim kent, maar die het wel nodig vindt om een halfuur tegen je te zitten babbelen terwijl je gewoon op je gemak een boek wil lezen en rustig wakker worden...
Vaak gebeurde het zelfs dat ik iemand in de wagon zag zitten die ik vaag kende (bijvoorbeeld van op het middelbaar of zo) en dat ik dan gebaarde dat ik die niet zag en rap ging gaan neerzitten. Foert, op sommige momenten heb ik daar gewoon geen zin in.
Op een feestje of zo vind ik dat allemaal nog plezant, mensen aanspreken en babbelen, maar daar dienen feestjes dan ook voor.
Wie gaat er nu echt vriendschappen gaan sluiten met mensen die ze op de trein of op straat hebben leren kennen? Laat staan relaties.
Het leven is geen romantische komedie waarin je een knap ding tegenkomt op straat, er tegen botst en je papieren laat vallen, en dan even diep in elkaars ogen kijkt en nog lang en gelukkig verder leeft.
Ik ben 's morgens ook niet het zonnetje in huis en ben liefst wat op mijn gemak.
Maar moest het een vrouw zijn die mij aanspreekt (als in aantrekking) dan wil ik daar gerust een babbelke mee doen.
Zo een kort gesprekje voeren is gewoon beleefdheid en ik denk dat ieder normaal mens zich op dat moment niet gewoon zal omdraaien en weglopen.
Het is net dat interessante gesprek dat je wil/zoekt toch?
Dit gaat raar klinken maar je wil er toch iets uithalen als je echt met iemand wil praten nee? Of ben ik nu de enige die gewoon naar mensen kan kijken en weten 'awel met u zou ik goed overeen kunnen komen'.
Guazala zei:
Ik ken wel zo een koppel die elkaar in de supermarkt hebben leren kennen. Hij is net alleen gaan wonen en staat aan de wasproducten, met geen flauw idee wat hij nu net moet hebben. Zij komt toe en pakt uit het rek wat ze moet hebben. Hij vraagt wat hij best gebruikt voor gekleurde was. Zij zegt wat zij daarvoor gebruikt. Hij vermeldt al lachend dat hij net alleen gaan wonen is en echt zijn ma niet wil bellen en haar zo gelijk geven dat hij geen flauw idee heeft wat hij met een wasmachine moet doen, voegt er aan toe dat het 's avonds wel van dat zal zijn omdat hij geen flauw idee heeft hoe dat ding werkt. Zij geeft haar nummer en zegt dat hij gerust mag bellen als hij niet weet op welk knopke drukken. En een paar jaar later was hun eerste kleine op komst. HET KAN DUS WEL HE! PESSIMIST!
glashelder zei:
Stop dan met verwachten/wensen?
Ik weet het, klinkt gemakkelijker gezegd dan gedaaan. Maar het leven wordt zoveel simpeler als je gewoon mensen leert kennen omdat je mensen wil leren kennen en vrienden wil maken of gewoon een babbeltje slaan, en niet omdat je je soulmate aan het zoeken bent. Niet gek dat het stroef gaat hé, als er zoveel druk achter zit.
Das verschrikkelijk moeilijk om te doen e...
Nu moet ik ook wel zeggen, hoe meer je dat probeert hoe beter dat gaat. Maar volledig weg ga ik dat bv nooit krijgen.
Het is ook niet zo dat dat dan bij iedereen is. Enkel bij mensen waartoe ik mij aangetrokken voel (al dan niet na de eerste 5 min dat ik ze gezien heb).
