Khad gisteren ook mijn eerste Tinder date. Ben echt al jaren alleen dus twas de moeite lol! 40min meditatie voor den date en im cool, maar twas nog ni goe bezig en ik deed al ne flater van jewelste: ik ging eerst binne i.p.v. haar eerst te late. De moment dat ik het deed besefte ik het direct
Int begin aan de tafel was ik van binne beetje veel aant sterven, maar uiteindelijk kon ik me toch beetje deftig recollecten. Ook al zat ik CONSTANT mezelf in vraag te stellen of ik nu wel deftig praat, goed zit, interessant ben,... Djeezes... Ook probeer ik veel te denken wat ze nu zou denken van mij en dat is echt onaangenaam en vermoeiend. Je begint u eigen ook dingen in te beelden zo.. pfff
Dat het gesprek dood valt is mijn number one fear altijd, maar we hebbe 2u in een café gezeten tot we daar buiten moesten en dan nog ergens anders éne gaan drinken voor in totaal zo’n 3u toch.
Bij mij ist zo lang geleden dat ik op een korte tijd heel moeilijk een idee krijg of het nu wat is voor mij ja of nee. Na de date stuurde ze dan vriendelijk een berichtje dat ze het leuk vond enz maar dat ik toch haar type niet ben. Van nature begin ik dan direct te analyseren weer of ik dit of dat wel goe deed, wat ze nu eigenlijk echt van mij zou denken. Had wel een beetje een weerslag op mij gisteren laat en vandaag, maar besef dat ik het van mij moet afzetten en gewoon moet door gaan en mezelf blijven pushen uit men comfort zone waar ik al ellendig lang in vertoef.
Ik was 3 weken geleden begonnen op Tinder maar mijn matches waren verre van talrijk. Ben dan is wa gaan opzoeken en kwam redelijk rap tot de conclusie dat ik verkeerd bezig was met mijn foto’s. Account verwijderd en opnieuw begonnen met een ander account. Heb dan eens men DSLR camera boven gehaald en deftige foto’s gemaakt en het verschil is marginaal groot!
Verzonden vanaf mijn iPhone met Tapatalk