Strijkregel
Legacy Member
Even serieus.
Ik ben een jong iemand van 24 jaar.
De laatste maanden of jaren hou ik me vooral bezig met werken, omdat ik er van uit ga hoe meer ik werk hoe beter je een toekomstig gerichte carrière kan opbouwen.
Zelf tijdens mijn verlof ben ik naar me werk gegaan om te kijken hoeveel overuren ik staan heb.
Werk is gelijk aan inkomsten, inkomsten is een fundering voor een deftig leven.
Zelf als ik verlof neem of dergelijke voel ik me schuldig. Zelf het idee alleen al dat ik uit ga of me amuseer geeft mij zo een bekropt gevoel...
Het is alsof ik een schuldgevoel heb om mij te amuseren. Maar aan de andere kant, zijn dit zaken dat ik diep van binnen wel wil. Maar het lukt me gewoon niet. Verder ben ik wel een redelijk sociaal persoon, ik kom met veel mensen overeen. Maar het uitgaan of amuseren lukt me gewoon niet.
Zelf vakantie ken ik niet ééns, aan de andere kant is dit leuk, maar zit ik weer met dat opgekropt gevoel van dat het tijdverspilling is. Want ik zou die tijd beter investeren in werken.
Soms denk ik dat dat ik gewoon als een raar iemand beschouw wordt bij het uitgaan, en verpest ik anderen hun sfeer... Dus denk ik in mezelf. Laat die anderen maar plezier hebben, ik trek me wel terug.
Ik heb zelf vroeger nog een vriendin gehad, maar uiteindelijk door omstandigheden contact verbroken, nochtans deed ik enorm veel met haar, we deden veel zaken samen. We waren gelukkig Het is sindsdien eigenlijk berg af gegaan.
Ik stel me zelf de vraag of ik nu in een depressie ben of nie? De ene moment voel ik me dolgelukkig de andere keer weer niet. Soms wil ik er bij horen, soms wil ik me van iedereen afzonderen.
Af en toe vraag ik me soms af, of het leven eigenlijk nut heeft, ik heb geen zelfmoord gedachten, maar als ik morgen nu een ongeval tegenkom en ik sterf, so be it. Veel verlies ik toch niet. En weinig mensen, buiten werk of familie zullen me missen... Tegen dat ze het nieuws te weten komen, zijn er misschien maanden voorbij gegaan, sommigen zullen het misschien nooit weten dat ik dood ben.
Mocht er bijvoorbeeld ergens in een kinderdagverblijf brand zijn, en ze zoeken een vrijwilliger om al die peuters te redden met gevaar op eigen leven, zou ik hier nog op in gaan. Uiteindelijk sterf ik, maar krijg ik dan mss waardering omdat dit in het nieuws komt. En soms voel ik dat mijn leven nutteloos is, en ik het beter zou opgeven voor iemand anders een goed leven te laten hebben.
Gaan spreken met één of ander psycholoog of psychiatrische debiel heeft toch geen nut. Omdat ik nooit geloof dat iemand zich kan inbeelden hoe iemand anders denkt.
Het enige wat mij nog mentaal rechthoud is mijn werk, als ik door één of andere reden mijn werk verlies, dan is het hek heel van de dam. En hoeft het allemaal niet meer voor ik. Omdat mijn werk het enige is waar ik momenteel voldoening uit haal.
Ik ben een jong iemand van 24 jaar.
De laatste maanden of jaren hou ik me vooral bezig met werken, omdat ik er van uit ga hoe meer ik werk hoe beter je een toekomstig gerichte carrière kan opbouwen.
Zelf tijdens mijn verlof ben ik naar me werk gegaan om te kijken hoeveel overuren ik staan heb.
Werk is gelijk aan inkomsten, inkomsten is een fundering voor een deftig leven.
Zelf als ik verlof neem of dergelijke voel ik me schuldig. Zelf het idee alleen al dat ik uit ga of me amuseer geeft mij zo een bekropt gevoel...
Het is alsof ik een schuldgevoel heb om mij te amuseren. Maar aan de andere kant, zijn dit zaken dat ik diep van binnen wel wil. Maar het lukt me gewoon niet. Verder ben ik wel een redelijk sociaal persoon, ik kom met veel mensen overeen. Maar het uitgaan of amuseren lukt me gewoon niet.
Zelf vakantie ken ik niet ééns, aan de andere kant is dit leuk, maar zit ik weer met dat opgekropt gevoel van dat het tijdverspilling is. Want ik zou die tijd beter investeren in werken.
Soms denk ik dat dat ik gewoon als een raar iemand beschouw wordt bij het uitgaan, en verpest ik anderen hun sfeer... Dus denk ik in mezelf. Laat die anderen maar plezier hebben, ik trek me wel terug.
Ik heb zelf vroeger nog een vriendin gehad, maar uiteindelijk door omstandigheden contact verbroken, nochtans deed ik enorm veel met haar, we deden veel zaken samen. We waren gelukkig Het is sindsdien eigenlijk berg af gegaan.
Ik stel me zelf de vraag of ik nu in een depressie ben of nie? De ene moment voel ik me dolgelukkig de andere keer weer niet. Soms wil ik er bij horen, soms wil ik me van iedereen afzonderen.
Af en toe vraag ik me soms af, of het leven eigenlijk nut heeft, ik heb geen zelfmoord gedachten, maar als ik morgen nu een ongeval tegenkom en ik sterf, so be it. Veel verlies ik toch niet. En weinig mensen, buiten werk of familie zullen me missen... Tegen dat ze het nieuws te weten komen, zijn er misschien maanden voorbij gegaan, sommigen zullen het misschien nooit weten dat ik dood ben.
Mocht er bijvoorbeeld ergens in een kinderdagverblijf brand zijn, en ze zoeken een vrijwilliger om al die peuters te redden met gevaar op eigen leven, zou ik hier nog op in gaan. Uiteindelijk sterf ik, maar krijg ik dan mss waardering omdat dit in het nieuws komt. En soms voel ik dat mijn leven nutteloos is, en ik het beter zou opgeven voor iemand anders een goed leven te laten hebben.
Gaan spreken met één of ander psycholoog of psychiatrische debiel heeft toch geen nut. Omdat ik nooit geloof dat iemand zich kan inbeelden hoe iemand anders denkt.
Het enige wat mij nog mentaal rechthoud is mijn werk, als ik door één of andere reden mijn werk verlies, dan is het hek heel van de dam. En hoeft het allemaal niet meer voor ik. Omdat mijn werk het enige is waar ik momenteel voldoening uit haal.
