Duffman- zei:
@Democracy_02: terug naar onze discussie van gisteren.
Ik voel mij nu gelukkig, ook al ben ik redelijk materialistisch ingesteld. Is er een bepaalde reden waarom uw levensvisie en manier van gelukkig zijn beter is dan die van mij? Is het noodzakelijk zo dat uw manier van gelukkig zijn/levensvisie om de één of andere reden effectief beter is dan die van mij?
Ik bedoel; jij gelukkig op uw manier, ik gelukkig op mijn manier. Staan we dan uiteindelijk niet even ver op een andere manier? Of is er toch een duidelijk verschil?
als jij echt gelukkig bent,
dan is mijn levensvisie/manier van gelukkig zijn niet beter dan de uwe.
al denk ik wel dat er gradaties zijn in de intensiteit van het geluksgevoel,
alsook variaties in de puurheid ervan.
zo kan je bvb. crack of heroïne roken en je enorm euforisch voelen, vol van plezier...
en ook al heb ik da nog nie gedaan,
dan denk ik toch dat zo'n gevoel niet veel voorstelt vergeleken met spirituele verlichting,
omdat bij deze laatste de bevrediging niet alleen plaats vind op lichamelijk niveau maar tot in de kern van de ziel.
veel mensen als ik hen vroeg "ben je gelukkig?" dan antwoorden ze daarop "ja",
terwijl ik kan merken aan hen dat niet zo is...
want ik kan zien dat ze verstrengelt zijn in angst en verlangen.
ik denk dat het voor hen moeilijk is toe te geven aan een ander,
& zelfs aan zichzelf dat ze niet gelukkig zijn...
ook bepalen mensen vaak of ze zelf al dan niet gelukkig zijn naar gelang hoe ongelukkig ze zijn... of naar gelang wat ze op materieel vlak hebben verworven...
zo gaan ze bvb. zeggen
"ik voel me minder ongelukkig dan vroeger... en nu heb ik een goeie baan... een vriendin... en veel luxe.... dus ben ik gelukkig" ... terwijl ze in zichzelf toch niet echt het geluksgevoel hebben.
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
dus ben ik gelukkiger dan jij Duffy,
dat kan ik niet weten...
want ik kan niet in jouw hart kijken om te zien hoe het daar in één zit...
maar als jij jezelf echt gelukkig voelt dan kan ik dat niet slecht noemen,
noch minderwaardig aan de manier waarop ik mijzelf gelukkig maak.
Volgens mij komen de meeste religie's eigelijk op het zelfde neer hoor...
Christendom, Islam, Hinduisme, Taoisme, Boeddhisme en vele kleinere
proberen uit te leggen hoe de wereld van binnen en van buiten echt in elkaar zit,
ze beschrijven het "goede" en het "slechte"...
En als je het "slechte" kiest (m.a.w. zelfzucht, haat, angst, etc...) dan zal je hart gekwelt worden
...straf van god, kwelling van de demonen of karma?
en als je kiest voor het "goeie" (m.a.w. liefde, respect, juist inzicht) dan kan je ervoor zorgen dat je jezelf stopt met ongelukkig maken...
met als gevolg dat je je zult bevinden in groter en groter wordend gevoel van geluk,
tot waarschijnlijk alle sporen van ongeluk zijn weggeveegt...
wat je op een bepaalde manier ook wel een zegening van god kan noemen.
als je het mij vraagt is de staat van "verlichting"
er toch een van "éénzijn met god"
omdat het volgens mij veel te mooi en veel te diep is om slechts een effect te zijn die wordt gecreëerd door de hersenen...
ook enkele andere subtiele gebeurtenissen en dingen die ik moeilijk kan omschrijven, doen mij toch vermoeden dat de pure onconditionële liefde van de staat van verlichting goddelijk is.
hoe dan ook,
mij lijkt het nog altijd het beste om GEEN GOD TE AANBIDDEN;
maar gewoon je geest & hart te zuiveren en een zo goed mogelijk leven te leiden...
voor je eigen bestwil en ook die van alle andere levende wezens!
