Al enkele keren op de trein toch al aangesproken geweest/of zelf een meisje aangesproken en dat kwam vaak tot elkaars nr/facebook maar daar is verder nooit meer uit gekomen. Meestal omdat de vrouw in kwestie al in een relatie zat (I sure knew how to pick 'm). Van ééntje heb ik echt spijt dat ik niet meer gedaan heb. Trein van Leuven naar Hasselt was er een meisje waarvan ik in de mot had dat ze me wel gezien had, maar er nog geen moment was om het gesprek in gang te steken. Ze zat in de 4-zit naast mijn 4-zit. Toen plots kwam er een wat ouder koppel tamelijk discussiërend de trein op met heel veel kabaal. Het meisje en ik kruisten onze blikken beiden met de hoop van.. "please, niet in mijn 4-zit, NIET IN MIJN 4-zit". Gelukkig voor mij ging het koppel in haar 4-zit (wat ik naderhand wel jammer vond, anders ging ik er zitten). Het koppel bleef hevig discussiëren en het meisje zag er de fun wel van in en had duidelijk in de mot dat ik met haar gênante situatie aan het lachen was. Tot plots, ik weet niet waarom ik dat deed, maar ik ging in de 2-zit achter haar zitten. Ik schreef op een briefje "haha
" en schoof het over haar armleuning naar haar toe. Ze merkte het en ik hoorde haar een stylo pakken en een stukje papier scheuren. In de reflectie van het raam zag ik dat ze genieperig wat probeerde op te schrijven,... maar haar pen werkte niet meer. Gelukkig vond ze nog een andere pen en hoorde ze mij, achter haar stom gniffelen met de situatie... Na wat héén en weer geschuif van korte berichtjes kwamen we aan op ons station. (ja, zij moest eruit op mijn halte). Een echt vocaal gesprek kwam op gang. Het duurde echter maar kort want we moesten beiden de andere kant uit. Hoe idioot was ik om haar nummer niet te vragen ook al voelde ik bij haar de drang dat ze hetzelfde wou doen
. Toch mijn snelste treinrit ooit denk ik...
Ook op het vliegtuig naar Beijing (overstap in Munchen) zaten ik en mijn maat op de 3zetels naast elkaar in het midden van het vliegtuig. Ik had de middelste stoel dus ik was al aan het vrezen over de persoon die naast mij ging zitten. Elke persoon die mee in het vliegtuig opstapte was in mijn ogen een groot "please, niet naast mijl" moment. Mijn maat was mij wat aan het treiteren van "good luck with the fat smelly privacy invading asian fella that's probably going to sit next to you". Plots kwam daar een knappe blondine door de deur van het vliegtuig zoekend naar haar stoelnummertje. Ik kijk naar mijn maat "Hey, what about her.. huh huh
" Hij, "no way, ik vermoord u als ge die naast u krijgt". Het meisje, nog altijd zoekend naar haar stoelnummer, maar steeds dichter komend bij de stoel naast mij had al in de mot dat ik wat aan het staren was. Toen kwam ze naast de open stoel naast mijn middelste stoeltje en sprak iets in het Duits... ik kan geen woord Duits, crap. Maar ze kwam toch mooi naast mij zitten. En geloof mij, bij een vlucht van 13uur leer je elkaar wel kennen! Uiteindelijk is ze zelfs in slaap gevallen op mijn schouder... Ik kon de slaap niet vatten
Nog een leuke: Ik stapte de trein op en plaatste mij wederom in een 4-zit. Tegenover mij zat een knappe dame maar wederom was het wachten op het moment om toch iets te kunnen zeggen. Plots kwam er een andere vrouw naast mij zitten (aziatische) en ze bleek tamelijk moe te zijn want nog geen 5 minuten later lag ze te slapen op mijn schouder. (Tsja, wat doe je daarmee?) Het knappe meisje voor mij vond het duidelijk amusant en zo zijn we toch aan de praat geraakt... En daardoor is die aziatische vrouw uiteindelijk wakker geworden.. Maar ik denk niet dat ze door had dat ze op mijn schouder sliep.
Het komt er eigenlijk op neer dat er, om een gesprek op het openbaar vervoer te starten, er een soort gebeurtenis moet zijn bij mij
In het begin kijk ik er altijd tegenop, tegen die lange reizen... Maar het zijn zaken als deze die ze toch aangenaam en memorabel maken!
.
Werkt altijd.