Archief - Genante momenten...
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.
Het enige wat ik graag alleen doe is shoppen, hoe sneller ik weg ben uit de massa hoe beter.
BlazeMusic
Legacy Member
Ik heb ook iets soortgelijks meegemaakt...sir oinksalot zei:
In het middelbaar was ik nu niet bepaald een sociaal of populair kindje en tijdens de middagpauze ging ik mij altijd op de trap zetten, op de 3de verdieping, in blok C. Daar waar praktisch al geen mensen moesten passeren en toch niemand het opmerkte als je daar zat. Om rustig mijn boterhammetjes op te eten en mijn MP3 eventjes op te zetten. Die blok was zo ingericht als een soort 'trappenhal' (is dat het juiste woord?), vanop eender welke verdieping kon je over de leuning van die spiraalvormige trap gaan hangen en het plafond van het gebouw zien en alle verdiepingen die nog zouden komen. Je kon ook gewoon alles horen. Tijdens 1 van mijn middagen, heb ik ontdekt (door een toevallig geluid) dat iemand een verdieping boven mij, op de trap exact hetzelfde deed. Sindsdien hoorde ik die elke middag daar zitten (door echt op geluiden te gaan letten) en hij/zij wist ook goed genoeg dat ik daar zat. Maanden aan een stuk hebben we dat zo gedaan, geen van beiden heeft ooit 1 woord gezegd, we zaten daar gewoon in stilte (best genant, want je weet dat je elkaar kan horen en er gewoon bewust wordt gezwegen...). De enige geluiden die gemaakt werden waren de geluidjes van af en toe een sms-bericht, het geritsel van zilverpapier waarin de boterhammetjes verpakt zaten en af en toe eens een kuchje. Achteraf voel ik me daar zo'n idioot over, ik had beter gewoon eens "hallo" moeten gaan zeggen ofzo, ik ben zelfs nooit te weten gekomen wie dat was (ik kwam later aan en ging weer vroeger weg, heb die persoon nooit gezien). Ik heb uiteindelijk dan wat 'vriendjes' gemaakt en ging daar 's middags mee eten, maar heb mij vaak (en nog lang) afgevraagd of die persoon nog steeds in blok C zou zitten tijdens de middagpauzes...
Leg dat eens uit...Gamer94 zei:Aaahgoh.. Lang eigelijk
khad zo 2 kennissen van een ander klas waar ik soms mee zat, vo de rest wask altijd alleen
kwas ook bij den top van meest gehate personen opt school door een relatie met men toenmalig lief..
Thorfin
Legacy Member
BlazeMusic zei:Ik heb ook iets soortgelijks meegemaakt...
In het middelbaar was ik nu niet bepaald een sociaal of populair kindje en tijdens de middagpauze ging ik mij altijd op de trap zetten, op de 3de verdieping, in blok C. Daar waar praktisch al geen mensen moesten passeren en toch niemand het opmerkte als je daar zat. Om rustig mijn boterhammetjes op te eten en mijn MP3 eventjes op te zetten. Die blok was zo ingericht als een soort 'trappenhal' (is dat het juiste woord?), vanop eender welke verdieping kon je over de leuning van die spiraalvormige trap gaan hangen en het plafond van het gebouw zien en alle verdiepingen die nog zouden komen. Je kon ook gewoon alles horen. Tijdens 1 van mijn middagen, heb ik ontdekt (door een toevallig geluid) dat iemand een verdieping boven mij, op de trap exact hetzelfde deed. Sindsdien hoorde ik die elke middag daar zitten (door echt op geluiden te gaan letten) en hij/zij wist ook goed genoeg dat ik daar zat. Maanden aan een stuk hebben we dat zo gedaan, geen van beiden heeft ooit 1 woord gezegd, we zaten daar gewoon in stilte (best genant, want je weet dat je elkaar kan horen en er gewoon bewust wordt gezwegen...). De enige geluiden die gemaakt werden waren de geluidjes van af en toe een sms-bericht, het geritsel van zilverpapier waarin de boterhammetjes verpakt zaten en af en toe eens een kuchje. Achteraf voel ik me daar zo'n idioot over, ik had beter gewoon eens "hallo" moeten gaan zeggen ofzo, ik ben zelfs nooit te weten gekomen wie dat was (ik kwam later aan en ging weer vroeger weg, heb die persoon nooit gezien). Ik heb uiteindelijk dan wat 'vriendjes' gemaakt en ging daar 's middags mee eten, maar heb mij vaak (en nog lang) afgevraagd of die persoon nog steeds in blok C zou zitten tijdens de middagpauzes...
Het was misschien een leerkracht.
Gamer94
Legacy Member
BlazeMusic zei:Ik heb ook iets soortgelijks meegemaakt...
In het middelbaar was ik nu niet bepaald een sociaal of populair kindje en tijdens de middagpauze ging ik mij altijd op de trap zetten, op de 3de verdieping, in blok C. Daar waar praktisch al geen mensen moesten passeren en toch niemand het opmerkte als je daar zat. Om rustig mijn boterhammetjes op te eten en mijn MP3 eventjes op te zetten. Die blok was zo ingericht als een soort 'trappenhal' (is dat het juiste woord?), vanop eender welke verdieping kon je over de leuning van die spiraalvormige trap gaan hangen en het plafond van het gebouw zien en alle verdiepingen die nog zouden komen. Je kon ook gewoon alles horen. Tijdens 1 van mijn middagen, heb ik ontdekt (door een toevallig geluid) dat iemand een verdieping boven mij, op de trap exact hetzelfde deed. Sindsdien hoorde ik die elke middag daar zitten (door echt op geluiden te gaan letten) en hij/zij wist ook goed genoeg dat ik daar zat. Maanden aan een stuk hebben we dat zo gedaan, geen van beiden heeft ooit 1 woord gezegd, we zaten daar gewoon in stilte (best genant, want je weet dat je elkaar kan horen en er gewoon bewust wordt gezwegen...). De enige geluiden die gemaakt werden waren de geluidjes van af en toe een sms-bericht, het geritsel van zilverpapier waarin de boterhammetjes verpakt zaten en af en toe eens een kuchje. Achteraf voel ik me daar zo'n idioot over, ik had beter gewoon eens "hallo" moeten gaan zeggen ofzo, ik ben zelfs nooit te weten gekomen wie dat was (ik kwam later aan en ging weer vroeger weg, heb die persoon nooit gezien). Ik heb uiteindelijk dan wat 'vriendjes' gemaakt en ging daar 's middags mee eten, maar heb mij vaak (en nog lang) afgevraagd of die persoon nog steeds in blok C zou zitten tijdens de middagpauzes...
Leg dat eens uit...
Hmm heel kort: ik leerde iemand kennen tijdens de vakantie en na die vakantie brak ze me haar lief.. Paar weken later waren we samen..
Haar ex was zo'n streverke me veel fake "populaire" vriendjes op school, dus er ging snel een verhaal de ronde dat ik haar had afgepakt van hem.. Sindsdien was ik een outsider op school (boeien ^^)
Langs de andere kant ben ik een jaartje bevriend geweest me ne weirdo.. Ma twas nen hardcore gamer en we hadden dezelfde sadistische humor
dus al de rest altijd ambetant als wij ons amuseerden op school 
Maar: ik was al schoolmoe van men 3e middelbaar, dus kwam enkel na school vo men diploma te behalen.. Vrienden maken op school heeft me in het middelbaar nooit geinteresseerd
Atomsk
Legacy Member
Een kleine, brave, stille, naïve zevenjarige Atomsk moest ooit eens een Broederlijk-Delen-Actie-achtig-iets bijwonen. Met mijn gezegende 28 lentes, was dat nog in een tijd waarbij de jongens en meisjes in een aparte school zaten. Ergens in een vergeten, Haspengouws boerengat, waarbij de schoolpoort letterlijk tegenover de kerkpoort was. Een vrome, godsdienstige bedoening, dus.
De uiteenzetting begon over het lot van de kindjes in Pakistan, die onder erbarmelijke omstandigheden leefden, moesten werken en geen toegang hadden tot sanitair. Dat werd daar getoond, met video, en al. Die moesten daar werken op onze leeftijd en wij konden nauwelijks lezen of schrijven, amai! Meer zelfs! Als die moesten kaka doen, dan hadden die zelfs geen WC-papier! En die veegden hun kont af met hun linkerhand! "Bèèèèèkes", aldus kleine Atomsk en zijn lotgenootjes.
Nu was het de bedoeling dat wij pakjes band-aids (ofte: "plekkerkes") moesten gaan verkopen, maar die madam daar vanvoor wou onszelf tot die clue laten komen. Dus vraagt zij aan ons allemaal:
"Wat kunnen wij nu doen voor de kiendjes in Pakistan"?
Iedereen dacht eens heel goed na, tot mini-Atomsk hét antwoord had:
"WC-papier kopen voor de kiendjes in Pakistan!"
...en toen begon iedereen heel hard te lachen met mij, want die dacht dat ik een grapje maakte, maar ik meende dat dus wel echt. Het povere bestaan van de Pakistaantjes ging aan mij voorbij, maar geen WC-papier, gat ging er toch niet in bij mij.
Mijn excuses voor de kinderlijke schrijfstijl. Ik heb sinds dit weekend een kat en zit nog vast in de guuguubuubuu modus.
De uiteenzetting begon over het lot van de kindjes in Pakistan, die onder erbarmelijke omstandigheden leefden, moesten werken en geen toegang hadden tot sanitair. Dat werd daar getoond, met video, en al. Die moesten daar werken op onze leeftijd en wij konden nauwelijks lezen of schrijven, amai! Meer zelfs! Als die moesten kaka doen, dan hadden die zelfs geen WC-papier! En die veegden hun kont af met hun linkerhand! "Bèèèèèkes", aldus kleine Atomsk en zijn lotgenootjes.
Nu was het de bedoeling dat wij pakjes band-aids (ofte: "plekkerkes") moesten gaan verkopen, maar die madam daar vanvoor wou onszelf tot die clue laten komen. Dus vraagt zij aan ons allemaal:
"Wat kunnen wij nu doen voor de kiendjes in Pakistan"?
Iedereen dacht eens heel goed na, tot mini-Atomsk hét antwoord had:
"WC-papier kopen voor de kiendjes in Pakistan!"
...en toen begon iedereen heel hard te lachen met mij, want die dacht dat ik een grapje maakte, maar ik meende dat dus wel echt. Het povere bestaan van de Pakistaantjes ging aan mij voorbij, maar geen WC-papier, gat ging er toch niet in bij mij.
Mijn excuses voor de kinderlijke schrijfstijl. Ik heb sinds dit weekend een kat en zit nog vast in de guuguubuubuu modus.
ad:.glashelder
Legacy Member
In 't tweede of derde middelbaar hadden we zo een leraar die we de bijnaam 'adelaar' hadden gegeven (don't ask ). Tijdens de les Frans was ik half dingen aan het vragen/antwoorden met een vriendin die eigenlijk aan de andere kant van de klas zat. We konden dus niet echt praten maar 't moest met gebaren of overdreven articuleren. Nu wou ik iets zeggen over die adelaar-leraar maar ze snapte het niet. Dus ik begon zo met mijn armen te wapperen als een vogel die vliegt. Ze snapte het nog niet dus ik nog eens.
En ineens hoor ik de lerares zeggen: "Awel, glashelder, ga je weg vliegen?
" en toen bleek dat zij (en de hele klas) al hele tijd naar mij aan 't kijken waren Dat was haar opgevallen, zij was gestopt met de les en naar mij aan 't kijken en toen de hele klas meekijken. Terwijl ik daar zat te wapperen 
In 't derde had ik ook zoiets. Ik was net veranderd van school dus ik kende niet echt mensen in mijn klas, die zaten ook al een paar jaar samen. 's Middags had ik dus niemand om mee te eten. En ik was dan nog zo'n superonzeker meisje dus ik ging echt niet heel alleen in die refter gaan zitten. 't Was een BSO-school en eigenlijk was ik doodsbang van iedereen daar
Dus ik ging zogezegd thuis eten maar zette mij gewoon op een bankje in een parkje aan de kerk, om mijn boterhammetjes op te eten.
Op mijn vorige school was er zo'n hele bende meisjes met wie ik niet overeenkwam (of nou ja, zij kwamen niet overeen met mij) en die mij half hadden gepest en mij niet aanvaardden omdat ik zo'n rare was. Ik had gewoon niet echt behoefte aan in de pauze bij 10 andere meisjes in een cirkeltje te staan om te roddelen of whatever, ik had gewoon één goeie vriendin en die hele meute interesseerde mij niet zo. En dat namen ze mij dus kwalijk en toen deden ze de hele tijd lastig tegen mij omdat ik zo 'asociaal' was.
Nu goed, ik zat op een nieuwe school dus op zich had ik geen last meer van die meisjes, maar die school was heel dicht bij mijn oude school en dat bankje/parkje was er zo net tussenin. Dus als ik daar dan helemaal alleen mijn boterhammetjes zat op te eten, zag ik ze wel eens passeren. Ik was altijd bang dat ze mij daar alleen zouden zien zitten en zouden lachen of weer lastig doen. Da's nog lang zo voortgegaan, ook toen ik wél een vriendin had op de nieuwe school kon die niet altijd mee gaan eten en zat ik daar dan weer op dat bankje.
Ik was eigenlijk best wel een triest en bang muisje, zo tussen mijn 12de en 15de. Daarna boos en depressief Nu gewoon normaal gelukkig, kom altijd met iedereen overeen en geen moeilijk gedoe.
). Tijdens de les Frans was ik half dingen aan het vragen/antwoorden met een vriendin die eigenlijk aan de andere kant van de klas zat. We konden dus niet echt praten maar 't moest met gebaren of overdreven articuleren. Nu wou ik iets zeggen over die adelaar-leraar maar ze snapte het niet. Dus ik begon zo met mijn armen te wapperen als een vogel die vliegt. Ze snapte het nog niet dus ik nog eens.En ineens hoor ik de lerares zeggen: "Awel, glashelder, ga je weg vliegen?
" en toen bleek dat zij (en de hele klas) al hele tijd naar mij aan 't kijken waren Dat was haar opgevallen, zij was gestopt met de les en naar mij aan 't kijken en toen de hele klas meekijken. Terwijl ik daar zat te wapperen Oh, ik word er helemaal triest van.BlazeMusic zei:
In 't derde had ik ook zoiets. Ik was net veranderd van school dus ik kende niet echt mensen in mijn klas, die zaten ook al een paar jaar samen. 's Middags had ik dus niemand om mee te eten. En ik was dan nog zo'n superonzeker meisje dus ik ging echt niet heel alleen in die refter gaan zitten. 't Was een BSO-school en eigenlijk was ik doodsbang van iedereen daar
Dus ik ging zogezegd thuis eten maar zette mij gewoon op een bankje in een parkje aan de kerk, om mijn boterhammetjes op te eten.Op mijn vorige school was er zo'n hele bende meisjes met wie ik niet overeenkwam (of nou ja, zij kwamen niet overeen met mij) en die mij half hadden gepest en mij niet aanvaardden omdat ik zo'n rare was. Ik had gewoon niet echt behoefte aan in de pauze bij 10 andere meisjes in een cirkeltje te staan om te roddelen of whatever, ik had gewoon één goeie vriendin en die hele meute interesseerde mij niet zo. En dat namen ze mij dus kwalijk en toen deden ze de hele tijd lastig tegen mij omdat ik zo 'asociaal' was.
Nu goed, ik zat op een nieuwe school dus op zich had ik geen last meer van die meisjes, maar die school was heel dicht bij mijn oude school en dat bankje/parkje was er zo net tussenin. Dus als ik daar dan helemaal alleen mijn boterhammetjes zat op te eten, zag ik ze wel eens passeren. Ik was altijd bang dat ze mij daar alleen zouden zien zitten en zouden lachen of weer lastig doen. Da's nog lang zo voortgegaan, ook toen ik wél een vriendin had op de nieuwe school kon die niet altijd mee gaan eten en zat ik daar dan weer op dat bankje.
Ik was eigenlijk best wel een triest en bang muisje, zo tussen mijn 12de en 15de. Daarna boos en depressief
Nu gewoon normaal gelukkig, kom altijd met iedereen overeen en geen moeilijk gedoe.hehAtomsk zei:
JorisBlack
Legacy Member
Gamer94 zei:Wafelverkoop vorig schooljaar..
We bellen ergens aan, de persoon doet open..
Ikke: goeiemiddag meneer, wij verkopen wafels om onze schoolreis te sponsoren
Persoon: mevrouw.. Ja kzal geld gan halen
Ikke: ...
De personen die bij mij waren maar lachen :')
Die had al een wafel dus.
Sorry.
Lt. KroftDünkel
Legacy Member
Gamer94 zei:Wafelverkoop vorig schooljaar..
We bellen ergens aan, de persoon doet open..
Ikke: goeiemiddag meneer, wij verkopen wafels om onze schoolreis te sponsoren
Persoon: mevrouw.. Ja kzal geld gan halen
Ikke: ...
De personen die bij mij waren maar lachen :')
Even een genant moment beleven door het slechtste verhaal ooit mee te delen..
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.