Even verhaaltje doen:
4 jaar samengeweest en was niet de ideale relatie. Veel ruzies, kwamen vaak niet overeen, paar keer klein misstapje langs beide kanten. Heb het 3 maanden geleden dan gedaan gemaakt omdat ik dacht dat dat het beste was voor ons beide, maar had nog altijd gevoelens. Zij is dan na een maand samen met iemand anders (persoon waarmee ze 1,5 jaar in de relatie een aantal maanden platonische affaire had) en ik kon dat moeilijk verwerken. Was wel blij voor haar dat ze iemand beter passend had en dat ze gelukkig was maar het doet toch altijd pijn. Hebben de hele tijd wel nauw contact blijven houden en kwamen erg goed overeen. Twee maanden later nu heb ik enorme spijt maar was het telaat, heb me de laatste week bipolair en depressief gevoeld. Nu net brak ik en heb ik een fameuze scheldtirade opgezet waar ik niet trots op ben. Maar het is nu definitief voorbij en kan ik verdergaan I guess. Gaat een harde periode worden (en nog examenperiode ook) zonder haar want ze was de enige waar ik echt een emotionele band mee had. Ik wou dat het anders was gelopen maar heb het allemaal aan mezelf te danken dus moet er mee verder.
Geen idee waarom ik dit hier typ, moest dit gewoon even anoniem kwijt.