Na lang nedenken heb ik uiteindelijk toch maar beslist om mijn verhaal aan het forum voor te leggen. Het kan goed zijn dat hierna de helft van het forum mij uitlacht (en de andere helft mij zielig vindt), maar ik ga toch maar even bij jullie ten rade komen.
Ok, situatieschets:
Ik ben 23 jaar, en heb nog
nooit een vriendin gehad. De redenen hiervoor zijn simpel:
- Ik ben niet direct een adonis (maar mij écht lelijk noemen zou er nu ook wel over gaan)
- Ik ben ook niet super sociaal, en bij mensen die ik volledig niet ken zal ik dan ook niet veel zeggen. (Niet direct handig om meisjes te ontmoeten dus)
- Mijn gebrek aan echte buitenshuise hobbies, in combinatie met mijn studierichting doen mij ook niet veel meisjes ontmoeten. Al is het maar op gewoon vriendschappelijke basis.
Nu, al deze redenen achter mij gelaten kom ik dan de laatste tijd toch best goed overeen met iemand. Het probleem: Ik ben al vanaf het begin in de friends zone gesukkeld, en weet nu echt niet meer wat er mee aan te vangen...
Ik heb ze in oktober leren kennen, kon er al direct goed mee overweg, maar had nog niet direct "gevoelens". Die zijn dan na verloop van tijd gekomen.
Nu vraagt u zich misschien wel af: "Hoe heb je haar dan toch leren kennen, ondanks de bovenstaande lijst?".
Ze had juist een lange relatie achter de rug en wilde met een deel van haar oude vriendengroep even niets meer te maken hebben. 2 vrienden van mij kenden haar al een tijdje, en hadden haar eens uitgenodigd voor een drink bij hen thuis. Het klikte meteen, en de volgende weken/maanden ging ze dan ook altijd mee met ons. Ze was dus eerder een goede vriendin van de groep, en niet enkel van mij. Nu klikte het tussen haar en mij goed, maar ook tussen haar en mijn beste vriend... (voelt g'em al aankomen?
)
Na verloop van tijd zijn zij met 2 dan toch samengekomen, maar het was al redelijk snel gedaan (2 maanden, nu ongeveer anderhalve maand geleden). Probleem is: Ik voel nog altijd hetzelfde voor haar.
Natuurlijk is dit best rot want:
1: Ze is een goede vriendin, en spijtig genoeg heb ik van haar geen idee of het ook maar enigzins wederzijds is. Op de vrouw af mijn gevoelens openbaren zou misschien niet zo'n goed idee zijn, en zou onze vriendschap misschien meer kwaad dan goed doen.
2: Ze is en blijft nog altijd de ex van mijn beste vriend... Ook al is alles tussen hen met twee nog altijd vriendschappelijk denk ik niet dat hij er al te blij mee zou zijn dat ik eventueel iets met haar begin. (noot: Hij wist hoe ik tov haar stond voordat zij een koppel waren)
Iemand hier die iets van raad heeft over hoe hier mee om te gaan? Ik kan natuurlijk blijven doen alsof mijn neus bloed en gewoon "een vriend" blijven voor haar. Maar dat begint hoe langer hoe lastiger te worden, en ik wil gewoon een uitkomst tot dit hele verhaal.
PS: Sorry als ik off-topic ga van het gesprek over anale seks
.
