Gisteren tijdens het uitgaan iemand tegen het lijf gelopen, een pracht van een meid voor zover ik uit een eerste indruk kon afleiden. In eerste instantie had ik er niet op gereageerd, maar naarmate de avond vorderde sprong ze meer in het oog doordat ze met haar vriendinnen vrijwel tegenover onze groep kwam te staan. Soit, niets speciaals en me gewoon verder geamuseerd met de kameraden.
Met elkaar te passeren is het op een gegeven moment tot een korte dans uitgedraaid tussen mij en haar; rug-tegen-borst wat wel vaker gebeurd wanneer een goed liedje gedraaid wordt. Kortom, niet iets waar ik veel achter ga zoeken. Ware het niet dat we niet veel later flirtende blikken met elkaar aan het uitwisselen waren. Leuk, spontaan, niet te opdringerig, maar daar bleef het dan ook bij.
Mijne kameraad bood zich dan ook aan om mijn "wingman" van dienst te zijn. Op zich geen slecht idee omdat er toch geen schot in de zaak kwam langs mijn kant. Jammer genoeg ben ik er niet op ingegaan. Zoals gewoonlijk speelde faalangst (bij gebrek aan een betere term) me weer parten, en het feit dat ik in het verleden meer blauwtjes gelopen heb dan een smurf helpt de situatie niet.
De dag erna zit ik dan met zo'n "stommerik, ge hebt uw kans weer verkeken" gevoel. :doh: Och ja, als ik haar nog eens tegenkom heb ik misschien de ballen aan mijn lijf om er iets van te maken.
