Archief - Heb jij een lief: the sequel deel 23
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.
Foxiie
Legacy Member
Philharmoniker zei:
Ik voel me dan wel goedkoop... I think.
Preske zei:
Het is goed gegaan maat om zo'n situatie te vermijden heb ik hen gecraagd om elkaar niet te zien tot hij erover heeft nagedacht. True, toen we bij elkaar waren vergaten we het feit dat dat allemaal gebeurd was. Maar het staat nu eenmaal tss ons in. Maar aan de andere kant denk ik: hij doet nu al alsof er niets aan de hand is dus hij zal het mss wel sneller vergeten/vergeven dan gedacht?
Verstuurd van mijn GT-I9100 met Tapatalk
Xirtanneke
Legacy Member
Nog een allerlaatste update van mij: We zijn dus nog steeds uit elkaar, nog steeds definitief. Ik hoor mijn zoontje nog iedere dag en voor de rest houden we het zo sec mogelijk en er is nog steeds geen ruzie van gekomen. Dat is alvast een opluchting.
Voor de rest heb ik een moeilijk jaartje achter de rug (agorafobie, niet meer buiten durven/willen etc). Uiteindelijk merkte ik dat ik helemaal niet meer kon functioneren na de relatiebreuk (constante paniekaanvallen enz...) en heb ik me laten opnemen in het ziekenhuis. Ik dacht dus dat dit van de stress kwam. Na vele testen is er echter uitgekomen dat ik een hartafwijking heb waardoor mijn hartslag in rust trough the roof gaat en mijn hart dus veel te snel zuurstof naar mijn hersenen pompt en ik me daardoor constant opgejaagd voel, paniekaanvallen krijg, hartkloppingen, me duizelig voel enz.
Ter vergelijking: een normale hartslag in rust is rond de 70, die van mij was meer dan het dubbele. Dit wordt in stress-situaties dan nog eens wat extra verhoogd. Ik krijg de laatste paar dagen medicatie om mijn hartslag te reguleren en ik voel me (lichamelijk) fantastisch. Ik moet dus eigenlijk dankbaar zijn voor de relatiebreuk, anders was ik dit nooit te weten gekomen. Uiteindelijk bizar hoe dingen lopen.
Voor de rest heb ik een moeilijk jaartje achter de rug (agorafobie, niet meer buiten durven/willen etc). Uiteindelijk merkte ik dat ik helemaal niet meer kon functioneren na de relatiebreuk (constante paniekaanvallen enz...) en heb ik me laten opnemen in het ziekenhuis. Ik dacht dus dat dit van de stress kwam. Na vele testen is er echter uitgekomen dat ik een hartafwijking heb waardoor mijn hartslag in rust trough the roof gaat en mijn hart dus veel te snel zuurstof naar mijn hersenen pompt en ik me daardoor constant opgejaagd voel, paniekaanvallen krijg, hartkloppingen, me duizelig voel enz.
Ter vergelijking: een normale hartslag in rust is rond de 70, die van mij was meer dan het dubbele. Dit wordt in stress-situaties dan nog eens wat extra verhoogd. Ik krijg de laatste paar dagen medicatie om mijn hartslag te reguleren en ik voel me (lichamelijk) fantastisch. Ik moet dus eigenlijk dankbaar zijn voor de relatiebreuk, anders was ik dit nooit te weten gekomen. Uiteindelijk bizar hoe dingen lopen.
Foxiie
Legacy Member
kinxton zei:En hupsakee, 't is gedaan! 3 weken, ze ging volgend weekend afkomen, ze mag nog altijd...
Als ze niet afkomt, dan zal ik de enige foto die ik van haar gemaakt heb eens printen en verscheurd naar haar opsturen
:kidding:
Alle, hoe is da gebeurd?
Edit: heb het gelezen in je reactie achteraf
da_flux zei:
Dit dus...
Verstuurd van mijn GT-I9100 met Tapatalk
Foxiie
Legacy Member
kinxton zei:Jawel. 't Was ook wel een ferm patéke, maar die was 'te' plakkend...
Zo snel mogelijk niet hoor, op 't gemakske... 't Zou wel fijn geweest zijn
Ja dat was 't echt, maar om het echt liefde te noemen, dat nu niet meteen, daarom dat ik nu toch wel wat in de war ben, 'k begrijp haar keuze niet echt om ermee te stoppen, we hadden leuke vooruitzichten en wilden allebei graag een citytripke doen binnen enkele maanden...
Ze is dus, volgens haar sms, niet klaar voor een relatie, ze wil nog een hele tijd alleen blijven en het heeft helemaal niks met mij te maken want ik was altijd super lief voor haar. En de afstand zou ook parten spelen, al is dat laatste het minst waarvan ze wakker lag.
Zo gezegd zijnde, ik ga er helemaal niet van wakker liggen, het is gedaan. Punt.
Op naar beter, 't was al niet zo ver, maar zo'n labiel geval wil ik echt niet meer tegenkomen, zo'n ferm patéke, maar ja... 'k Heb ze ten minsten binnen gedraaid en we hebben samen plezier gehad!
Ge zou voor niet minder meer op je hoede moeten zijn als man...
Man man man...
'k Ging 't ook net zeggen...
Het citytripke kunde nog altijd doen he
Verstuurd van mijn GT-I9100 met Tapatalk
Foxiie
Legacy Member
Langs de ene kant klote dat ge het nu pas te weten komt. Maar langs de andere kant: het is goed dat ge weet waaraan het ligt. Die paniekaanvallen zijn dus ni louter van het liefdesverdriet ofzo. Alvast veel sterkte, en wat er ook gebeurt: probeer u vast te houden aan u zoontje. Zie hem als uw motivatie voor alles. Een kind kan een serieus lichtpuntje zijn in het leven van een ouderXirtanneke zei:
Verstuurd van mijn GT-I9100 met Tapatalk
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.