Saphira
Legacy Member
BlazeMusic zei:Kort verhaal: kut periode, hij was er zoals gewoonlijk altijd voor mij zoals de 8 jaar ervoor, heeft gevoelens langs beide kanten opgewekt.
Lang emo verhaal, niet geschikt voor lezers die allergisch zijn aan meligheid:
Wel, laat ik het zo uitleggen: ooit al meegemaakt dat ge iemand kent, waarvan ge denkt dat het iets had kunnen worden als sommige dingen anders waren gelopen? Dat had ik dus. Ik heb hem altijd leuk gevonden, stiekem een kleine crush (ik ken hem al 8 jaar ondertussen). Ik was 14 toen ik hem leerde kennen, en hij was 18. Altijd gewoon goeie vrienden geweest, ik kon met alles over hem praten.
Hij heeft heel mijn liefdesleven een beetje op de voet gevolgd. Bij mijn eerste vriendje (toen ik 16 was), zei hij dat ik beter kon krijgen, en dat het niet goed zou aflopen. Hij had jammer genoeg gelijk, it all turned to shit, hij stond elk moment van de dag klaar om mij te troosten. Letterlijk elk uur van de dag kon ik hem bereiken als ik wilde praten.
Mijn 2de vriendje (toen ik 19 was) was niet veel beter, werd een smeerlapke na een tijdje, heb hem gedumpt. Wist niet goed hoe ik me voelde in die periode (was het terecht dat ik hem dumpte of niet?), die goeie vriend heeft mij er weer doorgehaald. Soms met de flauwste grapjes, maar ik moest er wel elke keer om lachen.
Mijn 3de vriendje (zoals sommige hier wel weten, de roodharige jongeman die op een schippersboot werkte en waarmee het sinds december uit is) leek ideaal. Plannen om te gaan samenwonen, samen centjes sparen, heel gelukkig... Tot bleek dat hij met meerdere meisjes in bed dook achter mijn rug om. Ook stande pede aan de deur gezwierd. Niet dat ik er zo kapot aan ging, maar er kwam wel ineens een grote leegte, vooral omdat zoveel plannen dan ineens wegvielen.
Het kwam vooral door het wegvallen van die plannen dat ik een beetje doelloos rondliep. Ik wist niet meer wat te doen, en die goeie vriend vroeg om een weekendje af te komen. Hij maakte zich ongerust over mij (ook al vond ik dat ik er goed mee omging) en vond dat ik een goeie knuffel verdiende na al dat dramatisch gedoe. Ik dus met de trein naar daar, heel het weekend serieus in de watten gelegd geweest, hij maakte ontbijt voor mij, we gingen weg zodat ik wat kon ontspannen en het weekend is voorbij gevlogen eigenlijk.
Het is toen dat ik ben beginnen te beseffen dat hij al 8 jaar voor mij klaarstond, en ik dat altijd als vanzelfsprekend gevonden heb, omdat ik dat al gewoon was sinds mijn 14de. Een 2de weekend volgde al snel, weer enorm veel gelachen en plezier gemaakt. Was al lang geleden dat ik mij nog zo gelukkig gevoeld had en ik begon hem ook te missen wanneer ik terug in Belgie was
Uiteindelijk hebben we dat onderwerp aangesneden. Ik heb hem gezegd dat ik hem enorm dankbaar was voor alle jaren steun, en altijd klaar staan, en dat als er iets was dat ik kon terug doen, ik er zelfs niet over zou twijfelen. Toen zei die droogkloot heel serieus: "wees mijn vriendin"Bon, ik heb er positief op gereageerd, ik wilde zien of die crush van vroeger iets meer kon zijn.
Nog geen seconde spijt gehad van mijn beslissing. Alles gaat zo goed sindsdien. Kan mij niet voorstellen dat ik nog voor een ander zou kiezenKrijg van mijn familie soms een beetje gezeik te verwerken over het leeftijdsverschil (ik ben 22, hij 26, wat maakt het uit?). Hij maakt mij heel gelukkig en hij zegt toch ook dat ik hem niet gelukkiger kon maken (ik zal alvast de kotszakjes klaarhouden voor de mensen die hier geen meligheid verdragen...)
Ik weet natuurlijk niet hoe het over een jaar zal zijn ofzo, ik weet gewoon dat het NU heel goed gaat, en ik geniet van nu
Hier zit er ook 4,5 jaar tussen, uiteindelijk vind ik dat ook geen zo'n groot leeftijdsverschil. Raar dat je ouders dit wel vinden? Zijn zij van dezelfde leeftijd misschien?
ad:
