BlazeMusic
Legacy Member
Gewoon mijn graduaatsdiploma hier halen, en optioneel het extra jaar in Belgie, als het toch te lang zou duren om mijn bachelor te halen in Nederland (wat ik ondertussen betwijfel, na recent nieuws).glashelder zei:
Met 4 extra jaren kan ik niet leven, met 2 misschien nog wel. Dan kan ik tussendoor gaan werken en zelf iets opbouwen.
Ondertussen toch ook het nieuws gekregen dat ik een bom aan vrijstellingen zou krijgen, omdat ik in België meer vakken heb afgelegd, dan de Nederlandse graduaat-studenten ("associate degree-studenten) in hun programma hebben zitten. Aan onze Vlaamse graduaat zitten blijkbaar grotere eisen, en meer vakken. Moet m'n graduaat opsturen vanaf ik het in handen heb, en in Nederland kunnen ze me dan zeggen hoelang ik daar nog zou kunnen studeren. Hang dus alvast niet aan 4 jaar vast, eerder aan 2. Toch ook al een opluchting, dat vind ik meer doenbaar...
Mijn vader leek niet enthousiast om het plan dat ik in Nederland wil verder studeren op 2 jaar (indien mogelijk), en ondertussen kan sparen door te gaan werken. En dat snap ik, want uiteindelijk ben ik degene die hier kookt, de was doet, het huis op orde houdt, geld voorschiet, waarmee hij kan praten,... En ik wil dat alles goedkomt met mijn kleine broer en de rest van het gezin. Maar ik ben 22 ondertussen (en tegen die tijd 23-24), en ik droom er soms ook van om iets voor mezelf te kunnen opbouwen. Een appartementje huren, een spaarrekening hebben (waar effectief geld op staat...),... Maar hoe hij erop reageert, lijkt het egoïstisch langs mijn kant. Of een manier om "weg te geraken".
Het feit dat ik het huis wil uittrekken en op eigen benen wil staan, komt heel verkeerd over bij hem. Hij ziet het volgens mij soms als in de steek laten. Onlangs nog mogen horen dat ik "gerust nog mag verder studeren tot mijn 25ste in Belgie, omdat hij tot die tijd kindergeld voor mij trekt". Hij bedoeld het niet slecht, hij panikeert gewoon. Want als ik vertrek, moet hij het huishouden weer zelf regelen en is er niemand om op terug te vallen, ook emotioneel niet. Als ik hem de keuze geef, woon ik hier tot mijn 30ste
Ik probeer hem er heel rustig op voor te bereiden dat ik ooit wel eens zal moeten vertrekken om een eigen leven te starten, en hij zegt dan altijd dat hij dat goed vind. Maar in de tussentijd haalt hij zoveel mogelijk argumenten aan om toch zo lang mogelijk te blijven, zodat ik alles in goede banen kan leiden. Ik denk dat tegen de tijd ik afstudeer, hij zichzelf wel kan redden. Maar hij is het zo gewoon dat ik altijd voor hem klaarsta, dat de gedachte aan een verhuis heel pijnlijk is voor hem.
Ik doe er al bijna 3 jaar alles aan om hem financieel en emotioneel te ondersteunen, met heel veel geduld en liefde, maar soms zou het fijn zijn als hij eens zou inzien dat ik dit niet voor altijd kan blijven doen natuurlijk.
Ons kennende hebben we na drie dagen ruzie 
