Archief - Heb jij een lief: the sequel deel 24

Schwimm · 7 dec 2013

Mus86 zei:
Als je echt weet dat zij nog kapot is van haar breuk, zou ik een beetje oppassen voor jezelf.
Mogelijk zorgt de tijd die jullie samen doorbrengen voor nog sterkere gevoelens ofwel draait het uit dat zij jou ook leuk begint te vinden.
Optie drie kan zijn dat jij haar, door veel tijd doorbrengen, misschien toch niet zo tof meer lijkt te vinden .
In ieder geval is friendzone zo'n akelig woord. Precies zo purgatory..

Friendzone is inderdaad een soort vagevuur toch?

Ik denk als je wat geduld hebt, dat zichzelf zal uitwijzen. En zoals Mus zegt: let ook op met jezelf, als je weet dat zij nog met haar breuk in haar hoofd zit.
Als ze je niets kan bieden wat op een affectieve relatie lijkt (zelfs al zou ze het op zich wel willen) doordat haar gedachten continu bij haar ex liggen, moet je misschien overwegen om ze niet weken aan een stuk op dagelijkse basis te zien? Kan je wat "closure" krijgen in het geval ze geen relatie met je wilt en is het ook geen tantaluskwelling voor jou om ze dagelijks te zien.

In elk geval: vragen lijkt me het snelst antwoorden te brengen. Maar dan loop je natuurlijk het risico dat je haar "afstoot" omdat ze het gevoel heeft dat je haar de tijd niet geeft om haar breuk te verwerken.

Carlos Gardeboe · 8 dec 2013

lantaarnpaal zei:
mensen die liedjesteksten gebruiken om hun gevoelens te uiten

Queen - I'm Going Slightly Mad - YouTube

glashelder · 8 dec 2013

Lulukai zei:
Ooo Glashelder. Ik heb me nog afgevraagd wat er nog allemaal met jou gebeurd is het afgelopen jaar!

Oh, niet zoveel. Nog steeds samen met Mark. In april of mei of zo is hij mee geweest naar een familiefeestje, dat was wel tof. Iedereen vond hem aardig en hij heeft veel zitten zeveren en babbelen met mijn familie. Voor de rest alles goed

Sprits · 8 dec 2013

Hey,

Ik ga hier even mijn verhaal doen, om mijn hart is te kunnen luchten denk ik.

Het is sinds vandaag gedaan met mijn vriendin na 3 jaar en 7 maand waarvan 1 jaar en 7 maand samenwonend.
Zij was 19 en ik was 23 toen we elkaar leerde kennen. Alles ging goed. Het was wel een heel onzeker type terwijl ik juist het omgekeerde ben.
Na 2 jaar besliste we om te gaan samen wonen. Ik was al klaar voor het hele huisje, tuintje, kindjes gedoe. En zij zei dat ze graag jong moeder wou worden en dat we na het samenwonen gingen beginnen aan de kindjes.
Na een half jaar was ze veranderd van gedacht en wou ze terug meer uitgaan. Ik heb er nooit een probleem van gemaakt als ze alleen weg was, of met andere mensen. Dus liet ik haar ook doen. Af en toe ging ik nog is mee, maar het hele uitgaan gedoe was niets meer voor mij.
Nog een half jaar later begon ze raar te doen en dingen te verbergen i.v.m. een ex-vriend die ze was tegen gekomen een paar maand eerder. Die gast kwam constant bij ons thuis (als ik er niet was). Ze ging er altijd mee weg en van verschillende vrienden, die meegingen, heb ik de raad gekregen om toch wat op te passen.
Ze begon ook te liegen en dus had ik haar terug 'gefloten'. Serieuze ambras natuurlijk en na heel veel babbelen, kwam ik tot de beslissing om onze relatie te stoppen.
Na een weekje niet meer bij haar te slapen en heel veel babbelen, kwam dit terug in orde. En ging ze terug wat meer thuisblijven en niet meer afspreken met haar ex-vriend (hetgeen nog wel gebeurde).
Ik heb het nog een kans gegeven, maar de vertrouwensband was er niet meer voor mij.
Het moeilijke was, omdat ze zo onzeker was, dat ik altijd moest spreken. Van haar kant kwam bijna nooit een reactie. Maar ik bleef proberen om er toch nog iets van te maken.
Ze wist ook totaal niet wat ze wou. Ze had een job, maar was er niet blij mee, maar ze deed ook geen moeite om een andere te zoeken. Dan wilde ze weer gaan studeren, maar dan was het financieel moeilijker. Er was altijd wel iets en toch ook niet.

Met nog wat ups en downs kwam zij dan gisteren tot de beslissing om de relatie te stoppen. Ze is naar haar ouders thuis gegaan.
Nu zit ik hier alleen, allee ja, de poes is er nog, en ik weet niet goed wat ik moet voelen. Is het nu verdriet of toch blijdschap, of allebei. Ik heb er een dubbel gevoel bij.
Maar ja, tijd brengt raad zeker

Ik hoop dat ik mijn leven gewoon zo snel mogelijk terug kan oppakken.

Lolplayer · 8 dec 2013

Sprits zei:
Die gast kwam constant bij ons thuis (als ik er niet was).

Sprits · 8 dec 2013

Tja, ik heb er ook rare gedachten over gehad. Maar ik ben nooit te weten gekomen of er iets was tussen hun of niet...

AVGN · 8 dec 2013

Sprits zei:
...

Ge voelt verdriet omdat ge beseft dat ge de vod zijt die zij gebruikt heeft.
Komaan gast, die "ex vriend" komt zonder uw weten een tijd lang in uw eigen huis, gij weet daar nadien van & toch neemt ge haar terug in huis. Daar hebt ge uw plaatje op uw eigen voorhoofd geplakt "hey, je kan met me doen wat je wilt vanaf nu". En dat heeft ze ook gedaan, uiteindelijk heeft zij dan nog de beslissing durven/kunnen nemen om u achter te laten.

Tijd brengt raad? Maar maak uwzelf toch niets wijs. Ge gaat afzien, zwaar afzien de komende weken. En waarom? Om u duidelijk te maken dat ge moet leren uit uw fouten, stoppen naar het verleden te kijken & voort gaan met uw leven/toekomst.

Leest gij eigl wel wat ge zelf schrijft? Ja? Dan ziet ge toch zelf hoe belachelijk ge uwzelf hebt gemaakt tegenover uw ex vriendin? Ge hebt ze teruggefloten? Proficiat.

De enige reden dat ze na een week terug gekomen is omdat ze zelf onzeker was over de situatie waar ze zelf ging terecht komen zonder u & de "houvast".
Achteraf bekeken wanneer ze terug meer controle heeft gevonden heeft ze u laten zitten als de vod die ge zijt geweest voor haar. Ge hebt u laten doen, ge hebt u laten beliegen en uw eigen kot (!) laten gebruiken om haar ex te zien.

Ik zeg dit niet om u te kleineren maar om u te laten inzien dat ge idd uw leven zo snel mogelijk moet oppakken en voort moet gaan zonder haar. Geen aandacht meer aan schenken, ze is vanaf nu lucht voor u.

Chance dat ge uw poes nog hebt.

Lolplayer · 8 dec 2013

Kan ook zijn dat de blijdschap het gevolg is van dat hij van haar vanaf is en verdriet vanwege de gewoonte en het niet alleen zijn dat hij verliest.

AVGN · 8 dec 2013

Lolplayer zei:
Kan ook zijn dat de blijdschap het gevolg is van dat hij van haar vanaf is en verdriet vanwege de gewoonte en het niet alleen zijn dat hij verliest.

Als ge verdrietig moet zijn omdat de gewoonte weg valt is er sowieso iets mis met u & de relatie die er is geweest.
Het is menselijk, maar niet correct.

Sprits · 8 dec 2013

AVGN zei:
Ge voelt verdriet omdat ge beseft dat ge de vod zijt die zij gebruikt heeft.
Komaan gast, die "ex vriend" komt zonder uw weten een tijd lang in uw eigen huis, gij weet daar nadien van & toch neemt ge haar terug in huis. Daar hebt ge uw plaatje op uw eigen voorhoofd geplakt "hey, je kan met me doen wat je wilt vanaf nu". En dat heeft ze ook gedaan, uiteindelijk heeft zij dan nog de beslissing durven/kunnen nemen om u achter te laten.

Tijd brengt raad? Maar maak uwzelf toch niets wijs. Ge gaat afzien, zwaar afzien de komende weken. En waarom? Om u duidelijk te maken dat ge moet leren uit uw fouten, stoppen naar het verleden te kijken & voort gaan met uw leven/toekomst.

Leest gij eigl wel wat ge zelf schrijft? Ja? Dan ziet ge toch zelf hoe belachelijk ge uwzelf hebt gemaakt tegenover uw ex vriendin? Ge hebt ze teruggefloten? Proficiat. De enige reden dat ze na een week terug gekomen is omdat ze zelf onzeker was over de situatie waar ze zelf ging terecht komen zonder u & de "houvast".
Achteraf bekeken wanneer ze terug meer controle heeft gevonden heeft ze u laten zitten als de vod die ge zijt geweest voor haar. Ge hebt u laten doen, ge hebt u laten beliegen en uw eigen kot (!) laten gebruiken om haar ex te zien.

Ik zeg dit niet om u te kleineren maar om u te laten inzien dat ge idd uw leven zo snel mogelijk moet oppakken en voort moet gaan zonder haar. Geen aandacht meer aan schenken, ze is vanaf nu lucht voor u.

Chance dat ge uw poes nog hebt.

No offense taken..

Dien uitleg heb ik al zoveel keer mogen horen van vrienden maar echt juist hetzelfde

. Nu besef ik da ook wel. Want ik wist toen den eerste keer ook wel dat ik niet terug moest beginnen. Ze zeggen zo dikwijls dat ik veel te braaf ben

.

Misschien zoals lolplayer zegt, ik ben langs de ene kant wel opgelucht dat het gedaan is en dat ik verder kan en langs de andere kant. Heel de shit met terug een appartementje zoeken dat financieel mogelijk is als alleenstaande dan, alles splitsen, de verhuis, het alleen zijn, ...

Ik ga gewoon proberen om er het beste van te maken en haar zo, zoals je zegt, gewoon als lucht te bezien.

AVGN · 8 dec 2013

Sprits zei:
...

Ik wens je er oprecht veel sterkte en succes mee.

binozoet · 8 dec 2013

SPRITS
gast gij zijt blnd geweest als je het zelf gaat beseffen,gaat er een zware tijd aanbreken! herpak u ,leer eruit !! en vooral laat die meid nimmer in je leven! na regen komt zonneschijn,dus kop omhoog! je komt zeker en vast een veeeeel betere tegen

Tah_b00nz0r · 8 dec 2013

Sprits zen gedachtengang komt mij bekend voor.. Na t einde van mn relatie was k ook opgelucht maar ook ontzettend veel verdriet.

Probeer ni meer naart verleden te kijken en idd ander en beter. Kheb het er na1j en 2m nog vaak moeilijk mee om ni naart verleden te kijken..

Lulukai · 8 dec 2013

glashelder zei:
Oh, niet zoveel. Nog steeds samen met Mark. In april of mei of zo is hij mee geweest naar een familiefeestje, dat was wel tof. Iedereen vond hem aardig en hij heeft veel zitten zeveren en babbelen met mijn familie. Voor de rest alles goed

dat is goed om te horen!

Sprits zei:
WoT

Uiteindelijk denk ik niet dat dat op lange termijn had blijven kunnen duren. Hoeveel energie jij daar ook zou insteken, haar onzekerheid zou haar steeds wegtrekken en terughalen. Op een bepaalde manier was jij hetzelfde als haar job. Niet echt wat ze wou, maar een nieuwe relatie was beangstigend en wou ze geen moeite voor doen, terug alleen gaan wonen is financieel moeilijk,.... Daarom is het misschien goed dat zij de knoop (waar ze wss al maanden mee zat) heeft zelf doorgehakt en dat jij niet jaren hebt moeten afbrokkelen en inboeten.

Re@V0r · 8 dec 2013

@ Sprits: wees blij dat je er vanaf bent eerlijk gezegd
lijkt me gewoon een enorm onzeker en onstabiel persoon om mee samen te zijn... heb ook zo'n relaties gehad en na een tijd wordt zoiets zodanig vermoeiend dat je er zelf onderdoor gaat (hangt er natuurlijk ook vanaf hoe jij erop reageert... als je inderdaad als een vod zijt en je continu daarin laat meeslepen, dan zul je er idd weinig last van hebben

)

Sprits · 8 dec 2013

Lulukai zei:
Uiteindelijk denk ik niet dat dat op lange termijn had blijven kunnen duren. Hoeveel energie jij daar ook zou insteken, haar onzekerheid zou haar steeds wegtrekken en terughalen. Op een bepaalde manier was jij hetzelfde als haar job. Niet echt wat ze wou, maar een nieuwe relatie was beangstigend en wou ze geen moeite voor doen, terug alleen gaan wonen is financieel moeilijk,.... Daarom is het misschien goed dat zij de knoop (waar ze wss al maanden mee zat) heeft zelf doorgehakt en dat jij niet jaren hebt moeten afbrokkelen en inboeten.

Langs de ene kant besefte ik ook wel dat dit zo niet kon blijven duren. Maar langs de andere kant weet ik ook niet goed waarom ik toch nog bleef proberen om een stabiele relatie te hebben.

Re@V0r zei:
@ Sprits: wees blij dat je er vanaf bent eerlijk gezegd
lijkt me gewoon een enorm onzeker en onstabiel persoon om mee samen te zijn... heb ook zo'n relaties gehad en na een tijd wordt zoiets zodanig vermoeiend dat je er zelf onderdoor gaat (hangt er natuurlijk ook vanaf hoe jij erop reageert... als je inderdaad als een vod zijt en je continu daarin laat meeslepen, dan zul je er idd weinig last van hebben )

Hoe dikwijls dat ik dat niet heb mogen horen dat ik een vod ben van de vrienden

. Maar ja, ik probeerde haar gelukkig te maken. En ik ben ook niet direct een persoon om ruzie te maken.

Gelukkig heb ik wel een goede vriendenhoop waar ik op kan rekenen. Dat helpt mij ook wel om dit allemaal sneller te vergeten en verder te gaan

Lulukai · 8 dec 2013

Sprits zei:
Langs de ene kant besefte ik ook wel dat dit zo niet kon blijven duren. Maar langs de andere kant weet ik ook niet goed waarom ik toch nog bleef proberen om een stabiele relatie te hebben.

Hoe dikwijls dat ik dat niet heb mogen horen dat ik een vod ben van de vrienden . Maar ja, ik probeerde haar gelukkig te maken. En ik ben ook niet direct een persoon om ruzie te maken.

Denk dat dat deels in uw persoonlijkheid zal liggen.
Veel mensen hebben ook zoiets van: "ik heb al zoveel geinvesteerd in deze relatie, ik moet dat doén lukken". Welja op een bepaald punt ga jij er dan al je energie insteken en er niets meer voor terugkrijgen als de situatie zo is zoals bij jou.
Ik zeg altijd dat een relatie een werkwoord is, omdat je er niet van mag uitgaan dat het allemaal maar 'zomaar' zal lukken. Echter moet die effort dan toch van beide kanten komen. Je was blind en dacht het te kunnen redden, maar ik denk dat het de redding al voorbij was als ik je verhaal hoor.

Nuja goed, je moet jezelf dat niet verwijten, in tegendeel, je hebt het alle kansen gegeven dat je kon, dus je hebt jezelf absoluut niets te verwijten. Het enige punt is dat je jezelf weggecijferd hebt en op de achtergrond gezet hebt, terwijl je voor jezelf beter had moeten opkomen. Maar het is gelopen zoals het gelopen is, dus dat moet je proberen achter je te laten en verder gaan met je leven.

Sprits · 8 dec 2013

Lulukai zei:
Denk dat dat deels in uw persoonlijkheid zal liggen.
Veel mensen hebben ook zoiets van: "ik heb al zoveel geinvesteerd in deze relatie, ik moet dat doén lukken". Welja op een bepaald punt ga jij er dan al je energie insteken en er niets meer voor terugkrijgen als de situatie zo is zoals bij jou.
Ik zeg altijd dat een relatie een werkwoord is, omdat je er niet van mag uitgaan dat het allemaal maar 'zomaar' zal lukken. Echter moet die effort dan toch van beide kanten komen. Je was blind en dacht het te kunnen redden, maar ik denk dat het de redding al voorbij was als ik je verhaal hoor.

Nuja goed, je moet jezelf dat niet verwijten, in tegendeel, je hebt het alle kansen gegeven dat je kon, dus je hebt jezelf absoluut niets te verwijten. Het enige punt is dat je jezelf weggecijferd hebt en op de achtergrond gezet hebt, terwijl je voor jezelf beter had moeten opkomen. Maar het is gelopen zoals het gelopen is, dus dat moet je proberen achter je te laten en verder gaan met je leven.

Ik verwijt mijneigen zeker niets. Gewoon om het feit dat ik weet dat ik mijn best gedaan heb.
Maar toch blijf ik een dubbel gevoel hebben.

lynnson83 · 8 dec 2013

Sprits zei:
Ik verwijt mijneigen zeker niets. Gewoon om het feit dat ik weet dat ik mijn best gedaan heb.
Maar toch blijf ik een dubbel gevoel hebben.

Ge zijt nu toch al goed bezig, probeer je gevoel een plaats te geven, en laat het dan daar ook bij. Dit is een lesje dat velen moeten ondergaan, het enige wat je kan doen, is eruit leren en deze kennis meenemen naar je toekomstige relatie(s), hard times, good luck!

BlazeMusic · 8 dec 2013

glashelder zei:
Oh, niet zoveel. Nog steeds samen met Mark. In april of mei of zo is hij mee geweest naar een familiefeestje, dat was wel tof. Iedereen vond hem aardig en hij heeft veel zitten zeveren en babbelen met mijn familie. Voor de rest alles goed

Zeg Glasje, heb me dit altijd al afgevraagd... Hoe reageerden jouw ouders, vrienden en kennissen eigenlijk op het leeftijdsverschil tussen jou en Mark? Ikzelf verschil 4 jaar met mijn lief, en ik weet dat sommigen hier al bizar over deden, dus vroeg me af hoe dit bij jou verliep aangezien jullie toch een veel groter leeftijdsverschil hebben. Lijkt me op sommige momenten toch niet zo evident, ook al staat op liefde geen leeftijd. Is er dan ook geen verschil op bepaalde vlakken door die generatiekloof? Andere verwachtingen, andere doelen, andere visie op het leven?

Vind het wel knap dat dit voor jullie lukt, en al zo lang, maar stelde me dus even die vraag. Mijn excuses daarvoor :lol:

Sprits zei:
Hey,

Ik ga hier even mijn verhaal doen, om mijn hart is te kunnen luchten denk ik.

Het is sinds vandaag gedaan met mijn vriendin na 3 jaar en 7 maand waarvan 1 jaar en 7 maand samenwonend.
Zij was 19 en ik was 23 toen we elkaar leerde kennen. Alles ging goed. Het was wel een heel onzeker type terwijl ik juist het omgekeerde ben.
Na 2 jaar besliste we om te gaan samen wonen. Ik was al klaar voor het hele huisje, tuintje, kindjes gedoe. En zij zei dat ze graag jong moeder wou worden en dat we na het samenwonen gingen beginnen aan de kindjes.
Na een half jaar was ze veranderd van gedacht en wou ze terug meer uitgaan. Ik heb er nooit een probleem van gemaakt als ze alleen weg was, of met andere mensen. Dus liet ik haar ook doen. Af en toe ging ik nog is mee, maar het hele uitgaan gedoe was niets meer voor mij.
Nog een half jaar later begon ze raar te doen en dingen te verbergen i.v.m. een ex-vriend die ze was tegen gekomen een paar maand eerder. Die gast kwam constant bij ons thuis (als ik er niet was). Ze ging er altijd mee weg en van verschillende vrienden, die meegingen, heb ik de raad gekregen om toch wat op te passen.
Ze begon ook te liegen en dus had ik haar terug 'gefloten'. Serieuze ambras natuurlijk en na heel veel babbelen, kwam ik tot de beslissing om onze relatie te stoppen.
Na een weekje niet meer bij haar te slapen en heel veel babbelen, kwam dit terug in orde. En ging ze terug wat meer thuisblijven en niet meer afspreken met haar ex-vriend (hetgeen nog wel gebeurde).
Ik heb het nog een kans gegeven, maar de vertrouwensband was er niet meer voor mij.
Het moeilijke was, omdat ze zo onzeker was, dat ik altijd moest spreken. Van haar kant kwam bijna nooit een reactie. Maar ik bleef proberen om er toch nog iets van te maken.
Ze wist ook totaal niet wat ze wou. Ze had een job, maar was er niet blij mee, maar ze deed ook geen moeite om een andere te zoeken. Dan wilde ze weer gaan studeren, maar dan was het financieel moeilijker. Er was altijd wel iets en toch ook niet.

Met nog wat ups en downs kwam zij dan gisteren tot de beslissing om de relatie te stoppen. Ze is naar haar ouders thuis gegaan.
Nu zit ik hier alleen, allee ja, de poes is er nog, en ik weet niet goed wat ik moet voelen. Is het nu verdriet of toch blijdschap, of allebei. Ik heb er een dubbel gevoel bij.
Maar ja, tijd brengt raad zeker Ik hoop dat ik mijn leven gewoon zo snel mogelijk terug kan oppakken.

Ik denk dat er wel wat verdriet bij zit (of dat haal ik toch uit je tekst, correct me if I'm wrong), maar ergens ook opluchting. Een vertrouwensband is uiteraard belangrijk in een relatie, en als ze haar ex dan laat langskomen als jij er niet bent, en begint te liegen... In hoeverre kan dat vertrouwen er dan nog zijn? Ik denk dat er in zekere zin dus opluchting is, om van die drama "vanaf" te zijn en jullie eigen weg te kunnen gaan zonder in onzekerheid te zitten, maar kan me ook goed voorstellen dat dit niet wegneemt dat je haar mist. Als je toch al zolang bij elkaar bent, is het heel vreemd om er ineens terug alleen voor te staan.

Neem allesinds genoeg tijd voor jezelf. Je spreekt over een "dubbel gevoel", wat heel begrijpelijk is, maar misschien is het momenteel beter om te zorgen dat het met jou beter gaat, in plaats van teveel met de breuk bezig te zijn. Verwerk het op een rustige manier, en denk vooral genoeg aan jezelf.

Archief - Heb jij een lief: the sequel deel 24

Heb jij een lief?

Ja, ik ben samen met iemand van het andere geslacht.

Ja, ik ben samen met iemand van hetzelfde geslacht.

Neen, ik wil momenteel niemand in mijn leven.

Neen, maar ik ben op zoek.

Neen, ik heb nog nooit een lief gehad.

Neen, maar ik heb er wel een gehad.

Neen, maar ik ben wel verliefd.

Schwimm

Legacy Member

Carlos Gardeboe

Legacy Member

glashelder

Legacy Member

Sprits

Legacy Member

Lolplayer

Legacy Member

Sprits

Legacy Member

AVGN

Legacy Member

Lolplayer

Legacy Member

AVGN

Legacy Member

Sprits

Legacy Member

AVGN

Legacy Member

binozoet

Legacy Member

Tah_b00nz0r

Legacy Member

Lulukai

Legacy Member

Re@V0r

Legacy Member

Sprits

Legacy Member

Lulukai

Legacy Member

Sprits

Legacy Member

lynnson83

Legacy Member

BlazeMusic

Legacy Member