de avond voor dat haar boma begraven werd(vrijdag dus) heeft ze zo irritant gedaan, op een moment zei ze: verstaat gij de signalen niet...
dan ben ik er over begonnen.
kwam het er op neer ze weet het al sinds maandag...
en de reden is: ik zie me u geen toekomst, gij lust niets(cibofobie ik durf geen nieuwe dingen eten) dus ik kan geen toekomst opbouwen, ik kan niet naar vere landen met u(we zijn wel met 2 naar zwitserland/hongarije/frankrijk enzo geweest) of met u op restaurant...
gisteren dan voor de familie en voor de boma naar de begrafenis geweest...
deed zooveel pijn zoveel :'(
dan moest ze een tekstje leze en staat ze daar in een legging die ze van u heeft gekregen, een kleedje dat ze van u heeft gekregen, een ketting, armbandje en ring die ze van mij heeft gekregen...
natuurlijk is dat de familie rondt gegaan en niemand begrijpt haar... het salon van die boma wouden ze appart zettten voor mij en haar om te gaan samen wonen binnen een paar jaar...
hetgeen waar ik me nu aan op trek is dat iedereen... heel haar familie, heel mijn vriende groep allemaal denken ze dat het door de emoties komt.
nu is de begrafenis gedaan, nu kan ze niet naar haar boma, niet naar mij of niet naar school.
dus iedereen denkt dat ze nu in een zwart gat gaat vallen. en dat ze dan op haar beslissing waarschijnlijk(volgens iedereen, maar ik hou het op mss) terug gaat komen.
het zou wel kunnen want tot nu toe zat ze met haar hoofd bij haar boma, misschien dat ze nu aan ons begint de denken, aan de goede momenten, en mss komt ze dan terug...
maar het doet zoveel pijn :'(
achjah en vandaag en morgen zal het wel erger zijn want dan heb ik niets gepland staan
positief bekeke tijd met hopen, ben aan het kijken voor assertiviteits cursus, zelfvertrouwen cursus, faalangst cursus.
en ik ga wat meer sporten verzet men gedachte wat
duss ik ben off voor een half uurtje lopen