Myllan zei:
Well let me tell you something, ya'll.
Samen beslissen dat er geen toekomst meer in jullie relatie zit is één ding, samen aanvoelen dat het niet meer gaat is nog iets anders, samen beslissen om er een punt achter te zetten is echt kut maar het allerergste dat je als koppel kan overkomen (nou ja, 1 van de allerergste dingen) is gedwongen worden om die keuze te maken.
Je wordt verplicht om er een punt achter te zetten. Samen verder willen maar niet kunnen omdat het je door omstandigheden onmogelijk wordt gemaakt is het allerkutst wat je kan overkomen.
DAT allerliefste mensjes maakt de breuk nog ondraaglijker dan gewoon ondraaglijk. Tenminste dat ik mijn ervaring.
Ben jij dan verplicht geweest om je relatie stop te zetten? Wie doet een andere nu zo iets aan?
Wat dat "samen aanvoelen dat het niet meer gaat" betreft... Dat heb ik gehad op onze laatste reis, een maand voor zij (dus dat was niet echt "samen") er definitief een punt achter zette.
Na een keiharde ruzie beiden heel boos gaan slapen (ook al had ik er echt alles aan gedaan om nog de brokken te proberen lijmen die avond zelf maar 't is nogal een felle

).
's Morgens werd ik wakker, zij was ook wakker. Ik zei dat ik ondanks alles haar écht niet kwijt wou. Ze antwoordde dat ze hetzelfde voelde ook al leek het precies gewoon niet meer te gaan. Toen zei ik dat ik het ook aanvoelde alsof onze relatie gewoon opgeleefd was, alsof alles eruit gehaald was dat er ooit ingezeten had. En toch hebben we het nogmaals geprobeerd.
Voor iemand als ik die moeilijk dergelijke dingen onder woorden kon brengen was dat behoorlijk hard om plots te beseffen.
't Is ook behoorlijk scheef om dat moment plots weer voor mijn ogen te zien afspelen.