No shit... Van de week nog volop gesproken over samenwonen.
Hij stuurde vanmiddag een fb berichtje om te zeggen dat we moesten praten en dat hij mij wilde bellen. Ik zat op dat moment nog in de les (weekendles-graduaatsvak). Ik zei dat als het dringend was, hij het best alles uitlegde in een berichtje. Ik dacht dat z'n depressie weer opspeelde en was al zo'n halve speech aan het bedenken om hem op te vrolijken. Maar dat wilde hij niet, hij zou dan wel wachten tot ik thuis was, want hij wilde absoluut bellen. Goed, ik kom thuis, ik meld hem dat, en hij belt. Hij klonk een beetje emotioneel dood en zei dat de afstand heel moeilijk is voor hem en z'n gevoel het laat afweten de laatste tijd. Dat het hem spijt, maar dat het uit is. Geen drama gemaakt, rustig gepraat, gebleten (ik). Hij gaat het regelen met mijn spullen die nog daar liggen, en hij wil nog vrienden blijven en praten. Wat mij momenteel net iets te akward lijkt.
Morgen rationeel nadenken. Vandaag mij een vod voelen en mij voor een paar uur wentelen in zelfmedelijden en de toekomstplannen die van de tafel zijn geveegd. Is gewoon even nodig. Denk niet dat dit nog goed komt.
Na iets meer dan een jaar relatie doet dit toch wel even flink pijn. Ik ga me vanavond opnieuw bevrienden met een hoop chocolade en m'n pa smeken om sigaretten te halen vanaf hij thuis is.
Ik ga mij vandaag gewoon even flink kut voelen.