Hallo, ik zit dit topic al lang als stille genieter te bekijken.
Ik zit momenteel in een lastig parket... Misschien even jullie mening en raad vragen
Het zit zo:
Ik heb al lang een relatie met een meisje, momenteel is zij er 21 en ik 20. We hebben al een relatie van ons 15jaar. Maar sinds ik in de hogeschool zit begint het mij meer en meer moeilijker te worden om de relatie te behouden en twijfel ik ook meer. Ik zie mijn lief dood graag, en het is echt houden van. Maar de laatste tijd twijfel ik toch aan de relatie (mede door hogeschool toestanden, alsook gewoon het gevoel niet van mijn jeugd te kunnen genieten).
Daarnaast 'weerhoudt' (door haar ongenoegen te tonen) ze me op vlakken die ik wil in mijn toekomstig professioneel leven, maar steunt ze me ook veel in andere situaties.
Doordat ik twijfel heeft dit z'n effect op de relatie. Ik praat minder, meer (korte) discussie's, gemeenschap is naar een minimum (waarschijnlijk 1 of 2x in een maand...) etc... Maar de dag erna is alles weer goed. MAar toch blijft het gevoel.
Ik ben deze relatie ook aangegaan wanneer ik 'down' was over mezelf. In die 5jaar heb ik mijzelf ook volledig vanbinnen en vanbuiten getransformeerd waardoor er veel meer verleidingen zijn van buitenaf. Meisjes die sms'n, vragen of ik langs kom, mensen leren kennen, etc... LET OP: ik negeer zo'n gedrag altijd of ga er niet op in. In de 5 jaar heb ik ze nog nooit op welke manier dan ook bedrogen
Zij heeft buiten mij ook al meer 'vriendjes' gehad voor we een relatie aangingen. Ik niet. Zij is tot nu toe mijn eerste. Ik haar 5e ofzo. Nuja. Ik heb ze ook op de goede baan gezet, aangezien ze al met de politie in contact was gekomen en slechte vriendengroep had. Dankzij mij is dit allemaal weg.
Nu ik kan het ook niet gedaan maken... Enerzijds schuldgevoel dat ik ze achterlaat, terwijl ik praktisch 90% van haar leven ben. Daarnaast kom ik ook goed overeen met haar familie etc... Anderzijds wil ik even van mijn leven genieten, zonder stress en verantwoording. Gaan en staan waar ik wil. MAar ik ben bang voor het gemis dat ik zal hebben.
Nu ik weet echt niet wat gedaan...
