Emiel Goelen zei:
Seg het ging hier dus wel over mijn emotionele lijdensweg hè miekes
Kunt op zn minst een 'wat is dat een klotesituatie, Emiel' ergens er tussen flansen, al is het maar voor de schijn
Allez, ik heb uw wall of text maar eens gelezen dan..
Een breuk doet sommige mensen soms wat veranderen. Iedereen gaat daar anders mee om, dat moet ik u niet vertellen. Ik kan niet meer dan akkoord gaan dat gewoon rustig uit elkaar gaan zonder veel gedoe aangenamer is voor beiden, maar soms lukt dat niet. Ik denk dat de relatie die ge met een persoon hebt gehad ook wel een beetje bepalend is hoe ge daarmee om zou kunnen gaan.
Over mijn eerste lief en zijn nieuwe vlam heb ik na de breuk een glas fanta gegoten toen hij met haar stond te dansen voor mijn neus :'). Nu ja, ik was nog zot van hem, dus ik begrijp die satanische verpersoonlijking van uw ex wel deels

.
Mijn laatste breuk is na ongeveer 6 jaar koppelzijn super easy afgerond. We hadden een huis gekocht dus dat was een hele hoop miserie en gedoe, maar ik kon het niet vlotter gewenst hebben dan hoe het is gelopen. Ik had ook geen nood aan drama of what so ever. PS: ik was niet meer zot van hem.
Ik kan mij wel inbeelden dat het klote moet zijn om zo'n brief te vinden.
Wat ik niet begrijp is dat ge langer bij haar zijt gebleven dan ge wou, omdat ze u zo doodgraag leek te zien (althans de manier waarop ze het verwoordde geeft toch uiting van "heel mijn bestaan staat in teken van u")? Maakt dat dan verschil voor u? Ik weet ook wel dat ge geen boer wilt uithangen en zomaar mensen wilt gaan kwetsen, maar lees ik dat goed dat ge liever had gewild dat ze die zware woorden niet had gezegd? Omdat ge er ergens wel in geloofde?
Niet voor de schijn-vragen btw.
En nog een PS: steek die kleren en alle andere zooi zoals brieven en foto's in een doos, zet er haar naam op en steek die ergens weg in huis. Kans is klein dat ge dat kortelings nog eens gaat bekijken, maar als ge over 10 jaar nog eens op zolder loert, zijn dat toch altijd wel toffe herinneringen.