Het is achteraf altijd wel makkelijk praten als je op een punt in je leven bent gekomen waarop je getrouwd bent en een kind hebt.
(dat was jij toch die een kindje heeft, ooit gepost in het 'hoe zie je eruit' topic?)
Romeo is (als ik me niet vergis) 18 en op dat moment leg je je zelf helemaal niets op maar zijn het de hormonen die volledige controle hebben overgenomen over je lichaam en geest.µ
Probeer je eens in zijn plaats te verplaatsen.
Wellicht heeft hij nog nooit een liefje gehad en geniet hij al 18 van het leven maar wilt hij nu gewoon wat heel veel mensen in zijn omgeving hebben?
Je wordt er tegenwoordig gewoon mee om je oren geslagen en kun je dat gedoe rondom liefde/seks niet negeren ook wil je.

Momenteel maakt hij idd de "beginnersfout" door wanhopig en vrij onzeker (wat hij eigenlijk ook is) over te komen bij dat meisje maar zoals Emiel zegt, ook die fouten moet hij maken om daaruit te leren.
Je levenskwaliteit zal daar nooit volledig van afhangen maar dat weten jij en ik omdat we ondertussen ook al een paar jaartjes ouder zijn dan Romeo en veel meer hebben meegemaakt op het gebied van liefde etc.
Hij heeft dat besef nog niet omdat hij de ervaringen (zowel de positieve als negatieve) nog niet heeft.
Ik snap eerlijk gezegd wel hoe hij zich momenteel moet voelen.