Archief - Heb jij een lief: the sequel deel 27
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.
.truifel
Legacy Member
Lork zei:
Er bestaat niet eens zoiets als 'een krabbeltje op papier zetten om te bewijzen dat je moslim bent'... Moslim worden is heel simpel: het komt er op neer om 2 zinnen uit te spreken (al dan niet in bijzijn van andere moslims, wat in principe niet hoeft, maar als het voor de familie is, dan zullen die dat wss wel liever hebben) waarbij je vooraf een soort van 'douche' neemt.
De reden waarom je geen papier hebt als je moslim bent, is uiteindelijk heel simpel: het is een soort van verbintenis met Allah, en het moet uit het binnenste van jezelf komen als je het echt meent, en of je dan een papier hebt of niet, als je het niet meent, dan ziet Allah dat ook.
En neen, ik ben geen moslim, ik heb hier wel heel veel info over opgezocht enzo. Ook Ramadan meegedaan en de Koran gelezen.
Foxiie zei:
Sowieso kiest die voor haar familie
. Binnen de moslim gemeenschap zouden niet alleen zij, maar ook gans haar familie als pariahs beschouwd worden indien ze dat zou doen... Hoe gematigd ze ook mogen zijn, dat groepsgevoel, gemeenschapsgevoel, familiegevoel zit daar in en zal er altijd in blijven zitten.De papa is idd ook meestal de boosdoener, vooral dan voor meisjes (ook bij relaties tussen 2 moslims: veel van mijn vriendinnen hebben een vriendje en de mama weet het quasi altijd, maar de papa nooit... Als de papa het vriendje ontmoet, is dat in principe zodat hij zijn toestemming kan vragen om er mee te trouwen en dan zijn ze de week erop getrouwd, bij manier van spreken)
Emiel Goelen
Legacy Member
Als jullie gewoon een potje gaan veralgemenen dan mag ik hier ook gewoon filmpjes gaan neerflansen.
'zij die zich gedragen'
Hier is een beetje black books. http://youtu.be/BZIWuMoWlCo
'zij die zich gedragen'
Hier is een beetje black books. http://youtu.be/BZIWuMoWlCo
HelpYouFall
Legacy Member
truifel zei:
Zo'n kleinigheidje vind ik dat toch niet
Wel ontzettend boeiend allemaal, de Koran is toch wel een van de betere boeken die ik de laatste jaren heb gelezen (los van alle goofy, gestoorde shit die er natuurlijk ook in staat, wat in de Bijbel trouwens niet anders is...)
Hoe zijn moslima's eigenlijk in bed?
strijkkeiZer?
Legacy Member
Ik wou eens jullie mening over de volgende kwestie:
Al jaren heb ik regelmatig veel ruzie met mijn ouders(altijd stomme redenen)
Nu laatste jaar is het meer ruzie dan wat anders.
Al al die jaren denk ik: op mijn tanden bijten nog paar jaar sparen en dan samenwonen/alleen gaan wonen.(ik betaal 250€ per maand thuis)
Nu wordt het alleen al zo erg dat ik mezelf futloos begin te voelen.
In de recentste ruzie(gisteren) kwam ze weer(moeder) met een fantastisch punt af: ze vind het niet kunnen( en haar vriendinnen en de kapster waar ze tegen gaan roddelen is geven haar gelijk) dat mijn vriendin "in onze kasten zit"
Mijn vriendin "zit in de kasten" als ze drinken neemt, een pot neemt om te koken, borden neemt om tafel te dekken enzoverder.
Lijkt mij allemaal normaal...?
(Moest ze het telkens aan mijn moeder vragen zou ze daar weer over klagen)
Maar dus het was weer feest werden weer verwijten gemaakt.
Ik zeg: als het zo blijft he moeten we is denken om "uiteen" te gaan en op men eentje te wonen.
Waarop mijn moeder zegt: dat is mss het beste ja!
Waarop ik antwoord: want met jullie is niet te leven.
Waarop zij weer antwoordt: dat is wederzijds.
Nu dat is niet de eerste keer dat ze laten voelen me liever te zien verhuizen.
Zo heeft ze openlijk toegegeven te hopen dat ik het huis uitben tegen dat mijn 14-jarige broer zijn privacy opeist(ze slaapt bij mijn broer op de kamer omdat mijn stiefvader te luid snurkt)
Soit dat was voorbeeldje. Maar dus concreet laatste 6jaar is het om de 2 maanden wel een week koude oorlog thuis. Laatste jaar maandelijks.
Ik heb nu al 6jaar lang thuis weinig gezegd zodat ze geen ruzie van kwam en dan nog was het steeds ruzie.
Ik ben dit nu zo kotsbeu dat ik ook echt thuis wil vertrekken.
In principe kan ik alleen wonen... Ik heb een loon van 1800€ netto, heb mijn eige afbetaalde wagen, krijg 100€ korting op mijn internet aansluiting en krijg regelmatig fooien van klanten.
Maar ik wil sparen eigenlijk.
Nu had mijn vriendin het met haar ouders er over gehad en haar ouders kwamen zelf met het voorstel(zegt ze) dat ik bij heb kom wonen.
Ik ben nu bijna half jaar samen met haar, maar ik ken haar al 4 jaar heel goed en haar ouders ken ik ook al 4 jaar heel goed(en ze hebben mij daar zeer graag)
Dus gisterenavond bleef ik daar eten en haar vader begon erover tegen mij(die heeft gezinswetenschappen gestudeerdt en werkt bij de vdab dus die weet wel hoe hij met mensen over zo'n dingen moet praten)(vriendin studeert trouwens ook gezinswetenschappen)
Ze zouden als ik thuis wegga maar al te graag bij hun laten intrekken mits ik akkoord ga met de regeltjes(standaard dingen zoals bord opruimen enzo) en ik de domiciliering van 250€ naar mijn moeder aan pas naar hen(want rijk zijn ze niet).
Hij heeft ook benadrukt dat ik goed moet nadenken want dat dit wel gevolgen gaat hebben ivm met ouders en dat er sowieso drama gaat zijn als in mijn huissleutel afgeef thuis.
Hoe ik er tegenover sta?: thuis noem ik al lang niet meer thuis... Ik ben er niet graag... Ik probeer zo min mogelijk thuis te zijn en als ik thuis ben zit ik op mijn kamer...
Alleen wonen is duur...
Bij vriendin gaan wonen lijkt me de beste oplossing en zie ik eigenlijk wel zitten(graag zelfs)...
Hetgeen me tegenhoud is dat ik niet graag andere mensen ten last ben(en haar vader heeft 10x benadrukt dat ik geen last ben) en het feit dat moest het ooit gedaan raken met mijn vriendin ik niets heb en wrs thuis nietmeer welkom ben...(ik kom van gescheide ouders dus ik hou altijd rekening met het feit dat ik ook ooit uiteen zou kunnen gaan)
Op dat vlak hebben mijn vriendin en haar ouders ook gezegd dat als we uiteen zouden gaan op normale manier "als vrienden" ze me niet zouden laten vallen. Moest ik haar bedriegen ze me wel zouden laten vallen.
Tl;dr versie:
Thuis steeds ruzie en ik wil daar weg, ouders van mijn vriendin stellen voor bij hen te komen wonen.
Wat is jullie gedacht hier rond?
Ps: getypt op iphone dus sorry voor typfouten
Al jaren heb ik regelmatig veel ruzie met mijn ouders(altijd stomme redenen)
Nu laatste jaar is het meer ruzie dan wat anders.
Al al die jaren denk ik: op mijn tanden bijten nog paar jaar sparen en dan samenwonen/alleen gaan wonen.(ik betaal 250€ per maand thuis)
Nu wordt het alleen al zo erg dat ik mezelf futloos begin te voelen.
In de recentste ruzie(gisteren) kwam ze weer(moeder) met een fantastisch punt af: ze vind het niet kunnen( en haar vriendinnen en de kapster waar ze tegen gaan roddelen is geven haar gelijk) dat mijn vriendin "in onze kasten zit"
Mijn vriendin "zit in de kasten" als ze drinken neemt, een pot neemt om te koken, borden neemt om tafel te dekken enzoverder.
Lijkt mij allemaal normaal...?
(Moest ze het telkens aan mijn moeder vragen zou ze daar weer over klagen)
Maar dus het was weer feest werden weer verwijten gemaakt.
Ik zeg: als het zo blijft he moeten we is denken om "uiteen" te gaan en op men eentje te wonen.
Waarop mijn moeder zegt: dat is mss het beste ja!
Waarop ik antwoord: want met jullie is niet te leven.
Waarop zij weer antwoordt: dat is wederzijds.
Nu dat is niet de eerste keer dat ze laten voelen me liever te zien verhuizen.
Zo heeft ze openlijk toegegeven te hopen dat ik het huis uitben tegen dat mijn 14-jarige broer zijn privacy opeist(ze slaapt bij mijn broer op de kamer omdat mijn stiefvader te luid snurkt)
Soit dat was voorbeeldje. Maar dus concreet laatste 6jaar is het om de 2 maanden wel een week koude oorlog thuis. Laatste jaar maandelijks.
Ik heb nu al 6jaar lang thuis weinig gezegd zodat ze geen ruzie van kwam en dan nog was het steeds ruzie.
Ik ben dit nu zo kotsbeu dat ik ook echt thuis wil vertrekken.
In principe kan ik alleen wonen... Ik heb een loon van 1800€ netto, heb mijn eige afbetaalde wagen, krijg 100€ korting op mijn internet aansluiting en krijg regelmatig fooien van klanten.
Maar ik wil sparen eigenlijk.
Nu had mijn vriendin het met haar ouders er over gehad en haar ouders kwamen zelf met het voorstel(zegt ze) dat ik bij heb kom wonen.
Ik ben nu bijna half jaar samen met haar, maar ik ken haar al 4 jaar heel goed en haar ouders ken ik ook al 4 jaar heel goed(en ze hebben mij daar zeer graag)
Dus gisterenavond bleef ik daar eten en haar vader begon erover tegen mij(die heeft gezinswetenschappen gestudeerdt en werkt bij de vdab dus die weet wel hoe hij met mensen over zo'n dingen moet praten)(vriendin studeert trouwens ook gezinswetenschappen)
Ze zouden als ik thuis wegga maar al te graag bij hun laten intrekken mits ik akkoord ga met de regeltjes(standaard dingen zoals bord opruimen enzo) en ik de domiciliering van 250€ naar mijn moeder aan pas naar hen(want rijk zijn ze niet).
Hij heeft ook benadrukt dat ik goed moet nadenken want dat dit wel gevolgen gaat hebben ivm met ouders en dat er sowieso drama gaat zijn als in mijn huissleutel afgeef thuis.
Hoe ik er tegenover sta?: thuis noem ik al lang niet meer thuis... Ik ben er niet graag... Ik probeer zo min mogelijk thuis te zijn en als ik thuis ben zit ik op mijn kamer...
Alleen wonen is duur...
Bij vriendin gaan wonen lijkt me de beste oplossing en zie ik eigenlijk wel zitten(graag zelfs)...
Hetgeen me tegenhoud is dat ik niet graag andere mensen ten last ben(en haar vader heeft 10x benadrukt dat ik geen last ben) en het feit dat moest het ooit gedaan raken met mijn vriendin ik niets heb en wrs thuis nietmeer welkom ben...(ik kom van gescheide ouders dus ik hou altijd rekening met het feit dat ik ook ooit uiteen zou kunnen gaan)
Op dat vlak hebben mijn vriendin en haar ouders ook gezegd dat als we uiteen zouden gaan op normale manier "als vrienden" ze me niet zouden laten vallen. Moest ik haar bedriegen ze me wel zouden laten vallen.
Tl;dr versie:
Thuis steeds ruzie en ik wil daar weg, ouders van mijn vriendin stellen voor bij hen te komen wonen.
Wat is jullie gedacht hier rond?
Ps: getypt op iphone dus sorry voor typfouten
86514
Legacy Member
Twee punten.
1: ik had hetzelfde als u, op de problemen van de ma met de vriendin na dan. Altijd ruzie thuis. Slechte band met ouders. Ik ben alleen gaan wonen (met de vriendin) en die band is er serieus op vooruit gegaan.
2: Dat is allemaal goed en wel van die schoonouders maar gaat gij u daar thuis voelen? Ook al betaal jij 250€, dat blijft hun huis hé. Je blijft afhankelijk van hen. En daar blijven wonen ondanks de kapotgelopen relatie: veel plezier daarmee, dat zal héél gezellig zijn.
IMO: bijt door de zure appel en ga alleen wonen. Vrijheid.
1: ik had hetzelfde als u, op de problemen van de ma met de vriendin na dan. Altijd ruzie thuis. Slechte band met ouders. Ik ben alleen gaan wonen (met de vriendin) en die band is er serieus op vooruit gegaan.
2: Dat is allemaal goed en wel van die schoonouders maar gaat gij u daar thuis voelen? Ook al betaal jij 250€, dat blijft hun huis hé. Je blijft afhankelijk van hen. En daar blijven wonen ondanks de kapotgelopen relatie: veel plezier daarmee, dat zal héél gezellig zijn.
IMO: bijt door de zure appel en ga alleen wonen. Vrijheid.
cura
Legacy Member
Ik ben ook eerder van mening dat je beter alleen gaat wonen dan bij die ouders intrekt, zal ook minder als een belediging over komen bij uw ouders. Uiteindelijk moet jij gewoon weten hoeveel de voordelen opwegen tegen de nadelen. Welke voordelen zie je zelf behalve dat je kan sparen?
Nadelen die er sowieso zullen zijn die ik zie is dat je de relatie met je ouders nog meer onder druk zal zetten en je uw relatie met uw vriendin wat ingewikkelder gaat maken (gezien je haar ouders er meer in betrekt dan voordien).
De nadelen die potentieel in de toekomst zouden voorvallen als het fout zou lopen met je vriendin laat ik buiten beschouwing.
Nadelen die er sowieso zullen zijn die ik zie is dat je de relatie met je ouders nog meer onder druk zal zetten en je uw relatie met uw vriendin wat ingewikkelder gaat maken (gezien je haar ouders er meer in betrekt dan voordien).
De nadelen die potentieel in de toekomst zouden voorvallen als het fout zou lopen met je vriendin laat ik buiten beschouwing.
strijkkeiZer?
Legacy Member
86514 zei:
Als de relatie zou eindigen is het niet de bedoeling dat ik daar blijf wonen maar dat ze me de tijd geven om iets te zoeken. Tenminste. Dat bedoelen ze ermee
En ik voel mij daar nu al gigantisch goed thuis(beter dan mijn echte thuis)...
Als ik honger heb maak ik klaar wat ik wil wanneer ik wil.
Als die ouders zien dat ik koekje a of snoepje b eet ligt binnen de week dat in de kast.
Ik ga met haar vader naar de voetbal kijken(wat ik nooit met mijn echte of stiefvader heb gedaan)
Dus op dat vlak is het wel oké.
Bijkomend is dat ik en mijn vriendin zelfde "planning" van ons leven hebben...
Binnen 2 jaar zouden we alleen willen wonen omdat we beide als eis hebben dat we beiden een jaar vast werk moeten hebben. (Zij zit in haar laatste jaar gezinswetenschappen)
Dus het zou ook maar voor 2 jaar zijn.
En zoals je zegt denk ik ook dat de band met mijn ouders beter zou worden als ik ze niet dagelijks zie
86514
Legacy Member
Wat Cura aanhaalt is anders ook weer waar. Gaan inwonen bij de ouders zal (mss onterecht) een slag in hun gezicht zijn.
En ik zou daar echt goed over nadenken. Daar een paar dagen verblijven is allemaal goed en wel, maar daar twee jaar wonen is nog iets heel anders.
Ik ga ook pinten pakken met mijn schoonpa maar daarom zou ik er nog niet bij kunnen wonen.
Hoe schuldig ga je je daar trouwens niet bij voelen na een tijd? Ga je het huis kuisen? Alé, ge weet wel wat ik bedoel
En ik zou daar echt goed over nadenken. Daar een paar dagen verblijven is allemaal goed en wel, maar daar twee jaar wonen is nog iets heel anders.
Ik ga ook pinten pakken met mijn schoonpa maar daarom zou ik er nog niet bij kunnen wonen.
Hoe schuldig ga je je daar trouwens niet bij voelen na een tijd? Ga je het huis kuisen? Alé, ge weet wel wat ik bedoel
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.