Gally zei:
@stagepotato ik wil niet veralgemenen maar het hatelijke aan de zaak is dat er nooit gepraat is geweest vanaf de moment dat ze haar slechter begon te voelen. Voor alle duidelijkheid, dat ligt niet aan u he.
Maar het is zo herkenbaar. Als alles goed gaat wordt er gezegd : "zeg het als er iets scheelt, als er iets op uw maag ligt, hoe klein dan ook" ; "jaja, tuurlijk, gij ook he?" "natuurlijk"
Mooie woorden maar vanaf het ineens minder wordt, doen ze plots anders en zeggen ze juist niets. Dan is het giswerk en steken ze het op de hormonen, maar wat er juist scheelt krijgen ze niet over de lippen.
Zo hatelijk en herkenbaar, ook al een relatie moeten beëindigen zo. En daar sta je dan, achtergebleven in het ongewisse.
Btw, zeg niet dat enkel vrouwen dit doen, zullen wel mannen zijn ook. Maar communicatie is zo belangrijk in een relatie en vaak is er geen wanneer ze het hardst nodig is.
Tis een bittere pil na 2 jaar. Sterkte.
Blijkbaar twijfelde ze al langer want begin september wou ze het ook gedaan maken maar kort daarna (lees, nog geen 24u later) kwam ze wenend terug omdat ze er al spijt van had. In die twee maanden nadien nog ontzettend veel gedaan en plezier gehad, veel leuke dates, zelfs een leuke overnachting op hotel en ontbijt en een ontzettend leuke 24ste verjaardag van mij gevierd met haar dus voor mij kwam het dan ook compleet onverwachts. En ja, je hebt gelijk, nooit heeft ze er willen over praten, hoe kan ik dan weten dat er iets aan de hand was, had ik dat geweten had ik nog kunnen vechten voor de relatie maar zij heeft zich er bij neergelegd dus ik vrees dat ik er nog weinig aan kan veranderen.
Wat de breuk ook zo hard maakte is dat ik in die twee jaar een ongelofelijk goede band heb geschept met haar ouders, ook met haar stiefpa en stiefmoeder (gescheiden ouders). Ik voelde mij daar echt thuis en kwam daar ook ontzettend graag, dat was precies de familie die ik al jaren niet meer had. Ik woon alleen met mijn vader momenteel, zus woont in Californië en mijn moeder zie ik maar 4-5 keer op een jaar dus dat komt er dan ook nog eens bovenop.
Kort na de breuk had ik last van wat huilbuien, is dat normaal voor een man van 24 jaar?
, ik schaam me er wel niet voor omdat te zeggen maar misschien komt het ook omdat dit mijn eerste, échte serieuze relatie was waardoor dit zohard aankomt?
Nu ben wel voor de rest van de week arbeidsongeschikt verklaard door de dokter en dat allemaal door liefdesverdriet, klinkt belachelijk maar kom :')
Ik had sinds de breuk ineens ontzettend hard last van slapeloosheid en zonder slaap functioneer ik gewoon niet overdag dus ik had me dan ook ziek gemeld.
Ik voel me wel al beter momenteel, tijd om terug wat op mezelf te focusen want ik weet dat ik er alleen maar sterker uitkom, iedereen maakt het wel eens mee in zijn leven
. 
)
